WEEK 36 – 2018


Welkom dagboek


Maandag 03 september 2018

Wij hebben drie “Rapunzel’s” in huis! Drie vrouwen met blonde lange lokken en die alle drie hun haar wassen en kammen in dezelfde ruimtes. Een van die “Rapunzel’s” wast, föhnt en straight haar geverfde haar. Die, van origine blonde, grijs geverfde haren breken nogal makkelijk af en de andere “Rapunzel” borstelt naar hartenlust als haar haren drijfnat zijn. Beide zorgen er voor dat de voorraad borstels in de badkamer en bij de make-up tafel dan ook stampvol met haren komen te zitten. Weet je wat, moeten zij haast vast wel denken, Rianne vindt dat niet zo fris dus die maakt het elke dag wel schoon….. Vandaag had ik weer eens zo’n borstel vast, daar zaten genoeg haren in om er een pruik van te maken. GATVER!!! (Verder ga ik nu even niet, de volgende keer zal ik een foto maken van het afvoerpuntje!).

Hoofdpijn krijg ik van het geloof, jullie ook? Nu kreeg ik gisteren een interview van een priester onder ogen, die zich luid en duidelijk liet ontvallen het niet zo goed voor te hebben met transgenders en homo’s. Als de betreffende journalist nog iets dieper in de materie was doorgegaan, dan had deze geestelijke wel de gehele LHBTQIA gemeenschap rechtstreeks de verdoemenis in willen sturen. Niet dat die uitspraken echt zoden aan de dijk zullen zetten, want wie neemt nou het katholicisme nog serieus? En toch had die beste man ook nog wat goeie dingen te vertellen. En is het niet zo dat wij in een vrij land leven, waarin een ieder gelukkig zijn mening kan ventileren? Zo mag ik best wel op hem gaan reageren d.m.v. een blog, nietwaar? Niet dat ik verbaal zo sterk ben als deze beste man, alleen mag ik de discussie gewoon aangaan zonder dat er gelijk een vloek over mij word uitgesproken en er hordes mensen met hooivorken achter mij aan gaan rennen.

22:00 uur Ik moest vanochtend even afreageren, vandaar die tekst. Daarna ging het weer stukken beter hoor 😃. Nadat ik mijn schilderskwasten verwend had met een grondig onderhoudsbeurtje en ze in een nieuw overzetblik met verse gel had gezet, kwam mijn kersverse broer ‘even’ op de koffie. Dat kopje koffie werden er een heleboel, inclusief avondeten en een hele gezellige avond. Goh, wat voelt dat bijzonder vertrouwd!! Hij is ook blij met mij, dat merk je aan alles en voor nu klikt het gewoon.

(Tijdens het kijken naar de GP en Max Verstappen zei Sophie: ‘ik zou ook wel iets willen hebben wat van 0 naar 100 gaat in drie seconden?’ Ik gaf haar daags erna een weegschaal). Welterusten!


Dinsdag 04 september 2018

Door omstandigheden kon ik niet aan de zijde staan van Marion, die gisteren haar “grote” operatie onderging. Zij is in Essen Duitsland geopereerd en deze ingreep bestaat uit twee operaties. Het is mij nog niet helemaal duidelijk hoe dit precies in zijn werk gaat, zodoende later meer.

Dat ik daar niet bij ben heeft ook te maken met een eigen dingetje, waarvoor ik vandaag uitgebreid geportretteerd werd. Ditmaal werd de shoot gedaan in de salon van het “HH” (Haarhuis van Tongeren). Het gaat uiteindelijk een verschrikkelijk mooie rapportage worden!! Er zijn voor deze rapportage al eerder foto’s gemaakt en er volgen er nog meer. Zo staat een bezoekje aan Briez nog op de agenda en gaat mijn oudste zus Sandra meewerken aan het klapstuk!!

Over Briez gesproken, de ziektekostenverzekeraar belde vanmiddag over de ingediende klacht. De beste dame aan de andere kant van de lijn had begrip voor de klacht en achtte deze dan ook gegrond. Ik kreeg dan nog geen fiat voor de behandeling, omdat zij hiervoor eerst nog moest onderhandelen met de betreffende afdeling. Er is in ieder geval een flinke stap vooruit gemaakt.

