WEEK 31 – 2018


Welkom dagboek


Maandag 30 juli 2018

07:00 uur  Zal het echt gaan gebeuren dat er nu een paar dagen van ultieme rust over mij heen gaan komen? Laten wij het hopen! Wij: Sebastiaan, vriendje Jimi en ik hebben er echt zin in en gaan zo afreizen naar Assen. Lekker een paar dagen niks doen, al zal dat voor de boys heel anders zijn dan voor mij. Ik heb juist voor de boys een hele andere voorstelling van de paar daagjes. Het zal mij niet verbazen als zij juist wel vol adrenaline komen te zitten.

‘Oh ja, echt niet, dan zien mensen mij toch en sta ik compleet voor gek!!’ Dat zei Sophie gisteren tegen mij toen ik ik haar (probeerde) uit te leggen hoe het werkt met het geven van water aan de plantjes. Want ook die bij onze entree hebben water nodig en dan ziet heel Zoetermeer Sophie plantjes verzorgen. Volgens Sophie staat zij dan echt compleet voor paal. Desgevraagd vertelde zij ook dan geen enkele 20 jarige plantjes heeft en zij geen vrienden kent die van hun ouders iets dergelijks moesten doen. Nee, hé hé, als de jeugd er zo over denkt zal niemand dit gaan vertellen. Gisteren hebben wij alles uitgebreid bij de lunch besproken, vooral waar het instructieboekje van de magnetron en de bieropener lag. Het avondeten van de dag werd in de groep gegooid en of ik nog wat mee kon nemen aan extra boodschappen om deze deze week te kunnen overleven. Zo gezegd, zo gedaan. Ik hoorde niet een enkele product over tafel gaan dat betrekking zou hebben op een mogelijke inname van iets gezonds, eigenlijk kwam er helemaal niets aan wensen voor de aankomende dagen uit. Ik kon er op wachten, na het boodschappen doen werd de koelkast op Sherlock Holmes wijze geïnspecteerd en kwamen zij tot de conclusie dat er werkelijk niets aan etenswaren in lag die hun buikjes zou gaan vullen. (Op wat plakken kaas en een kan melk na dan). En aangezien ik maximaal maar één keer per dag boodschappen doe, zat er niets anders op dan een routebeschrijving naar de Jumbo en de bakker achter de magneetjes op de koelkastdeur te installeren. Misschien toch niet helemaal overdreven dat ik al die instanties heb aangeschreven.

Vriendje Daniël wilde gisteren via ‘Facetime’ laten zien dat hij geen slippers aan had. Wat kan je dan anders doen dan de telefoon tegen je voet aan houden……..

Ik was er eerlijk gezegd wel een beetje op bedacht dat het terugplaatsen van het haarwerk niet zonder slag of stoot zou gaan. Er waren al vrij vervelende huidproblemen voor de operatie en gebruikte om die reden dan ook medicinale tape. Die tape blijft maximaal zo’n 24 uur bij mij zitten (wat overigens niet betekend dat het zichtbaar is bij loskomen of dat het op de grond valt) en gisteren hielp Sophie mij met het verwijderen van de oude tape. Zij schok zich rot van de vuurrode huid en zat er een stukje tape vast in de naad van een litteken. Daar kon echt niet aan getrokken worden. Het meest gevaarlijke in deze is dat ik niets voel, aan de ene kant wel lekker bij jeuk, maar aan de andere kant juist niet bij ernstige huidproblemen. Dus wat is in deze wijsheid? Ik zou het even niet weten en zonder haarwerk op vakantie is al helemaal geen optie.

Ik zou graag nog even door willen beppen, maar heb een deadline te halen. Dus even snel deze pagina klaarmaken voor verdere bewerkingen en dan publiceren. Tot straks. (De volgende opmerking zou mij vroeger een doodsteek hebben opgeleverd, maar nu zeg ik het met een vette knipoog: ‘ze hebben daar sinds kort ook internet’).

23:00 uur Ik weet eerlijk niet wanneer ik voor het laatst in Assen was. De laatste rit, zo hoog in het noorden, dat ik Assen passeerden was in de periode na mijn scheiding. Dus na een hele lange periode ben ik op een plek terug waar heel veel levenservaringen zijn begonnen. Mijn opleiding voor Libanon begon hier, mijn vertrek hiernaartoe ook. Maar ook mijn eerste vrouw ontmoette ik hier. (Daar kom ik nog even op terug).

