Passabel in Stealth 2


In november 2016 schreef ik Passabel in Stealth. Omdat deze twee woorden, ondanks de goede voornemens, centraal in mijn leven blijven staan, wilde ik een vervolg schrijven. Toen ik het blog van twee jaar geleden nog een keertje terug las, haalde ik er de volgende passage uit:

Blackbird

“Kijk, ik weet dat ik in dit leven geen passabel en stealth leven zal lijden. Ik zal nooit opgaan in de grijze massa en zal iedere dag en overal worden nagestaard. Daar heb ik het al eerder over gehad. Dat ik het daar heel erg moeilijk mee heb gehad, dat ik het niet accepteerde en nu, nu velen maanden later wel het besef is doorgesijpeld dat het niet anders is en niet anders zal zijn. Dat ik nu wel kan erkennen en onderbouwen dat het een onderdeel van mijn leven is geworden. Ik heb leren accepteren om nagestaard te worden, over de tong te gaan en soms als attractie te worden weggezet. So be it, toch? Niet leuk? Nee, natuurlijk niet maar is dat mijn probleem, dacht het niet!”

Was ik toen stoned of zo? Dacht ik toen werkelijk dat ik er met een dergelijke houding mee weg zou komen? Schijnbaar wel, al vermoed ik dat het diep in mijn koppie is blijven sudderen. Het sudderen bereikte na die mooie kreet: ‘is dat mijn probleem, dacht het niet‘, toch dikwijls het kookpunt. Steeds meer ging het mij tegenstaan, dat niet passabel zijn en in 2017 liepen de emoties zo hoog op dat ik wel actie moest ondernemen. Een van die te ondernemen acties was een bezoekje aan de plastische chirurg, welke op haar beurt het probleem herkende en erkende. Om passabel te worden moest onder andere mijn aangezicht drastisch worden aangepakt. Een plan van aanpak werd gemaakt en zou bestaan uit meerdere operaties, waarvan er inmiddels één achter de rug is.

Maar word ik dan nu wel passabel en stealth? Passabel wel, daar ga ik zonder meer van uit als ik de naar de kunde van de chirurg kijk. Natuurlijk ben je er nog niet met alleen het aanpassen van je aangezicht, ook je houding en doen en laten spelen daarbij een hele grote rol. (Zo ken ik iemand die door een ringetje te halen is, maar nog steeds met haar benen wagenwijd open zit). Het ‘vrouw zijn’ zit in alles, vooral in jezelf en het is funest als je het krampachtig doet. Maar ‘stealth?’ Nee, dat ga ik niet worden, dat zou je eigenlijk ook niet eens moeten willen, want dat kan alleen als je werkelijk alle schepen achter je verbrand.

Dat ik er veel vrouwelijker in mijn gezicht ga uitzien, daar twijfel ik geen seconden aan. Hetgeen er nu reeds is gedaan ziet er al magnifiek uit, tot dusver geen zorgen over het resultaat van de volgende operaties. Het zal zeker een hele grote bijdrage gaan leveren aan een passabel bestaan. (Rest nog de verwijdering van de gezichtsbeharing en corrigeren van de stem, welke wellicht ook via een operatie zal moeten gebeuren, al loop ik daar nog steeds niet warm voor. Zei ik dit ook niet over mijn gezicht?).

“STEALTH”: ‘verborgen’, ‘geheim’, ‘onzichtbaar’. Voor mij zijn die drie betekenissen ‘not done‘. Dus “stealth” gaan? Daar ga ik niet voor, daar geloof ik ook niet in. Om dat te kunnen bereiken moet je een compleet nieuw leven opbouwen, werkelijk alle, maar dan ook alle schepen achter je verbranden en in je nieuwe bestaan nimmer loslaten dat je ooit in een andere gedaante geleefd hebt. Er is namelijk geen andere weg om van een transgender verleden af te komen. Zo lang er maar iemand in je omgeving is die weet van je verleden, ga je niet stealth door het leven.Een slip over de tong en weg is stealth. ‘Over 7 jaar zit Daniël in groep acht. Tegen die tijd zullen er altijd nog ouders en klasgenootjes zijn die anderen er op moeten wijzen dat ‘zijn’ moeder vroeger een man was. Goed, geen hond zal zich nog kunnen herinneren hoe ik er toen uit zag, maar vergeten dat je ooit een man was, dat vergeet men niet! Maar stealth? Om dat te voorkomen? Ik weet wel dat er mensen zijn die daar werkelijk de kracht voor kunnen vinden, kracht om totaal met hun verleden te kunnen breken. Ik kan het niet, wil het niet eens…….

Om op het uitgelichte stukje tekst terug te komen, hoe ik er twee jaar geleden tegenaan keek: “Ik zal nooit opgaan in de grijze massa en zal iedere dag en overal worden nagestaard”. ‘Ik denk wel dat het opgaan in de massa wel goed gaat komen. Een grijze massa zal het niet gaan worden, mede omdat ik de media niet schuw en nu eenmaal niet een persoon ben die wegloopt voor aandacht. Daarnaast wil ik mij toch echt blijven inzetten voor de gemeenschap, al dan niet voor transgenders. Gestaard gaat er niet meer worden, dat komt wel goed.’ “Ik heb leren accepteren om nagestaard te worden, over de tong te gaan en soms als attractie te worden weggezet. So be it, toch? Niet leuk? Nee, natuurlijk niet maar is dat mijn probleem, dacht het niet!” ‘Nee, helemaal niet leuk, slopend zelfs. Daar word nu hard aan gewerkt, komt heel snel verandering in en ga een manier vinden om dit beter te filteren. Iedereen gaat wel eens over de tong, alleen genoeg is genoeg en het woord attractie gaan we niet meer accepteren. Of ik het nu zelf ben, of dat het aan de ander ligt, het zal mij om het even zijn, alleen word er niet meer gestaard…….’


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.