Zoals ik al eerder zei; ‘ik begrijp het standpunt van de verzekeraar enigszins wel. Theoretisch gezien is de beharing in mijn gezicht niet te vergelijken met de doorsnee cis-vrouw, alleen zijn er nu eenmaal wettelijke afspraken gemaakt en daar hoort iedereen zich aan te houden. Aan de andere kant slaan er zaken door, dat is vrijwel bij alles in Nederland wel het geval en daar zijn transgenders / transseksuelen echt geen uitzondering in. Ik ben heel blij met hetgeen mij aangeboden is en pak het met beide handen aan.

Momenteel ben ik best even vol van het bovengenoemde en heb vanavond kunnen ontspannen door een hele grote kist vol ‘oud’ LEGO uit te zoeken. Die kist kreeg ik ooit eens en verdween op zolder. Nu beetje bij beetje op kleur verzamelen, dan in een oude sloop de wasmachine in en dan weer op item rangschikken. Ontspannend genoeg om lekker op te gaan slapen. Welterusten 💋


Woensdag 05 september 2018

Gisteren werd ik door de fotografe van het AD gewezen op een verschenen artikel in de het “Straatnieuws”. Natuurlijk was ik op de hoogte dat dit zou artikel er zou komen, alleen was de vraag: ‘wanneer het zou verschijnen’. Dit heb ik dus volledig over het hoofd gezien!!! Dus voor de liefhebbers, hierbij de link naar het artikel.

Door de fotoshoot gisteren werd er stil gestaan bij het resultaat van de operatie aan de ogen en het voorhoofd. Het is zonder meer heel erg mooi geworden. Er komt ook weer wat beweging is en alles staat niet zo strak meer als direct na de operatie. Als ik heel goed mijn best doe, dan kan ik een paar kleine rimpeltjes op het voorhoofd tevoorschijn toveren. Ook lukt het om de wenkbrauwen te bewegen. De ogen zijn perfect geworden en met wat basis make-up springen zij er echt uit. De mensen om mij heen kunnen deze verandering goed zien. Terwijl ik alleen maar een ander hoofd zie, een hoofd dat niet van mij is, ik ben er nog helemaal niet aan gewend. (Natuurlijk zie ik de mooie kant ervan heel erg goed en heb er totaal geen spijt van, in tegendeel. Voor mij is het nog geen geheel, straks is alles nieuw aan mij en zijn oude trekken veel moeilijker terug te vinden. Het is dan in zijn geheel een geheel, waar het ook heel lang aan wennen word.

Daniël is vandaag vrij, dus mocht deze dame iets later uit de veren. Dit lukte niet helemaal door het zware onweer en rond een uurtje of 04:00 uur was ik reeds wakker door de eerste donderklappen. Opzicht wel jammer, alleen wel een goede oefening voor morgen, dan gaat het wekkertje om vijf uur en beloofd het een hele spannende dag te worden. Niet dat ik er zenuwachtig voor ben, dat helemaal niet, ik heb er wel ontzettend veel zin in, want alles komt nu steeds dichterbij.

Zojuist vroeg een vriendin mij om een steentje bij te dragen in de eerste “Regenboogweek” in Woerden. Uiteraard zei ik gelijk NEE / JA.

Kunnen jullie het nog herinneren dat ik zo’n 8 jaar geleden een verhaaltje voor Justin schreef, waar hij vervolgens een prijs mee won en het ook nog eens gepubliceerd werd. Justin krijgt uiteraard alle eer voor het overschrijven, maar nu gaat Sebastiaan hier ook aan mee doen en wil graag winnen. Jullie raden het al, daarom heb ik hem maar een opzetje gegeven. Lees hier het verhaal in klad: “Bijzondere opa“. Ben benieuwd of hij er een eigen draai aan geeft of het over gaat schrijven.

21:00 uur Jeetje, wat een zooitje weer. Echt weer zo’n dag dat een externe factor alle structuur in de war schopte, met als resultaat dat mijn koffertje net pas is ingepakt en straks nog kan gaan strijken! Ben erg benieuwd wat ik aan ga treffen als ik thuis kom. Het huis is volledig aan kant en er is werkelijk niets wat niet geregeld is of klaarstaat. Dit moet toch wel één keer kunnen??

Morgenochtend vroeg zal ik rond een uurtje of vijf van start gaan, om om zeven uur de trein in Den Haag te kunnen pakken. Dat ik zo vroeg in de trein zat is wel heel erg lang geleden, daar had is als conducteur een gruwelijke hekel aan. Al die gestreste en gejaagde reizigers, waar niets vrolijks uit te krijgen was. Daar mag ik mij dan weer een keertje in gaan mengen, er zijn ergere dingen in het leven……..😃. Omdat het wekkertje vroeg afgaat en er straks nog een flinke berg strijkgoed op mij wacht, schrijf ik nog een woord: welterusten.


