WEEK 34 – 2018


Welkom dagboek


Dinsdag 21 augustus 2018

Missen we misschien een dag? De nieuwe week begint toch met een maandag? Ja, helemaal gelijk, alleen was ik gisteren zo opgefokt en kwaad dat ik maar beter niets kon schrijven. Dat was geheid mis gegaan en had meerdere aanklachten opgeleverd.

Gisterochtend stond in het teken van telefonisch onderhoud met de ziektekostenverzekeraar en de Centrale Apotheek. Nou, dat werd mij toch een feestje!!😡 Allereerst sprak ik met een ‘alleraardigste’ medewerkster van de zorgverzekeraar. Zij begreep werkelijk niet waar ik het over had en deed ook haar uiterste best om het vooral ook niet te begrijpen. Maar het allerergste vond ik wel het stug volhouden met mij te meneren, ook na een correctie, zij hield er niet mee op. Wij kwamen er gewoonweg niet uit en na de zoveelste keer: ‘iek begrijp niet’ werd besloten dat het nader werd uitgezocht en ik later zou worden terug gebeld. En dat verlossende telefoontje kwam enkele uren later! Buiten het feit dat zij mij hierbij probeerde uit te leggen dat ik mij toch echt eerst moest aanmelden bij het VU-genderteam, bleef zij maar meneer zeggen. Zij begon het gesprek er zelfs mee en toen zij het wéér zei, nadat ik er heel boos over werd, heb ik het gesprek bot en abrupt beëindigd. Er zat niets anders op dan een officiële klacht in te dienen.

Na dat eerste gezellige telefoontje in de ochtend belde ik direct maar met de Centrale Apotheek. Die toevallig ook door de zelfde verzekeraar in mijn leven is gekomen. Aldaar hadden zij afgelopen vrijdag vragen over mijn geslacht. Daar schijn ik, als nieuwe klant, onder mijn oude geslacht te zijn ingeschreven. Maar wel met mijn nieuwe voornamen!!! ‘Ik word niet goed!’ Maar zoals afgesproken, zou ik gisteren even terug bellen. Zo gezegd zo gedaan. Voor de tweede keer werd mij om mijn BSN nummer gevraagd en zou ik hierover terug worden gebeld. (Tot nu ben ik nog wachtend…..)

Bij de lunche bespraken wij het avondeten en omdat wij er niet uitkwamen werd het een verse lasagne, punt. Om een lang verhaal kort te maken, de lasagne werd een fiasco, in huis een complete anarchie en Daniël die alle trukendozen uit de kast haalde en daardoor, hoe kon het ook anders, veel te laat naar bed ging. En overal ontstonden weer stapeltjes zooi. Niet zoals ik het graag gezien had en zou wensen dat gisteren niet bestaan heeft.

Maar goed, het is nu dinsdagochtend en ga met een frisse blik de dag tegemoet.

20:00 uur Goh, wat hebben we weer gelachen vandaag. Ik kan het mij niet herinneren. Maar Sophie was vandaag al vroeg in de weer met haar broertje. Na haar sollicitatie voor een stageplek nam zij Daniël mee op shop-tocht in het ‘Stadshart’. Daar werd die kleine boef flink in de watten gelegd door zijn grote zus. Naast nieuwe kleren kreeg hij (alweer) een Happy Meal. Sophie was goed op dreef en na een lekker middagdutje ging zij ook nog eens spontaan met mij boodschappen doen. We hielden ons strak aan het boodschappenlijstje en kochten alleen wat leuke bloemen uit de €-bak die er niet op stonden. En zij was bij het sollicitatiegesprek gelijk aangenomen!!!! (Het hielp maar een klein beetje dat het toevallig de crèche was waar Daniël twee jaar ook op zat😃).

Er lag nog maar één projectje te wachten. Mijn God, na drie dagen een paar uurtjes eraan gewerkt te hebben begint er eindelijk een klein beetje zicht te komen. Er lag al veel uit te zoeken in de ouderslaapkamer op zolder en daar kwamen alle kratten, zakken en dozen uit de kinderkamer bij. Wat kan je, na 20 jaar in de kids te zitten, een enorme zooi verzamelen en hoe kan het zo uit de hand zijn gelopen. Werkelijk overal in, onder en tussen zit LEGO. Dus alles moet uitgeplozen worden voordat het de container in gaat. Ik had Sebastiaan al voorzichtig verteld dat hij de donkere dagen voor de Kerst niet achter de Xbox zou zitten, maar met mij aan de eettafel het LEGO uit zou zoeken. Ik vrees dat het de hele winter in beslag gaat nemen.

