WEEK 39 – 2018


Welkom dagboek


Maandag 24 september 2018

Na al het feestgedruis was ik gisteravond in een diepe slaap gevallen. Van de thuisblijvers had ik reeds vernomen dat Daniël niet helemaal in orde was geweest en zware diarree aanvallen had gehad. Dat resulteerde overdag tot twee maal toe een bed verschoning op, wat fijn dat ik op dat moment honderden kilometers verderop zat :-). Of juichte ik te vroeg? Daniël kroop vanochtend rond een uurtje of vijf in bed en je raad het al, binnen enkele minuten spuwde hij alles onder, het bed en de witte vloerbedekking werden rijkelijk voorzien van een laag maaginhoud. Het zag er een beetje uit alsof iemand een poging had gedaan om alle werelddelen op de grond en in het bed uit te tekenen. Toen het kleine mannetje daar zo zielig stond, terwijl het beddengoed in allerijl werd verwijderd en de vloerbedekking werd toegedekt met alle handdoeken uit de badkamer, trilde hij als een espenblad. Zodoende sloeg ik snel mijn fluwelen jasje om hem heen, niet beseffende dat hij ook nog onder zat. Dag jasje, dag rillingen bij Daniël, daar ging het toch om!

Zojuist las ik het bericht dat die kut-kanker wéér van een bekende heeft gewonnen. Een van mijn Libanonmaatje heeft afgelopen vrijdag de strijd verloren, hij werd slechts 55 jaar……….. Rust zacht Jiles Brouwer.

22:00 uur Er is eigenlijk geen sprake van een kansberekening als een van de jongsten buikloop krijgt en daarnaast ook nog eens zorgt voor een paar braak-fonteinen. Dan kan je de klok er op gelijk zetten dat het kleinste kamertje je thuis wordt. Ik dacht echt er van verschoond te zijn na de allergische reactie op de antibiotica 😥. Uit pure ellende heb ik mij maar weer op een paar lego dozen gestort en tussen het racen door ook nog wat huishouden gedaan. De enige die het hier in huis echt beren druk had was de wasmachine, die is in één dag 5 jaren ouder geworden.

Het lukt inmiddels om ietsje meer eten naar binnen te frommelen. Met een klein beetje doorzettingsvermogen lukt het om kleine zachte stukjes door te bijten. Stel je daar niet teveel bij voor want het is zo summier. Daarom hoop ik echt dat het zaterdag beter gaat, gemalen sateetjes lijken mij niet echt lekker!

Er komt ook een klein beetje meer gevoel terug in mijn mondje. Zo voelt het onaangenaam aan als ik mijn kiezen op elkaar doe en voelt het scheren niet zo tintelend meer! Het hak en breekwerk aan mijn voorhoofd en ogen is nog niet zoals het was. Het trekt vrij regelmatig en af en toe schiet er zomaar uit het niets een felle steek doorheen. En die open ogen! Nou die verdragen nog geen fel zonlicht en de rij-wind op de scooter zorgen voor tranende ogen.

Waratje:
Uit de Telegraaf : Gisteren was het de koudste 23 september ooit gemeten!  Tussen al dit leed in de krant is dit wel het laatste nieuws waar wij op zaten te wachten. Het moge toch wel duidelijk zijn dat iedere Hollander dat gisteren ook wel door had! Of niet som? Wie kan zich nou de 23 september van afgelopen jaar herinneren? Laat staan die van de jaren daarvoor. Nou, ik wel, althans de dag daarvoor dan en ook die 22 september’s van de 11 jaar daarvoor. Dat het de koudste en meest kille huwelijksdag ooit is geweest is mij echt niet ontgaan. (Yep, ik was afgelopen zaterdag 12 jaar getrouwd, joepie).

Dinsdag 25 september 2018

Gelukkig, mijn buik(je) is wat rustiger geworden en het spuit er niet meer uit. Al rijst de vraag of er nog wel wat in zit. Zojuist ben ik met Daniël bij het consultatiebureau geweest voor zijn oogcontrole. Die zijn volgens deze arts niet goed meer en mag hij opnieuw langs de oogarts. Ze denken toch niet dat wij om de 6 maanden 3 nieuwe brillen gaan aanschaffen?