Donderdag 06 september 2018

07:00 uur  “Dauwtrappen”, daar lijkt het een beetje op, voordat ik goed en wel in de RandstadRail zat waren mijn voeten al vochtig en koud. Open schoentjes waren misschien niet zo’n goed idee.

De grote reis naar het onbekende is begonnen. Dat was het natuurlijk al heel lang, maar zo dadelijk gaat de tweede fase voor de FFS van start en zal mijn gezicht nog een stukje gaan veranderen, of het onherkenbaar word, dat durf ik niet te zeggen. Nog niet zo lang geleden peinsde ik daar niet over om zoiets ooit te laten doen en nu is het ineens zover. ‘Of ik zenuwachtig ben? Nee, absoluut niet!’

10:00 uur  Nog heel even geduld voordat de narcose vloeistof word toegediend. Volgens planning zou dat even voor twaalf uur moeten gebeuren. Daarna een paar uur geknutsel aan mijn gezicht en dan één nachtje in de luxe eenpersoonskamer! Wat een bof-muts ben ik toch weer :-).
Ik zat er niet naast met mijn ochtendspits gevoel, de trein zat bomvol en een groot deel van de reis stond ik tussen zwijgende kuddedieren. Wat het zijn echt kuddedieren. Bij aankomst op Amsterdam-Zuid WTC weten zij niet hoe snel zij de trap naar beneden moeten nemen en het voor de opgaande reizigers volstrekt onmogelijk maken om op het perron te komen. Ik ben maar wat blij dat dit voor mij geen dagelijkse kost is. Ik aanschouwde dit schouwspel in alle rust vanaf de zijkant van het trappengat en toen het idiote gedoe eindelijk voorbij was, ging ik ook maar eens naar beneden.

De meeste spits-reizigers zijn nog geen steek veranderd als dat ik ze vroeger meemaakte, maar ik had het geluk om pal naast een groepje studentes te staan, die driftig in gesprek waren over een ernstig probleem, namelijk: ‘zelfredzaamheid”. Het zat namelijk zo; één vriendin van een van de studentes zou binnenkort alleen thuis zijn en maakte daar een enorme heisa over. Deze vriendin scheen nog nooit alleen te zijn geweest en wist zich schijnbaar geen raad. Zij scheen niet te kunnen koken, niet te kunnen wassen, eigenlijk was alles te veel van het goede. Hoe leuk is het dan om de reacties van de andere studentes te horen, schijnbaar waren zij wel in staat om hun eigen boontjes te doppen. Je kon aan sommige blikken zien dat zij iets bevestigde waarvan zij eigenlijk geen weet hadden. Zo’n blik van; ‘ik weet hoe een wasmachine er uit ziet, maar daar blijft het ook bij. Verder bleken de kookkunsten niet verder te gaan dan de magnetron en de plaatselijke bezorg-Turk. Die volgens een van hen ‘lekkerder’ was dan de shoarma zelf. (Oh, verrek, daarom besteld Sophie zo vaak zo’n scooter-boy!!). Als laatste zei nog een studente: ‘hoe dom kun je zijn, er zijn zelfs mannen die dit kunnen!!😂😂😂

Toen de dames waren uitgestapt kreeg ik er een drukke tante voor terug, die in haar eentje meer te vertellen had dan de groep studenten. Zij vertelde haar metgezel over een spannend avontuur met allemaal schapen. Ik kon er werkelijk niets van maken, net 378als haar metgezel en de rest van de reizigers.

11:00 uur  Ik ga dit ding maar even uitzetten en de boel hier klaarmaken. Telefoon en portemon-niks in de kluis en laptop naar de medicijnkamer. (Daar kan namelijk niemand bij anders dan het personeel. Als laatste doe ik dat verschrikkelijke ziekenhuishemd wel aan. Dat vind ik verschrikkelijk zitten en het ziet er ook niet charmant uit.

20:30 uur  Ik ben op mijn kamertje terug!! (Hoogstwaarschijnlijk maar voor even, want er zijn wat complicaties. Dat laat ik dan ook zo wel weten).