22:00 uur Het zijn vast en zeker de laatste stuiptrekkingen van de geweldige zomer, maar hier was het vanavond zulk lekker weer dat ik met Sebastiaan en Daniël een heel nat schoonmaak klusje had. Sebastiaan wilde nog graag even met het “waterkanon” spuiten en zocht een doel/slachtoffer. Helaas voor hem bood ik mij niet vrijwillig aan, maar wist wel een doel te vinden. Uit de bergen met speelgoed kwam ook een Brurder brandweerwagen tevoorschijn. Zoek voor de aardigheid maar eens op, dit is echt een heel groot ding!! Dit gevaarte was mega vies en kon best een spuit beurtje gebruiken. Nadat hij helemaal met mijn wondermiddel (Dubro ontvetter) was ingespoten en het spul alle vuil los had geweekt, konden wij helemaal los. Naast de dikke pret met het spuiten werd de blus-gigant ook nog eens mega schoon. (Ik was de enige die geen droge kleren aan hoefde te doen😃). Hebben wij uiteindelijk toch nog gelachen……..

Inmiddels is het volkomen stil in huis en ga ik zo met de beentje omhoog voor de buis chillen. Nog geen enkel idee hoe laat ik het wil of ga maken. Er komt vast wel een moment dat het genoeg is en het bedje mij onder het dekbed zuigt. Dan ben ik vast te moe om jullie nog een goede nachtrust toe te wensen, dus voor straks alvast: ‘welterusten’ 💋💋💋


Woensdag 22 augustus 2018

12:00 uur Helemaal niet verkeerd, nu de dingen langzaamaan op rolletjes gaan kan er ook eens een keer aandacht worden besteed aan andere dingen. Op het eerste oog niet echt belangrijke dingen, maar wel die die het leven verrijken. Het project krijgt vandaag even wat minder aandacht dan de de afgelopen dagen. Het geeft zeker onrust als je alleen al een blik werpt op de berg uit te zoeken spullen, maar er is ook nog zoiets als een deur die dicht kan. BAM, dicht die deur, vandaag even niet. Nu eerst even lunchen met Sebastiaan, die dankzij een speeltje van Daniël heel slecht heeft geslapen. Die kreeg enkele weken geleden een bel die het geluid geeft van een brandweersirene. Een ding van de AC-tion, waarvan ik bij het installeren al mijn bedenkingen had over de waterdichtheid. Sluiting zorgde er dus voor dat de hele nacht een sirene afging.23:00 uur Daniël bracht de godganse middag door in het buitenzwembad, de allerlaatste kans dit jaar, want traditiegetrouw ging het bad vanavond open voor de Zoetermeerse viervoeters. Daarna is het weer voor een jaartje gedaan met het enige buitenbad wat ons stadje heeft. In de tussentijd gingen Sebastiaan weer wat tassen met rommel wegbrengen, de schoen van Sophie ophalen, boodschappen doen en als kers op de taart deelden wij samen een €-patatje, (plus 50 cent voor de pindasaus).

Sebastiaan is een klein beetje aan het protesteren over onze afspraak. Niet echt helemaal een “onze”, het was mijn wijze waarop hij moet afbouwen met het tijdstip dat de luikjes dichtgaan. Het eerste uurtje deed hij zonder mokken, dat snapte hij wel, het tweede uurtje vond hij al minder geslaagd, maar nu vandaag het derde uurtje in zicht kwam, gooide hij zijn kont in de kribbe. (Zo zeg je dat toch?). Desondanks is het muisstil boven en zag ik geen flikkerende verlichting van een IPad scherm. Hij houd zich toch maar weer netjes aan “onze” afspraak! 😉

Vandaag hadden wij even geen spannende afspraken en gelukkig zijn die van morgen gereduceerd naar slecht één. Het helpt echt, het afsluiten van de boze buitenwereld, het gedoseerd absorberen van prikkels en even pas op de plaats werpt haar vruchten af. Eigenlijk was het bezopen hoeveel je sluimerende wijs op je bordje neemt en ook al leken sommige dingen juist relaxed, ze waren het toch niet. Niet iedereen snapt dit of kan het waarderen. Zoveel vraag ik niet! Ruimte en rust, dat is alles en daar ben ik rücksichtlos in. Dat ben ik, nu even zo en straks weer even anders.

