WEEK 40 – 2018


Welkom dagboek


Maandag 01 oktober 2018

Ik kom nog maar even terug bij waar ik gisteravond ben gebleven, de kwestie “apneu”. Daar kreeg ik dus serieus problemen mee en problemen van. Er zat niets anders op dan weer die vervelende beugel in de mond doen. Na wat wrikken zat dat onding op haar plek en ondanks het ongemak viel ik toch vrij snel in slaap. Nu merk ik daar ’s nachts zelf echt helemaal niets van, ik bedoel of ik nu zonder of met met beugel slaap, maar diegene die naast mij vertoeft des te meer. Die kon mij vanochtend in ieder geval mededelen dat haar nacht wat rustiger was verlopen en mijn apneu sterk was verminderd. De eerste stap levert dus al heel wat pluspunten op. Nu de komende dagen afwachten of de vermoeidheid bij mij gaat afnemen en ik niet zomaar in slaap val…… Ik schrijf dan wel “vervelend” en “onding”, maar vergeet niet dat het nog altijd vele malen beter is dan waar ik mee begon en jaren aan heb gehangen. Dat was zo’n apparaat naast mijn bed met een slang er aan, een slang die weer vastzat aan een masker, welke weer op mijn toetje was bevestigd. Dat was pas ongemakkelijk!).

Nu alles langzaamaan gestalte begint te krijgen ben ik veel drukker in de weer met make-up. Er is een lange tijd geweest dat ik voor mijn gevoel echt kon doen wat ik wilde maar niet hielp aan het negatieve zelfbeeld. Nu is dat spoorslag verdwenen en is het weer leuk geworden om met het uiterlijk bezig te zijn. Nu is het gezicht even het voornaamste, maar ook de 10 kilo die de afgelopen 3 weken zijn afgestreept helpen daar enorm bij. GOD, wat was ik ongelukkig met al dat vet wat maar niet weg wilde. (Nu natuurlijk zaak dat dit ook zo blijft en de laatste 10 er ook snel af zijn). En hoe gaat het nu verder met het operatiegebied? In mijn mond voel ik aan de bovenzijde nog diverse hechtingsdraden zitten en ondanks dat de zwellingen sterk zijn afgenomen zijn ze nog wel zichtbaar, het lijkt een beetje of dat alles aan het “zakken” is en dat zorgt voor die gezellige hangwangetjes :-). De kin voelt nog steeds heel raar, een beetje te vergelijken met je lip na een tandarts verdoving. De huid is daar wat minder strak als in het begin zodat de contouren redelijk goed voelbaar zijn. Maar het verschil tussen “toen” en nu is goed zichtbaar en niet te vergeten: “heel erg mooi!!“. En pijn? Nee, daar is geen spraken van, alleen wat ongemakkelijk en gevoelig, meer niet.

Zoals altijd ga zie ik de dag weer zonnig tegemoet (al regent het hier nu wel) en net als altijd heb ik er zin aan. En mocht er onverhoeds toch iets op mijn pad komen wat minder leuk is, dan denk ik maar aan alle mooie dingen in het leven en vergeet ik het andere weer snel.

Waratje:
Uit de Telegraaf : Ik zou zeggen: ‘lees maar’, dan houd ik verder mijn mond!

23:00 uur Vraag mij niet wat ik vandaag gedaan heb want ik weet het niet meer! Ik heb er ook even geen zin in om de dag terug te halen en uitgebreid te vertellen over de macaroni die ik heb gemaakt😉. Druk in de weer geweest met van alles en nog wat, verder niets bijzonders. Ondanks dit alles ga ik gekreukeld richting de lakens en mijn ogen sluiten. (Morgen staat er wel het nodige op de agenda, vertel eens wat nieuws). Welterusten voor straks en morgen gezond weer op! 💋


Dinsdag 02 oktober 2018

Nu staat er ruim een week zo’n ding op vier wielen voor de deur en is die tot nu toe alleen gebruikt voor nuttige dingen, zoals het bezoek aan de reünie en vandaag een ritje naar de vuilstort. Om heel eerlijk te zijn mis ik de luxe van een auto niet, wel soms het comfort. Net als vandaag, lekker opruimen waarbij je de wat grotere dingen gelijk af kunt voeren. En zeg nou eerlijk: ‘het is met een uitkering absoluut niet mogelijk om een auto te hebben’.