Rond 12:00 uur was ik in de O.K. ruimten beland en werd daar voorbereid op de aankomende operatie. Omdat het wat lang duurde werd ik door een verpleegkundige aan een verwarmingssysteem gekoppeld. Eerst werden er aparte lakens over mij heen gelegd en daarna kwam er een slang onder het geheel die warme lucht blies. Dat was echt heel lekker en slaapverwekkend.  Verder werd er in die tijd een infuus ingebracht en alle bewakingselementen op het lijf geplakt, allen voorzien van de nodige bedrading!! En hoe kon het ook anders: “toen moest Rianne plassen!!”. Alles weer er af en probeer eens liggend op zo’n koude po te plassen! Zo maf, wat normaal iets te makkelijk gaat is op deze manier echt een drama. Uiteindelijk lukte het alsnog.
Het duurde nog een klein uurtje voordat men mij naar de operatiekamer brachten. Aldaar was het bedrijviger dan de afgelopen keer en naar mijn gevoel liepen er ook veel meer mensen rond.

Even na 16:00 uur keek ik tegen de gezellige sfeerverlichting in het plafond van de verkoeverkamer aan. (Nagenoeg op dezelfde locatie als een paar maanden geleden). Pijn?? Ja, heel kort en verschrikkelijk hevig! Op de schaal van 1 t/m 10 kwam ik op de tien uit en dan nog eens maal 3! De verpleegkundige spoot eerst een goedje bij het infuus, waardoor de pijn sterk afnam naar zeg maar een dikke 2 x 10, toen roste hij maar een flinke injectie in mijn been. Hupsakee, weg pijn :-).

Hierna ging ik in een rap tempo vooruit en begon er op een gegeven moment echt van de balen dat ik nog zo lang in de verkoeverkamer moest blijven. Volgens planning zou ik pas om 20:00 uur naar mij fijne eenpersoonskamer worden gebracht en kon ik dus ook eindelijk internetten en mensen bellen!! Want lieve mensen, dat kon in de verkoeverkamer niet, al mijn spullen lagen bij “kort verblijf’. Even na negenen kreeg ik eindelijk iets te eten, appelmoes, soep, brood om in de soep te dopen en vruchten vla, allemaal goed om naar binnen te kunnen slurpen.

(Ik schrijf even door op de oude datum anders word het allemaal te verwarrend).

Het is inmiddels na één uur ‘s-nachts en ben weer op dezelfde verkoeverkamer als vanmiddag beland. Het mag allemaal niets kosten! Dit alles heb ik te danken aan het “apneu” verleden. Of het terecht of onterecht is laat ik in het midden, maar er word hier door sommige zo verschrikkelijk banaal met apneu omgegaan, bijna net zo als met aids patiënten in de jaren 80.

Het operatiegebied doet geen pijn, de laatste pijnstiller was heel lang geleden. Af en toe komt er ergens een scheut bloed vandaan, waarbij ik het idee heb dat dit mede komt door het gedram over die apneu beugel. Maar ook iets eten, drinken, of enkel maar lachen geeft een onaangenaam gevoel, lachen doet eigenlijk wel pijn zelfs.

De onderkant van mijn gezicht ziet er licht gezwollen uit, volgens de chirurg gaat dit nog een dag of 5 toenemen. Ik zou zeggen: ‘een goed moment om voor het AD om foto’s te kunnen nemen.’

Het is nu precies 02:15 UUR.
Op de afdeling ligt een patiënt die heel erg overstuur is, haar gekerm gaat door merg en been en maakt ook het personeel van slag. Ze zijn nu al ruim een uur bezig om de vrouw tot rust te brengen, maar het wil nog niet er lukken. Niet erg handig op een afdeling waar mensen echt alle rust van de wereld nodig hebben. Ik heb van deze gelegenheid maar gebruik gemaakt door weer eenzelfde rondje met voedsel naar binnen te werken.

Laat ik maar de verstandigste zijn en een poging te doen om te gaan slapen. Ik ben heel erg bang dat ik binnen 10 seconden slaap :-). Eerst nog even op de po,,,,,,,,,,,,,


Vrijdag 07 september 2018

Een paar korte hazenslaapjes, meer zijn het er niet geweest, dus om nu te zeggen dat ik uitgeslapen ben…… nee. Op zich niet erg want het weekeind staat voor de deur.

Ik ga nog heel even terug naar gisteren, waarin het mij opgevallen is dat veel verplegend personeel steevast meneer of de mannelijke aanwijsnormen blijven benoemen. Een verpleegster van de nachtdienst bleef, ondanks meerdere correcties van mee en collega, meneer zeggen. (Het was sowieso een rare, want toen wij uit de lift kwamen raapte zij iets op, waar zij van dacht dat het van het bed viel. Het bleek een vies gaasverband te zijn dat zij gewoon in mijn hand drukte, jakkie).  Zij was niet de enige die maar bleef meneren en de afgelopen maanden was mij dit al vaker opgevallen, het lijkt wel alsof ze hier een beetje transgender moe zijn, wat mij overigens niet zou verbazen.