18:00 uur Klokslag kwart over twaalf vertrok ik met broer Edwin naar het VUmc in Amsterdam voor een na-controle.

Het herstel gaat ontzettend goed. Dr. B. Meijer controleerde alles in mijn gezicht nauwkeurig en was heel tevreden. En toen mocht het mondje open, ondanks dat zij mijn gebit pas nog langdurig heeft mogen bewonderen vond zij het met de dag hard achteruit hollen. Het spoedig aanmeten van een kunstklapper is nu een dringende noodzaak inplaats van een luxe! (Vanwege de reeds slechte conditie van de kaak kan het zomaar gebeuren dat er tussen het verwijderen van alle tanden en laatste kiezen enkele maanden niets aan kauw gereedschap in mijn mond zit. Dat wordt nog meer afvallen!🙃). Vervolgens stond het verwijderen van de hechtingen uit de onderkant van mijn mond. Dit was minder grappig. Die aan de bovenkant zijn blijven zitten want vermoedelijk lossen die vanzelf op).

Verder bespraken wij de opvolgende operatie en ingrepen, die gepland staan over een maandje of 3. Dan zal het afwachten worden, want het duurt ongeveer één jaar voordat alles haar plekje heeft gevonden. Verder vond zij het fijn voor mij dat ik nagenoeg geen pijn heb gehad dan wel nu heb. Dit schijnt niet altijd zo te zijn! Ik heb dus mazzel. (Tot nu toe dan).

Van al deze informatie moesten wij uiteraard bijkomen en zodoende trakteerde Edwin op een heerlijke lunch. Goh, wat rot!😃.

En dan kom je thuis, net op tijd om de kids van school te halen en dan ligt er op de tafel een spannende brief van Justin op tafel. Sebastiaan bleek in het water te zijn gevallen! Kan ik nu echt niet een half uurtje eerder de deur uit? Wat bleek: Sebastiaan was op tijd naar school gegaan, dat wel, maar het spelen voordat de schooldeuren opengingen verliep minder goed. Hij wilde nog even stoer doen door aan een van de takken van een treurwilg over het vijvertje te zwieren. Volgens zijn verklaring ging de aanloop heel goed, totdat de tak maximaal boven het water uitzwaaide en hij op onverklaarbare wijze zijn grip verloor…., plons!!


Woensdag 26 september 2018

‘Zou jij misschien een handje kunnen helpen met de cake die ik wil gaan bakken?’ Natuurlijk wilde ik dat wel en nadat de vragende partij een doos met mail en een doos eieren op het aanrechtblad had gezet viel de buurt aan mij. Puntje bij het paaltje heb ik de cake gebakken!

De cake was bestemd voor schoonmoeder’s en schoonzus, die kwamen afscheid nemen vanwege een tripje naar Spanje. Voor mij wel even een welkom geschenk, want nu kan ik de auto van mijn schoonmoeder een weekje lenen. Vooral het aankomend weekeind, waar ik niet op kan wachten uiteraard, is de auto heel erg handig. De Libanon reünie word in de omgeving van Soest gegeven en probeer daar maar eens te komen zonder auto.

Ik moet steeds denken aan de woorden van de chirurg, dat zij het dapper vindt wat transgenders allemaal voor operaties durven te ondergaan, ze zei letterlijk dat zij dit nooit zou aandurven! Je moet er wel wat voor over hebben als je je gezicht totaal laat veranderen, dat heb ik nu aan den lijve ondervonden. Als ik zie wat er nu al zo ontzettend veranderd is en wat er nog gaat komen, wauw, dan moet je inderdaad veel ondergaan. Het enige waar ik wel ontzettend tegenop zie, dat is mijn gebit. Het is er zo slecht aan toe dat inmiddels ook het botweefsel schijnt te zijn aangetast. Nu kunnen zij ontzettend veel, maar ik ben echt verontrust over het feit of dit wel goed gaat komen. En eerlijk gezegd ben ik op tandarts gebied echt een verschrikkelijk watje!