En binnenkort weer onder het mes!! Dat word een hele grote ingreep en het is gelukt om voor de opname-duur alles om mij heen waterdicht te vergrendelen. Daar zijn geen zorgen meer om en voor de herstelperiode maak ik mij geen zorgen. Ik heb tenslotte voor hetere vuren gestaan.

Nu zijn we weer beland bij de afsluiting van de dag, dus welterusten voor nu of straks. Doei doei 💋


Donderdag 23 augustus 2018

11:30 uur  Niet voor ‘vol’ worden aangezien is één ding, maar als je als een mens als ik dan ook nog eens met één schoen vol met spikes door de Jumbo gaat wandelen, dan is het vragen om problemen.
Ik had Sophie beloofd om, bij het krieken van de dag, inlegzooltjes bij de Action te halen. (Dit nog voordat zij om elf uur richting haar werk moest vertrekken. Zij vertrok ook om elf uur, om vervolgens 10 minuten later weer terug te komen omdat haar werkgever had doorgegeven 2 uur later te komen. Ik zou dan helemaal niet meer gaan). Omdat de schoenmaker ook nabij de AC-tion zit, haalde ik ook haar schoen nog even op, want ook daar had zij flinke stress over. Het is voor zo’n mode-poppetje ook verschrikkelijk als één van de 20 paren niet compleet is……….
En omdat er luttele seconden voor mijn vertrek ook nog eens om een emmer vol bananen werd gezeurd, dook ik ook even snel de Jumbo in. Geheel in stijl, met één schoen in mijn linkerhand en een hele zool in de andere.

Bij de Jumbo had iemand een pakje cheddar kaas in het karretje (buiten) laten liggen, dus kassa voor ons. Ook een telefoontje aan Ziggo leverde €27,45 op. Er was een bedrag voor niet ingeleverde artikelen afgeschreven. Dat kan natuurlijk, maar dat moet je wel iets op te sturen hebben!

Verder moest ik even (af)reageren op mijn favoriete columnist. Hij gaat vaak tot het uiterste en net niet over het randje. Daarnaast belicht hij de dagelijkse gang van zaken op een voor mij prettige en leuke manier. En soms, heel soms raakt hij een verkeerde snaar, en daar reageer ik dan weer op. Hij trouwens niet op mij, gelukkig maar :-).

En nu we het toch over Rob en vagina’s hebben, was het niet tijd om te dilateren? Zeker weten van wel, het is lang niet meer gebeurd. Hij moest eens weten, Rob bedoel ik. Dat er nu ergens in Zoetermeer een transseksueel met haar “voorgat” bezig is terwijl er aan hem word gedacht. Chapeau voor Rob!!

Een hele poos geleden belande ik in de woonkamer van een gezellige dame. Haar hele huis was op een bijzondere wijze geschilderd en ingericht. Nagenoeg alles was rood/zwart. Veel van het rode was ook in mijn favoriete tint, diep-donker-rood. Mijn oog viel tijdens dit bezoek op een hele grote afbeelding van een roos, met een lijst van geborsteld RvS. ‘Als ik onze kamer ga opknappen, dan is die voor jou’ zei zij destijds spontaan. En raad eens wie er bij mij op de stoep stond?

‘Zij’, de roos, heeft een mooi plekje gekregen boven het bed. (Op de foto komt haar omvang niet helemaal tot haar recht, maar zij is een kolos).

18:15 uur Het kookwekkertje tikt, nog 15 minuutjes en dan gaan wij stamppot rauwe andijvie met spekje en rookworst eten. Daar zou je twee weken geleden niet over moeten denken!

Het gevoel in mijn voorhoofd is nog steeds raar, de huid is nog gevoelloos, al zit er nu meer rek in en verschijnen er ook wat summiere rimpeltjes bij bepaalde gelaatstrekken. De ogen zien er heel strak uit. Die zijn echt heel mooi geworden. Af en toe verwen ik ze met wat oogschaduw, mascara en een klein lijntje. Het zicht is nog wel vreemd, ik weet nog steeds niet wat ik er mee aan moet.