En verder heb ik (nog) niets te melden. De dagen lopen wat rommeliger als normaal, niet naar mijn zin en probeer er weer grip op te krijgen. Nog een klein uurtje en dan roept het aanrecht weer. Vandaag worden het “kipburgers” met broccoli en krieltjes. Een verse jus en een groentesausje gaan het geheel aankleden.

Ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst zo erg met mijn gezicht bezig ben geweest. Elke dag zie ik verbetering maar moet eventjes door het zakkende “vocht” en de overtollige huid heen kijken. Dus zit ik gezellig voor de spiegel aan mijn velletje te trekken en te duwen om een beeld te krijgen hoe het uiteindelijk gaat worden. Zo te zien gaat het prachtig worden en het gaat mij zeker heel wat jaartjes in geschatte leeftijd opleveren. Het is toch niet erg als ze mij straks 40 schatten? 😃. Verder gaat mijn mond al weer een stukje verder open zodat eten iets gemakkelijker gaat. Helaas gaat het kauwen nog niet goed.

Morgen ga ik een blik werpen in de wintercollectie van de kledingbank. Zij hebben echt leuke en mooie kleding. Daarna schuif ik met de kinderen aan bij een vriendin, pannenkoeken eten!! Dus daar gaat mijn droom vannacht over, dromen over pannenkoeken met spek en kaas, jammie!! Slaap lekker allemaal!💋


Woensdag 03 oktober 2018

(Allereerst maar even de juiste maand maar opgeschreven, het was gelukkig niemand opgevallen dat het al oktober is in plaats van september 😃).

Het werd mij thuis even veel te heet onder de voeten en ben even aan het luchthappen. Dit is toch voor niemand vol te houden! Maar goed, niet verder over doorzeuren want ik houd het zelf in stand….

De planning voor vandaag liep sowieso al in het honderd dus ga ik wel zien wat vandaag brengt. Het zal wel wat rustiger worden qua bezig zijn in huis nu de structuur, regelmaat en reinheid zo goed als weg is en ik niet zo knettergek ben om hier maar tegen beter in mee door te gaan. Zolang mijn eigen nieuwe plekje op zolder gevrijwaard blijft kan ik mij daar naar alle tevredenheid terugtrekken en dan zal de rest mij een worst zijn!

23:00 uur  Goh, het zou eens niet waar zijn! Een ruim uurtje voordat wij zouden gaan eten kreeg ik een appje; ‘ik eet hier met de kinderen mee’. Nou had ik al zo’n vermoeden dus had ik nog niets in huis gehaald wat maar enigszins op eten leek. Er waqs voldoende in huis voor een lekkere broodmaaltijd met een lekkere uitsmijter er bij, maar ook dat was te min voor de twee grootste dus heb ik voor hun een pizza gehaald, de oven aangezet en voor de rest zochten zij het maar uit. Niet veel later hoorde ik beneden een hoop gescheld en lawaai. Een van de pizza’s was schijnbaar mislukt en ging zo de kliko in. Ach, dan bestel je er toch gewoon een!! (Toch geld zat nietwaar!!).
En jawel, zoals ik al reeds vertelde heeft mijn inzet voor een proper en net huisje geen gevolg gekregen en glijd het weer af naar wat het was, binnen de kortste keren word het hier weer een vieze on-opgeruimde bende. Ze denken zeker dat deze gek het maar blijft opruimen en schoonmaken. Het deed mij echt zeer om vandaag de was zo uit de droger ergens in een kast te proppen, ongestreken en niet gevouwen, net zoals zij het al jaren gewend zijn. Niks afval scheiden, hup zo de vuilniszak in en wat makkelijk ging het met uitruimen van de vaatwasser!! Alles bij elkaar rapen en zo de la in flikkeren, net of het niet anders is geweest.