23:50 uur  Ik ga naar bed en mijn oogjes proberen dicht te doen. Welterusten.


Donderdag 27 september 2018

12:00 uur Waadpak, zuidwester en mijn oude binnenhelm lagen klaar om de slaapkamers eens grondig met de hogedrukreiniger aan te pakken, maar net toen ik goed en wel alles had klaargezet kreeg Sophie opnieuw erg last van haar buik. Vandaag maar eens aanpakken die klachten en zo reed ik vanochtend op het scootertje met Sophie naar de huisarts en vandaar uit rechtstreeks door naar het ziekenhuis. Dat was best gezellig, ik moest ook nog bloed prikken voor de aankomende afspraak bij de reumatoloog en zo zaten wij gezellig samen te wachten op de prik-poli.
Hierna trakteerde Sophie op een heerlijk kopje koffie en lukte het mij om een piep klein stukje van haar saussijzenbroodje mee te eten. Nu is het afwachten op de uitslagen, die naar verwachting rond 16:00 uur komen. Best spannend allemaal, maar ik ben heel erg blij dat zij nu eindelijk eens goed word onderzocht want door alle perikelen binnen ons gezin word iedere klacht bijzonder snel op stress gegooid. (Zelfs als je met ernstig letsel de EHBO post binnenkomt).

De kids hebben nu even een uurtje lunchpauze en als zij zo dadelijk op school zitten ga ik boodschappen doen en mijn wenkbrauwen even laten verwennen, wat zou ik anders moeten doen :-). Ik wil er aanstaande zaterdag echt wel pico bello uitzien!!

(Niet veel later stonden die harige afdakjes boven mijn ogen er weer op-en-top bij! Ik laat dat altijd doen bij een Iraanse kapsalon, zij doen het met een touwtje en inclusief verven zijn ze voor €12,50 een paar weken strak en mooi). Nog een klein kwartiertje over voor een kopje koffie en dan ga ik die kleine van school halen. Die is vandaag met zijn verkeerde been uit bed gestapt en al de hele dag ontregelt, geen land mee te bezeilen! Gelukkig komen er nog heel veel nieuwe dagen.

22:00 uur Daniël keek niet bepaald vrolijk toen hij mij op het schoolplein zag staan in plaatst van zijn zus. Sophie kan werkelijk nooit iets fout doen in zijn ogen en omdat meneertje bokkenpruik tussen de middag ook door haar werd opgehaald, verwachte hij mij niet. Daarentegen was ik voorbereid en haalde heel demonstratief de scooter sleutels uit mijn jaszak. Dat was voor hem de omslag en eigenlijk was hij de rest van de dag reuze gezellig. De hele avond is hij bij mij op zolder geweest en hebben wij samen met LEGO gespeeld😃.

Voordat ik ga slapen moet ik een klein beetje voorbereidingen treffen voor aanstaande vrijdag want ik wil mij echt goed presenteren. Tenslotte ga ik heel veel oude Libanon maatjes (met partners) ontmoeten en hoewel ik er vanuit ga dat iedereen nu wel weet dat ik een schone deerne ben kan het wellicht nog mensen afschrikken. (Om niet al te veel op te vallen draag ik dan ook een roze gevechtstenue).

(En door de operatie ga ik een weddenschap op zeker winnen!!! Want vele jaren geleden zij mijn compagnies commandant; ‘als jij bij de volgende reünie niet bent afgevallen dan geef jij een rondje!’ En mocht dat wel het geval zijn, dan was hij de klos. Dat laatste is hij vast vergeten😃).


Vrijdag 28 september 2018

22:00 uur Ik begin toch een klein beetje zenuwachtig te worden voor morgen. Met de meeste Libanon maatjes heb ik allang geen contact meer en de laatste keer dat ik ze zag was lang geleden bij een reünie. Slecht enkele liep ik met Veteranendag tegen het lijf. En toch blijft het een verrassing wie ik morgen allemaal ga zien, want er zijn er bij die misschien wel voor het eerst, na 36 jaar, weer hun gezicht laten zien. Dus wie weet! Daarnaast kent 90% Rianne niet. Er zullen er weinig zijn die het niet weten, maar live ontmoet hebben is een ander dingetje.