Rond planningstijd vertrok ik met Sebastiaan en Jimi naar Assen en wat was het benauwd, de hele rit reden wij met geopende ramen. Het was bij aankomst extreem druk bij de receptie en later hoorde ik dat het hotel was volgeboekt. Na het inchecken zijn wij wat gaan drinken en snacken. Dan is all-in ineens heel erg leuk, want je hoeft nu niet te kiezen uit de ruime keuze gebak. Twee joekels van appelpunten met slagroom gingen bij de boys naar binnen en ik hield het bij een bescheiden gebakje en een kop goulashsoep. Even later gingen de kids naar het tropisch zwembad en ging ik mij opfrissen en tutten. Precies op afgesproken tijd waren de boys op de kamer en konden wij gaan tafelen. De kids hebben meerdere keren een bordje gevarieerd eten gehaald, maar ik was er eerlijk gezegd niet zo kapot van. Het zag er goed verzorgd en lekker uit, alleen smaakte het mij niet. Het kan ook aan de entourage hebben gelegen. Wat dat betreft heb ik nog wel iets van mijn schoonvader overgenomen: ‘ik ga niet in de rij staan voor eten!’ Nou kan ik daar enigszins van afwijken, mits de sfeer goed is en deze wijze ligt mij gewoon niet. Omdat een ieder iets anders eet zit je dan ook het grootste gedeelte alleen. Het is op deze manier zo onrustig tafelen. Na dit maal doken de kids direct weer het zwembad in en ging ik richting mijn ontmoetingspunt.

Ontmoetingspunt? Ja, ik had een afspraak met mijn ex. Ja die, die ik 13 jaar geleden voor het laatst heb gezien en die mij daags voor de ‘grote’ operatie succes wenste. Zij woont in Assen en las dat ik hier zou verblijven, waarop zij ook het initiatief nam om samen een kopje koffie te doen. Het werd ook een kopje koffie en daarna nog twee keer een verse muntthee. Hieruit mag je dus opmaken dat het gezellig is geweest en wij niet bij het eerste bakje genoeg van elkaar hadden. Nee, het is onwijs gezellig geweest, ik heb oprecht genoten en voor mij was het net alsof ik 36 jaar werd terug geworpen. Wat fijn dat ik dit heb mogen beleven.

En nu zit ik buiten, buiten tussen een horde feestvierende hotelgasten die zich te goed doen aan alcoholische geneugten. Ik hoef verder niet uit te leggen hoe dat er aan toe gaat bij all-inclusieve.

Morgen zal het zwembad ook op de agenda staan, maar na de lunch gaan wij een wandeling in de boomtoppen maken en brengen wij een bezoekje aan het hunebed museum. Even een beetje cultuur snuiven. Ik neem zo een bodempje gedistilleerd en ga de boel bij elkaar snurken. Op z’n Drenths: ‘tot morgen’.


Dinsdag 31 juli 2018

09:00 uur  All-in betekend hier dat je geen kleine hoeveelheden kattenpis krijgt. Mijn gewenste slaapmutsje zou een bodempje whiskey moeten worden, maar dat werd een tot aan de rand toe gevuld glas. Ik was in de verste verte niet van plan om gekke dingen te gaan doen, dus na lekker te hebben getut, zelfs mijn tandjes te hebben gepoetst en mij bed klaar te hebben gemaakt, nam ik mijn eerste nipje en de rest was voor de visje. Niet veel later waren de boys op de kamer, (op de afgesproken tijd) heb ze welterusten gewenst en mij omgedraaid. Heel in de verte hoorde ik ze nog tandjes poetsen en stilletje de Ipad aanzetten.

Rond een uurtje of zeven viel ik uit bed en kon niet meer slapen. Na stilletjes te hebben gedouched en lekker te hebben getut was het tijd om te gaan ontbijten. Het was afgesproken om de boys hiervoor ook wakker te maken, maar zij lagen zo lekker te slapen dat het zielig was om ze wakker te maken.
Inmiddels zit ik al weer ruim een uur op het terras en wacht op de opening van de bar, die heeft tenminste een lekkere kop koffie, want die automaten in de restauratie zijn aangesloten op de sloot achter het hotel. Als de boys niet uit zichzelf beneden komen voor de lunch rest mij een fikse wandeling naar de hotelkamer. De boomtoppen en de hunebedden staan nog steeds op de agenda, hopelijk vinden zij het nog steeds een leuk idee…..

21:00 uur  Net voor de lunch kwamen de boefjes beneden!! Die twee hebben bijna klokje rond geslapen!! Volgens mij hadden zij niet op de klok gekeken want Sebastiaan vroeg of wij misschien konden gaan ontbijten, hij had zo’n honger. Daarna was het het autootje in en op weg naar de boomtoppen. Sebastiaan is voor de Duvel niet bang en zo binnen no-time in de hoogste top, lijdzaam gevolgd door Jimi en ik….., het hoogste punt is 22.50 meter hoog en dat is best hoog hoor!! Na in dit park zelf ook nog wat rond te hebben gehobbeld en het een en ander te hebben bekeken en beleeft, aten wij nog waterijsje en reisden af naar de volgende attractie, het grootste hunebed van Nederland. Ik ben daar heel lang geleden ook al eens geweest met mijn ex en de kids, maar er is nu een heel park omheen gebouwd. Op zich mooi gedaan en veel beter dan dat het ooit was, alleen jammer dat je als ‘domme toerist’ om de tuin word geleid, letterlijk. Je hebt de illusie dat je moet betalen om het hunebed te zien en dat blijkt niet zo te zijn als je inmiddels €20,- lichter bent gemaakt, beetje jammer. Je hebt dan wel als extra toegang tot een mooi museum en een themapark, gelijkende op ‘klein’ Archeon. De boys hebben zich prima vermaakt en het gratis citroenwater smaakte verrukkelijk!! Daarnaast hebben zij nog een eigen kaarsje gemaakt en en poging gedaan om met een vuursteen vuur te maken, dat bleek veel moeilijker als gedacht. Het park staat er nog en er is geen brand uitgebroken als jullie dat misschien dachten :).