Uiteraard wens ik jullie wel een goede nachtrust toe, zelf heb ik daar helemaal geen behoefte aan en zie wel wat de nacht brengt…………


Donderdag 04 oktober 2018

Waratje:
Uit de Telegraaf : Ik zie de (me-too) bui al hangen; ‘Goedenavond ober, mag ik misschien twee glazen rode wijn en een bakje water?’ waarop de ober heel alert reageert: ‘is dat voor uw wintervagina of voor de hond?’

Alle paniek weer voor niets…. Daniël moest en zou afgelopen week nog een ogentest laten doen bij het consultatiebureau. Tijdens deze test kwam naar voren dat Daniël zijn ogen sterk achteruit waren gegaan en dat hij z.s.m naar de oogarts moest, laat er nu uitgerekend vandaag een afspraak hebben gestaan. Nou, er bleek bij de oogarts helemaal geen “sterke” achteruitgang en voor nu zijn er even geen alarmbellen die afgaan. Maar hij moet dan wel echt zijn bril gaan dragen, want het gevaar voor een lui oog ligt op de loer. Ik was trouwens wel trots op het mannetje, hij deed zo goed zijn best en werkte perfect mee met alle onderzoeken. Hij zat zelf keurig minuten lang stil in een best lastige positie!!.

Oke, nu weer even serieus. Ik had vandaag geen zin om te koken dus was er gelukkig iemand anders bereid om dat ook eens te doen. Dat dit niet van harte ging bleek even later wel. Terwijl ik boven op zolder de geuren van de kookkunsten rook en rustig af zat te wachten tot iemand mij zou halen, of op z’n minst even zou roepen, kwam er helemaal niets. Niet veel later bleek iedereen gegeten te hebben en moest ik maar voor mijzelf zorgen. Dat krijg je dus als je één keertje de boel aan een ander overdraagt. Ach, je moet maar zo denken; ‘het is goed voor de lijn en het is ook niet ongezond om eens een beetje te ontslakken’.

23:55 uur Het is weer laat geworden en vandaag ga ik met een knorrend maagje naar bed, wat Patty kan, kan ik ook! Die deed er weliswaar een jaar over en dat is heel goed te doen. In 2015 ging er bij mij ook 30 kilo af. Nu is noodzakelijke verlies ietsje minder, slechts 20 kilo, waarvan er inmiddels, in één maand, ruim 10 vanaf zijn. Op deze manier gaat het vast lukken om het gewenste postuur met Veteranendag 2019 te halen. Ik heb mijzelf immers beloofd om dan de plunjebaal leeg te schudden en het “oud-groen” aan te meten. Maar stiekem vind ik een beter “lijntje” veel belangrijker voor de finale-foto op de cover van het AD Magazine. Je moet er toch niet aan denken dat al het moois aan mijn gezicht teniet word gedaan door een of andere laag blubber onder mijn jurk.

Het gaat trouwens nog steeds goed met het niet gebruiken van de reuma medicatie. Over twee weekjes gaan we weer op bezoek bij de reumatoloog en dan ga ik het wel horen of hij het wel of niet een goed idee vond. Vooralsnog voel ik mij er prima bij en hoop ik dat de Humira en de MTX verleden tijd zijn.
Aan mijn gezicht zie ik momenteel niet zo gek veel veranderingen. Ook het eerder omschreven gevoel in mijn kin is nog onveranderd en voel ik nog diverse hechtingsdraden in mijn mond.