23:00 uur Het zou ijzig stil moeten zijn en vooral niet moeten ruiken naar pizza. Maar helaas, dochterlief, die ik net van het station heb gehaald, had nog niet gegeten en bestelde doodleuk eten terwijl zij achterop zat. ‘Pap, wil jij misschien ook iets?’ ‘Nee hoor lieverd, maar fijn dat je ook aan mij dacht door het niet te vragen!’ Gelukkig kan ik ook genieten van die heerlijke lucht en het gesmak. (Justin was ook al zo complimenteus deze week. Een keer vertelde hij aan tafel dat zijn ex-schoonmoeder toch echt lekker(der) kon koken en vanavond deelde hij mee dat hij elders toch echt meer op zijn bordje geschept krijgt. Millennium kids noemen ze dat toch? Hopelijk zijn de geuren inmiddels tot de slaapkamer doorgedrongen en kan ik met een knorrende maag in slaap vallen. Welterusten allemaal.


Vrijdag 24 augustus 2018

Het heeft mij niet uit mijn slaap gerukt, alleen heb ik zo bizar erg liggen dromen vannacht dat mijn haar meer weg heeft van een suikerspin en mijn XXXXXLLL slaapshirt binnenstebuiten zat. De droom had op zeker te maken met de aankomende operatie, waarin niet de handeling op zich centraal stond, maar dat alles daaromheen een gekkenhuis was. Ik bevond mij in de krochten van een wel heel erg vreemd ziekenhuis en maakte de meest absurde dingen mee. Inmiddels staat het 2e kopje koffie naast mij en ga ik zo verder met het doorspitten van de dagbladen.

23:00 uur Wat een ongelooflijk onrustige rare dag. De lunch had mij uit het onbehagelijke gevoel moeten halen maar in plaats daarvan werd ik uit het niets hondsberoerd. Gelukkig deed een hazenslaapje wonderen en kon ik mij weer herpakken voor de dagelijkse dingen. Alleen bleef het onrustig. Sophie die onverwachts vroeg thuis kwam, net voor het avondeten en Justin die vol zat met allerlei avonturen over zijn matties. Niet veel later begon het te spoken buiten en raakte Sophie van de leg. Die had met vriendinnen afgesproken voor een een groot feest. Voor haar was alleen het slechte weer een grote spelbreker, want hoe kwam zij droog van A naar B, zeker met haar outfit en opgedofte lokken. Het scheelde niet veel of zij had haar pyjama aangedaan en was onder de wol gekropen. Gelukkig bood een vriendin met auto alsnog uitkomst.

Momenteel is de hel boven Zoetermeer losgebroken. Een hoop flitsen, geknetter en vooral harde donderklappen. Daniël en Sebastiaan zitten nog gezellig bij ons, slapen zit er nog even niet in. Of wij vannacht nog een oog dicht gaan doen laat ik morgenochtend wel weten. De mensen aan wie dit fantastische noodweer voorbij trekt wens ik een goede nachtrust toe en mocht je hetzelfde meemaken als wij, daar hebben ze Netflix voor uitgevonden.


Zaterdag 25 augustus 2018

09:00 uur  Kort na mijn afsluiting gisteravond viel Daniël als een blok in slaap, onweer of niet, hij hield het niet meer vol. Op zich wel een complimentje waard, want de geboden structuur van de afgelopen weken hebben hem dus al zover gebracht dat nachtbraken er niet meer bij is. En ik heb hem vannacht ook niet meer gehoord of gezien, hij ligt nog steeds lekker te slapen.
Ook Sebastiaan slaapt nog, die ging wat moeilijker naar bed. Hij vindt het terugschroeven van de “bedtijd” nu wel een beetje genoeg. Daarbij kreeg hij gisteravond te horren dat vanmiddag zijn oh zo verlangde parkietje komt! Om twaalf uur moet hij zich bij kennissen melden, met kooitje en al, dan krijgt hij het jonge beestje.