Even na 08:00 uur was ik gelukkig weer terug in mijn eenpersoonskamertje en stond Maya, de superverpleegkundige reeds voor mij klaar. Zij is er tenminste een die van wanten weet en gewoon een mensen-mens is. Die van gisteravond en vannacht snappen het gewoon niet.

Maar is ben weer heerlijk in mijn kamertje en ben lekker verwend met appelmoes, bouillon, sneetjes brood, jus du orange, thee en vruchten-vla. Mij hoor je niet meer klachen. Zo meteen ga ik even mij de specialist langs voor de check en een foto. Dan hoor ik vast wel hoe laat ik kan aftaaien……

13:00 uur  Ik ben thuis!!! Tot aanstaande dinsdag zullen de zwellingen nog toenemen en dan mag ook het pleisterwerk er af. Inclusief een mega baard word dat best wel een heftige foto voor het AD. Helaas zal dit zonder haarwerk zijn, want het terugplaatsen zit er even financieel niet in. Over twee weekje ga ik weer terug naar het VU voor een controle, ben benieuwd naar het geen er nu tevoorschijn komt als de zwellingen weg zijn. En uiteraard naar de nog te komen veranderingen. Er staat nog één operatie in de OK gepland en de overige doen zij poliklinisch.

Het hakt er voor nu wel even in, het is net of er een dekentje van mij afvalt en er nu voor zorg dat ik maar al te graag onder het welbekende dekentje kruip. Daarnaast kan ik het maar niet laten om toch iets te doen en voor nu is elke handeling niet verstandig en word beloond met een mond vol bloed, gatverdame…..  Het valt sowieso wel heel erg mee en had het diep van binnen toch echt heftiger verwacht.

19:00 uur  Het eerste bordje met een heuse maaltijd zit er in, aardappelpuree met spinazie a la crème en ondanks dat het nergens naar smaakte ging het er goed in, mijn bordje was helemaal leeg. Helaas doet ieder klusje zeer in mijn hoofd, vooral bukken levert een mond vol bloed op.

22:30 uur  Misschien niet zo handig van mij, alleen kon ik het niet laten om samen met Sebastiaan wat LEGO uit te zoeken en na het eten toch een klein wasje weg te strijken. Het ging wel zolang het in alle rust en in mijn tempo ging. Ama had mij vanochtend opgehaald en is nog lang gebleven. Ze heeft boodschapjes gedaan en een heerlijke broccolisoep gemaakt. Die zal morgen heel goed smaken. Zal ik de komende weken serieus wat kilo’s kwijt gaan raken door het vloeibare dieet?
En nu is het weer tijd voor een welterusten. Morgen niet perse vroeg op, maar wel heel erg benieuwd of ik wat uurtjes kan slapen…… Anders zien jullie wel weer heel vroeg een berichtje verschijnen. Fijne nacht allemaal en tot morgen.


Zaterdag 07 september 2018

05:30 uur  Niet echt uitslapen met maar 5 uurtjes slaap, al hoewel ik mijzelf niet echt moe vind. Ga eerst maar wat achterstallige administratie inlopen en daarna een beetje rommelen en Netflix kijken, je moet toch wat op zo’n zaterdag ochtend en voor mij zal het hoogstwaarschijnlijk wel een paar daagjes binnenshuis blijven worden.

13:00 uur Een Brinta-shake met wat medicatie en twee kopjes lauwe koffie. Zo vliegen de kilo’s er wel af😃. En het is voor mijn doen al een hele prestatie door zo weinig koffie te drinken. Tot dat Daniël naar beneden kwam heb ik wat Netflix kunnen kijken en daarna nog een kratje LEGO uit kunnen zoeken. Het nu weer even genoeg geweest en wil straks toch echt even douchen, voel mij inmiddels reuze vies.