En dan is het nu echt tijd geworden om het bed op te gaan zoeken. Eerst nog braaf twee staartjes in mijn haar doen, dan tandjes poetsen en de apneu beugels in doen en nog even het gas checken, want je weet maar nooit. Doei doei, tot straks…


Vrijdag 05 oktober 2018

Nu had ik al een bui om op te schieten en was is het niet echt raadzaam om in mijn buurt te komen, maar er kwam nog één druppeltje bij, een hele grote druppel!! Een druppel die de emmer niet liep overlopen naar zich direct met ijskoud water over mij heen stortte. Mijn iPhone stopte er acuut mee. Hij starte steeds opnieuw op en viel weer uit en dat bleef zich maar herhalen. Het bijwerken via iTunes gaf geen soelaas dus werd het een herstel, wat dus een lege telefoon opleverde en het probleem uiteindelijk niet verhielp……….

maar gelukkig had Sophie nog een oude “zes” liggen en mocht ik die lenen. Toen ik de simkaart (die ik al een paar keer opnieuw had geïnstalleerd) uit het kapotte toestel haalde begon hij weer met het opstarten en toen hij deze keer langer aan bleef staan gaf ik hem nog één kans. En wat denk je, hij doet het weer!!! Na de laatste iCloud backup van 4 dagen geleden te hebben geïnstalleerd doet hij het weer als vanouds. Nu duimen maar.

En nu is het alweer avond, tijd voor “Flikken”. Even proberen mijn hartslag weer op de rit te krijgen. Hoe debiel gehecht kan je zijn aan een smartphone.


Zaterdag 06 oktober 2018

Gelukkig zeg, die kleine en ik hebben allebei wat uurtjes slaap ingehaald en daarbij heeft Daniël zijn record gebroken. Gisteravond kon ik hem al voor 21:00 uur in zijn bed leggen en zelf ging ik dan wel op een standaard tijd in, maar sliep toch ruim 8 uurtjes achtereen! En Daniël was klokje rond onder zeil, dat hoort eigenlijk voor een vierjarige de normaalste zaak van de wereld te zijn, maar wie al langer meeleest weet dat dit voor hem niet geld. Althans, voor hem niet, wel voor mij.

Mijn oudste zus bevindt zich een paar dagen in de regio en we gaan elkaar op zeker zien, alleen staat het hoe, wanneer en hoe laat nog open dus is het weekeind nog een vraagteken. Maar mijn zus zien is natuurlijk een feestje!!

23:30 uur Mijn zus haar planning is iets wat gewijzigd maar desondanks komt zij morgen met Edwin op de koffie. Daar heb ik echt zin in? Vanmiddag had ik mij toch door Sophie laten strikken om het eten te maken omdat zij een vriendinnetje mee nam. De uitgebreide maaltijd bestond uit een lekkere stevige tomatensoep en heerlijk gegrilde tosti’s. Dat was smullen voor iedereen. Ook ik hoor, al doe ik een heel uur over één tosti. Het kunnen kauwen is nog niet wat het geweest was. Ook krijg ik mijn mond nog niet echt ver open, alles staat zo strak nog. Het lukt daardoor ook niet om de kinderen te fluiten. Kinderen te fluiten? Ja, die fluit ik als zij thuis moeten komen. Iedereen in de buurt kent denk ik wel mijn schelle harde gefluit en de betekenis hiervan. Gelukkig komen alleen die van mij hierop af😃.

En zo sluit ik de dag maar af, niets bijzonders te melden of iets waarover ik wil uitweiden. Politiek? Daar waag ik mij niet aan, sterker nog, daar durf ik eerlijk gezegd niet aan omdat je maar een klein dingetje verkeerd hoeft te zeggen en dan voor altijd verguisd word. Om heel eerlijk te zijn is vrije politiek woord in Nederland kapot gemaakt. En dan de Me-Too beweging, ook zo iets. Daar kan je ook al niets meer over zeggen of denken. Best een enge tendens, dat je maar voor een ding MOET kiezen om geliefd te blijven. En wat moet ik nu met mijn oude trouwe held op zijn witte schimmel zonder zijn trouwe metgezellen?