Morgen zullen wij ook gezamenlijk stil staan bij de maatjes die niet meer onder ons zijn. Hoe wrang is het wel niet dat er een, Jilis Brouwer, vandaag is gecremeerd 😥. ‘Het hoort bij het leven, ik weet het, maar ik plink toch een traantje weg…..

Zaterdag zal ik hoogstwaarschijnlijk niets in mijn dagboek schrijven want de dag begint vroeg en eindigt laat. Zodoende zeg ik: welterusten, want straks vroeg uit de veren!


Zondag 30 september 2018

Zoals ik eergisteren al schreef, zaterdag zou ik in dit dagboek overslaan vanwege een Libanon reünie. In plaats van er “hier” over te schrijven heb ik er een blog over geschreven. Ik geniet nog steeds na van gisteren, ik heb zo’n mooie dag gehad!!

18:00 uur Over een klein kwartiertje gaan wij aan tafel en ik hoop echt op mijn knietjes dat het dan wat rustig word in huis en in mijn hoofd want ik ontplof zowat!! (Zo’n beetjes alles wat lekker liep en onder controle was glipt onder de deur weg). ‘Goh, wat lekker dat je een verse appeltaart maakt, maar ik wil wel perse om zes uur eten!’ Oh, appt de ander even voor aanvang van het eten, ‘ik eet niet thuis’ en twee anderen zitten zo te zieken dat ik mij afvraag waar ik het voor doe! Na maanden maak ik op aller verzoek piripiri gamba’s en dan zou je zeggen dat dit een feestmaal moet gaan worden. (Ondertussen laat iemand de fishsticks voor Daniël ongelooflijk aanbranden dus eten wij ook nog eens in de stank….. eet smakelijk!!).

img_545019:15 uur De rust is een klein beetje teruggekeerd, mede door het lekkere eten wat heel erg gewaardeerd werd. Het maakt mij in ieder geval een beetje happy. En zojuist kwam de appeltaart heel mooi uit de oven, volgens mij ook de tweede in mijn leven want ik ben er zelf niet gek op. Maar nu hij nog lekker warm is, is hij wel heel erg lekker. Missie geslaagd!!

 

23:30 uur  Ik heb mijn hart kunnen luchten, heb alsnog lekker gegeten en na het afruimen en een mega stapel aan strijkgoed te hebben weggewerkt stond er een LEGO klusje op mij te wachten. Ik verzon min of meer een klusje om mijn hoofd leeg te krijgen. Zo vond ik tijdens het opruimen nog een dicht geplakte doos waarin een zelf geknutselde spoorbrug zat. Deze kocht ik vele jaren geleden in een opwelling van Marktplaats. Na een paar gedempte vloekjes kon ik mij verplaatsen in de oorspronkelijke bouwer en van de deels losse blokjes een heuse brug bouwen.

Vanmiddag heb ik besloten om toch weer te gaan slapen met de apneu beugel. Na het verschrikkelijke avontuur in het VUmc was ik erg huiverig om dit gevaarte weer in mijn mond te doen, met de angst om verse incisies open te trekken. Na even diep te hebben ingeademd en met de ogen gesloten klemde ik het kunstwerkje in mijn mond vast en dat was verre van prettig!! Het zat zo vast als een huis en het losmaken ging niet makkelijk. Na het verwijderen proefde ik wel een bloedsmaak in mijn mond, maar zag de rode vloeistof niet terug in het speeksel. Dus zo dadelijk gaat dat ding weer op de resterende tandjes en maar hopen dat het vannacht goed gaat. Ik heb de beugel echt hard nodig omdat de apneu keihard terug slaat. Zo val ik steeds in slaap en ben ik buitenproportioneel moe, allemaal tekenen van apneu. Nou, ik ben benieuwd of dit de komende dagen gaat afbouwen. En voor nu: “Welterusten allemaal!!”


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.


Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening                                                          MICROHELP Zoetermeer e.o.

Marija & Pascalle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.