Het zwellen begint toe te nemen en mijn onderlip moet flink vet gehouden worden omdat die zo strak staat dat er kloven in komen. De bovenzijde van de gekantelde jukbeenderen, vlak onder de oogkassen, voelen goed aan, daar is het nog niet gezwollen. Doordat alles langzaamaan dikker is geworden krijg ik ook mijn mond moeilijker open. Een lepel met voedsel erop krijg ik niet goed naar binnen geschoven. Het voedsel is nog niet zo’n probleem, het praten word er echter ook mee bemoeilijkt. Wel lekker rustig voor iedereen😃

21:45 uur Zal er ooit een tijd komen dat ik kan luisteren naar mijn lichaam en rust nemen als het daarom vraagt. Nou nee dus, dat ga ik nooit leren en daar pluk ik nu even de vruchten van. Niet echt makkelijk nu, maar ik heb dat helemaal aan mijzelf te danken. Dus nu maar even snel terug naar de basis en doen wat er van mij gevraagd word, rust houden!

De kamer is heerlijk rustgevend verlicht met kaarsjes, olie- en glasvezel lampen. Mijn hoofd sijpelt leeg en kom tot ontspanning en rust.


Zondag 09 september 2018

08:30 uur  Geen onaardig nachtje gehad en voor mijn doen best lang geslapen. Niet aan een stuk door, want mijn gezicht is aardig beurs en het deed zeer als ik op mijn zij draaide. Maar uitgerust ben ik wel en dat is voor het herstel alleen maar goed. Verder schrok ik gisteren na het douchen van de weegschaal, die gaf zomaar KG 100 aan!! Dat is dus 20 KG schoon aan de haak er bij. Hier ben ik echt niet blij mee. Het vloeibaar dieet gaat hopelijk helpen om dit weer een stukje naar beneden te brengen en anders is het wel de heftige buikloop. Ja, buikloop. Ik zei nog dapper in het ziekenhuis dat ik geen medicijn allergieën heb, nou was ik dus even vergeten dat ik helemaal leeg loop van sommige penicilline kuurtjes, waaronder die ik nu heb meegekregen. Nog drie dagen te gaan en zoals het er nu uitziet gaat die kuur mij ook van een heleboel grammetjes afhelpen :-).

(Gisteravond ben ik nog stilletjes naar buiten geslopen om de plantjes aan de voorkant van het huis te verzorgen. Daar keek natuurlijk niemand naar om en omdat het mij eindelijk gelukt is om een passieflora te kweken moest en zou ik daar even aandacht aan besteden. Dat stilletjes naar buiten sluipen moet nu helaas wel, mijn gezicht ziet er echt niet uit. Naast de zwellingen kan ik mij nu ook niet scheren en dat ziet er werkelijk verschrikkelijk uit!).

Het doet geen pijn, al denk ik wel dat de dosering aan ‘standaard’ medicatie daar zorg voor draagt. Zo voelt het in ieder geval. Het lijkt alsof er wel degelijk pijn zit, pijn die niet door kan breken. Aanraken van mijn gezicht is wel uit den boze, dat doet wel flink zeer. Het is ook fors gezwollen en het enige wat ik wel goed kan betasten zijn de bovenkanten van de jukbeenderen. Die nieuwe stand geeft tot nu toe aan de bovenkant geen zwelling. Als ik heel voorzichtig langs mijn kaakhoeken wrijf voel ik wel dat de scherpe ronding weg is. Tot nu toe is het dus behelpen, eten kan alleen maar in vloeibare toestand en het lukt het beste door het naar binnen te slurpen. Het is wel heel naar dat ik mijn tanden niet goed kan poetsen, alleen een baby tandenborstel gaat net aan naar binnen en lukt het poetsen een klein beetje.

Daniël is net naar bed, prima op tijd en Sebastiaan zal zo ook wel onder zeil gaan. Justin kan nog geen afstand doen van het vakantie gevoel, gaat veel te laat naar bed en verslaapt zich geheid. Hij is bijna 19 jaar en vindt dat wij ons nergens mee mogen bemoeien. Dat doe ik dus ook niet en denk wel dat hij van een koude kermis thuis gaat komen. Sophie pakt het veel verstandiger aan, die doet het echt heel goed.

Vriendin Marion zit nog steeds in Essen, als het goed is mag zij aan het einde van de week naar huis. Dan zit het eerste deel van haar SRS er op en doen ze 8 weken later het tweede deel. (Waarvan ik nog steeds niet weet hoe dit precies in z’n werk gaat). Het voelt ook een beetje raar dat wij zoveel deelden en dat daar nu een “pauze” in zit.

En nu sluit ik week 36 af met een groet en weer een bekend welterusten. Tot morgen!

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening                                                          MICROHELP Zoetermeer e.o.

Een gedachte over “WEEK 36 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.