Jeetje, ik weet bijna op zeker dat ik 40 jaar geleden ook wellicht een keer te ver ben gegaan met een meisje en dat ik mijn adoptiezusje met Senegalees bloed herhaaldelijk pestte met haar “Zwarte Piet” te noemen! En ja, ik heb tranen met tuiten gehuild toen Pim Fortuyn werd begraven, nou en! En hoe raar, eerder bezwaarlijk vind ik het dat als je hier 30 jaar woont, nog bijna geen Nederlands spreekt. Zonder een schrijntje protest kan een mannelijk docent aan de kant worden gezet omdat een groepje anders gelovige vrouwen geen man voor de klas willen, dat terwijl als dit andersom zou zijn geweest, de wereld te klein was. En ik zie het vertrek van Alexander net zoals Geert. Maar dat durft niemand meer openlijk te zeggen, zo vrij zijn wij nu! En nog steeds kan ik rustig op mijn zij gaan liggen en gaan slapen, jullie ook? Welterusten! 💋


Zondag 07 oktober 2018

Alleen nog even douchen, in de make-up en dan braaf op de bank wachten op mijn grote broer en grote zus. Toch wel uniek dit, want wij zijn “binnen twee kalenderjaren” geboren. Niet dat dit nou zo super ongewoon was vroeger want de kerk zij nou eenmaal: ,,gaat heen en vermenigvuldig u”. (,,En laat uw zoontjes maar achter in de pastorie”). Nu was het destijds niet alleen om zoveel mogelijk zieltjes binnen de parochie te scoren maar ook voor de oude-dag voorziening, want wie geen kinderen had was als hoogbejaarde op zichzelf aangewezen. Dat gevoel van samenhorigheid zie je nog heel sterk bij allochtone families en is in heel veel landen gemeengoed. Wij zijn vanaf de jaren 70 meer verwend door de welvaart en propten onze bejaarden liever ver weg, verzorgd door de staat. Nu dit in een rap tempo weer door diezelfde staat word afgebroken moet er toch echt een kentering in ons denkpatroon komen, want hoe je het ook wend of keert, eens zijn wij weer op elkaar aangewezen! Alleen zegt de overheid niet ,,gaat heen en vermenigvuldig u”, nee, in plaats daarvan worden wij juist bang gemaakt met een naderende overbevolking en mogen de hoogbejaarden het zelf maar uitzoeken. Dus hoop ik maar dat de huidige egocentrische samenleving een omslag krijgt voordat wij niet allemaal hulpbehoevend in de goot belanden.
 We zijn nu sinds kort wel compleet zo met z’n vijven en het zal je maar gebeuren dat je als man van 57 ineens zit opgescheept met 4 zussen. Je ziet nu al dat hij zijn broederlijke vleugels om ons heen slaat en zich bijvoorbeeld een slag in de rondte rijd. Voor mij is het ook nieuw om “zus” te zijn, net zoals het voor de zussen moeilijk is om mij als “zus” te omarmen. Dat geld niet alleen voor zus-sen, ik ben ook ineens echtgenoot-af, oom-af, neef-af, vriend af, buurman-af, bouwvakker-af, man-af en de voornaamste: papa-af. Na drie jaar merk je nog best dat mensen het maar met moeite uit hun mond krijgen om de vrouwelijke vorm hiervan uit te spreken. Niets om je druk over te maken. En we hebben met z’n vijven toch twaalf kinderen op de aardkloot gezet, dus als wij straks gezamenlijk zorg nodig hebben kruipen wij wel samen, vertroeteld door onze kleinkinderen en verzorgd door onze eigen voortplanting. (Droom maar lekker verder zou ik zeggen).

17:30 uur Veel te kort, maar heel erg krachtig! Dat was wel het bezoek te noemen van Sandra en Edwin. Zij zaten door omstandigheden helaas te krap in tijd, maar de minuten die wij wel samen hadden hebben wij dubbel en dwars benut. Het waren echt heel erg dankbare en liefdevolle minuten en helaas kon Edwin zijn plannetje niet doorgaan, hij wilde ons allen trakteren op een visje! Sebastiaan baalde daar heel erg van en daarom komt Edwin woensdag terug om het goed te maken, dan eten wij alsnog het beloofde visje! Sebastiaan heeft trouwens een leuke klik met hem. Van Sandra kreeg ik weer een paar geweldige make-up producten en kan mij daarmee weer helemaal op-en-top-be-vrouwen 😃. Sandra heeft een derde zintuig als het sfeertjes betreft en is heel gevoelig voor aura’s en en dat soort van gevoelige zaken. Zij was uitgesproken positief over de reinheid, sfeer en aura’s hier in huis. ,,Je voelt het fijne in alles” zei zij. Jeetje, wat een compliment want zij zegt zoiets niet zomaar!