“Die Daniël floepte er net ook weer wat uit! Tijdens het stofzuigen raapte ik zijn ‘kookschort’ op en probeerde deze voor de grap aan te doen, dit lukte uiteraard niet en bleef op mijn hoofd vastzitten. Daniël gierde het uit en zei: ‘kijk, Rianne is een “kookmuts”!! (Kinderen spreken altijd de waarheid😃).

23:30 uur “Skittle” is gearriveerd. Hij was even onwennig en moest de kat nog even uit de boom kijken. Al hoewel ik eerder denk dat hij de kat liever ziet bungelen in een boom. Hij heeft het niet zo op dit soort zoogdieren. Hij is tevreden met het stekje wat hem hier is toebedeeld. Na een kort voorstelrondje nam Daniël afscheid van hem, die logeert voor een nachtje bij zijn oma. Ook Sebastiaan had plots geen oog meer voor hem omdat zijn naar Engeland verhuisde vriendje ineens op de stoep stond. Die twee hadden tot ruim 22:00 uur alleen maar oog voor elkaar. Dus “Skittle” moest het met mij doen😃. Hij lijkt trouwens op mijn “Doppie”. Mijn trouwe vriendje in mijn jeugd. Daar was ik jaren gek op, totdat mijn moeder er p.o. bovenop ging staan……. Hierna kreeg ik geen nieuw parkietje meer. Skittle slaapt nu, net als Sebastiaan en Sophie. Het lijkt mij het meest verstandigst om jullie welterusten te zeggen en de binnenkant van mijn ogen te gaan bewonderen. Bij deze: ‘Welterusten!!’


Zondag 27 augustus 2018

Het is nog heel vroeg in het Zoetermeerse, volgens mij is de zon net op en heeft Justin niet lang geleden zijn bedje opgezocht. Ik heb de hele nacht liggen woelen en droomde / piekerde voor mijn gevoel de hele nacht. Dat kwam trouwens niet door de prachtige illegale vuurwerkshow dat wij klokslag 00:00 kregen voorgeschoteld. Jammer genoeg stond mijn telefoon al uit en was ik net klaar met het dagelijkse rondje voor het slapengaan, toen de hel hier losbarstte, anders had ik het wellicht nog kunnen filmen. Eerst leek het het op één vuurpijl, toen nog een en niet veel later stond ik buiten te kijken naar het adembenemende schouwspel van illegaal vuurwerk. Het werd een paar honderd meter van ons huis vandaan afgestoken en was zo heftig dat de natuur helemaal over de kook ging. Twee katten rende in dolle paniek door de straat en toen het oorverdovende geluid eindelijk afzwakte hoorde je overal vogels. Het kan niet anders dat menig ouder zich lang heeft moeten ontfermen over jonge kinderen die haast wel stijf van schik uit hun ledikantjes waren gestuiterd. Nu slapen ze hier niet meer in ledikantjes, maar Sebastiaan en Sophie stonden binnen 1 seconden beneden.

22:00 uur Aan het einde van de middag kwam Daniël weer thuis van zijn logeerpartijtje bij Ama, hij heeft er schijnbaar van genoten. Ama bleef uiteraard een hapje mee-eten en genoot van de eenvoudige hap, mihoen met een kippenpoot en een bapao. (Sophie zit er op dit moment ook van te genieten, die was gelukkig op tijd klaar met werken. Voor haar loopt de vakantie woensdag af en mag zij donderdag gelijk op haar nieuwe stage adres beginnen). Voor Sebastiaan en Daniël gaat het morgen beginnen. Alles staat en ligt er al klaar voor en de timing is perfect gezien de nieuwe structuur in huis. Zo moeten zij eerder op en word er gezamenlijk ontbeten, geen onrustige en gehaaste toestanden meer. Om die reden moet ik ook echt een uurtje eerder plat en ben daar best wel aan toe. Tenslotte gaat mijn wekkertje het vroegst, eerst een kopje koffie voor het douchen en tafeldekken. Als de planning het toelaat dan wil ik voor de lunch het huishouden gedaan hebben. In de middag staat een gesprek gepland en daarna roept het aanrechtblad weer. Ik weet bijna 99,9% zeker dat het morgen een goed gevulde tomatensoep gaat worden. En dan voor nu: ‘oogjes toe en snaveltjes dicht, welterusten’.


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening                                                          MICROHELP Zoetermeer e.o.

5 gedachtes over “WEEK 34 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.