En van al dat moois krijg je natuurlijk heel veel energie en trek in gezonde dingen. Fanatiek stortte ik mij op het aardappelen schillen, koken en pureren, mengen met melk geraspte kaas en mosterd. Een laag je zuurkool in de ovenschaal, bedekt met dunne plakjes rookworst en dan die aardappelmix er overheen. Met als extra toevoeging nog een laagje gemoduleerde rookworst en hup de oven in. Over 25 minuutjes smullen maar! Jammer weer voor de twee oudsten die onverwacht niet mee-eten. Nou gaf Sophie het redelijk op tijd aan, maar die andere gaf net aan om weer junkfood te gaan eten. Jammer dan!

Nu ik door de operatie zo erg ben gaan afvallen en dit probeer vol te houden heb ik ook iets anders ontdekt. Zo deed ik gisteren mijn open schoentjes met sleehak aan, daar waar ik de hele zomer heerlijk op heb gelopen en voelde het alsof ze één maat groter waren geworden. De proef op de som nemende paste ik vandaag schoenen waar ik alleen met veel pijn en moeite in kwam. Die zitten nu als gegoten en daarom ging ik nog een stapje verder met ooit gekregen hoge strakke laarzen, laarzen met een stiletto-hak. En ook die paste prima en liep er zo op weg! Ik denk dat er veel vocht in mijn voeten heeft gezeten.

Het is inmiddels al weer laat in de avond en zoals je weet maak ik veel selfies om later terug te kunnen kijken naar de veranderingen in mijn gezicht. We zijn nu ruim 5 maanden verder en “mijn GOD”, wat een onwijs verschil met een van de eerste foto’s!! Bijna onherkenbaar zelfs!!
Verder komen er nu veel hechtingsdraden in mijn mond los en dat is best een rot gevoel, er aan trekken doe je maar een keer en daarna echt niet meer, dat voelt verre van leuk. En met een of andere heggenschaar proberen het draadje wat korter te maken lukt niet al te best. Het is trouwens veel te eng om met een scherpe schaar in je mond te wroeten.

En na een roerige week is het tijd om snel over te gaan naar week 41, met nieuwe kansen en volgens de berichten ook mooi weer. Ik pak aan wat Sandra mij vandaag vertelde en zet de positieve energie in huis toch nog maar even door. Wat als? Daar weet ik zelf ook geen antwoord op te geven, maar opgeven komt eigenlijk niet in mijn woordenboek voor al scheelde het van de week echt niet veel. Daarbij het bedoel ik niet met opgeven het leven opgeven, maar meer het gevoel doelloos voor iets te knokken waar geen verandering in komt. Ondanks gereden twijfels zet ik toch door en ga mijn gevoel voor de toekomst herpakken. Daarom heb ik iets gedaan wat ik zelden doe en dat is een stuk(je) tekst verwijderen in het kladblok te plaatsen. Ik ga er maar een nachtje over slapen en als morgen week 41 word gepubliceerd is week 40 voltooid verleden tijd. Dus bij deze een snelle welterusten en een nog snellere doei doei.

Waratje:
Uit de Telegraaf : wat is er niet lekkerder dan een gewone oer-Hollandse gehaktbal. Vóór dit artikel wist ik niet dat de Amsterdamse-gehaktbal vroeger vol zat met garnalen en ook nooit gedacht om er een banaan doorheen te doen. Een vriendin voegt altijd een beetje pindakaas toe, wat de “bal” een beetje een pindasaus smaak geeft, ook heel lekker. Volgende week koop ik maar een trosje van die gele-kromme-dingen, ben benieuwd! 

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening                                                          MICROHELP Zoetermeer e.o.

Marija & Pascalle

Een gedachte over “WEEK 40 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.