En toen was het weer tijd om terug te gaan naar het hotel. De boys wilden voor het eten nog even zwemmen en dan kon ik nog even bijkomen van de activiteiten. Helaas was dat echt wel nodig en na het eten bleek ik ook nog eens mijn medicatie te zijn vergeten. Resultaat is dat ik nu nog in de kamer vertoef en de pijn langzaamaan begint weg te zakken. Hoera, er zijn nog 3 uurtjes van de avond over.

23:55 uur  Sebastiaan en Jimi hadden al binnen het eerste uur vriendjes gemaakt, waarvan er eentje is blijven plakken. Zodra wij in het hotel zijn dan klitten de drie Musketiers samen. Sinds gisteravond heb ik ook aansluiting met zijn ouders en broer. Lieve leuke en gezellige mensen waarmee het goed vertoeven is. Hij is vrachtwagenchauffeur en zij een vaste figurante in de gevangenisserie “Celblok-H”.

Hotel de Bonte Wever, wat moet ik er van zeggen…….. ze maken het in ieder geval wel bont. Ze zijn onlangs uitgebreid en het lijkt er sterk op dat zij wel veel meer kamers hebben bijgebouwd maar nog niet berekend zijn op het aantal gasten. Ze kunnen het gewoonweg niet aan en dat merk je in alles. Ook is er nagenoeg geen toezicht en doet iedereen zo’n beetje wat hem goeddunkt. Zo zijn er heel veel bezoekers voor een of ander internationaal fiets evenement. Deze deelnemers nemen, uiteraard logisch, hun peperdure fietsen mee de hotelkamers in en als de gangen oneindig lang zijn is het wel handig als je een fiets bij je hebt. Nu zitten wij uitgerekend aan het einde van zo’n lange gang, dus word je regelmatig voor je sokken gereden. Daarnaast zijn de gangen ook uitermate geschikt om te functioneren als hangplek voor alhier ondergebrachte vluchtelingen en seizoensarbeiders. Voor hun is een trans schijnbaar een bezienswaardigheid, waarbij enig fatsoen geen grenzen kent.

(Oh, en er staan op dit moment, nu 00:20 inmiddels, 2 meisjes van 11 jaar als een speenvarken onder het raam te schreeuwen om Sebastiaan en Jimi. Die twee zeekoeien zijn verlieft…….. HELP!! De boys willen er gelukkig ook helemaal niets van weten).

Het is nu echt beter als ik mijn oogjes dicht gaan doen anders eten de gasten morgen geroosterd varken aan een spit. Welterusten dan maar.


Woensdag 01 augustus 2018

10:30 uur De boys wilde graag ontbijten en volgens mij hadden zij daar vanochtend wel spijt van, zij kwamen met pijn en moeite onder hun comfortabele dekbed vandaan. Na een paar happen van wat ondefinieerbaar voedsel zijn zij weer het zwembad ingedoken en zit ik op het terras tussen de kaartende rollator-brigade.

Op de heenreis zag Sebastiaan “Westerbork” op de borden staan en kregen wij een mooi staaltje geschiedenisles van hem. Het moge ook wel duidelijk zijn waar wij straks naar toe gaan. Ze moeten van mij gepast gekleed daar naar toe, uit respect en dat begrijpen zij 100%. Zelf vind ik het ook meer dan mooi om dit nu eindelijk eens van dichtbij te mogen zien. Ik begrijp eigenlijk niet zo goed dat ik meerdere kansen in mijn leven heb gehad om (concentratie)kampen te bezoeken en dat nooit gedaan heb.

(Even zwaar de pest er in, zit nu ruim 3 uur tussen de rollators en de boys houden zich helaas niet aan de afspraak. Waarschijnlijk krijgen de oudere “vriendjes” iets te veel overwicht).

23:50 uur  En nu zou er een lap tekst moeten komen over alle ervaringen van vandaag, alleen gaat mij dit niet lukken. De dag was zo intensief dat ik gewoonweg mijn bed in wil duiken. Het welgemeende welterusten kan er voor nu nog net af……… welterusten :).


Donderdag 02 augustus 2018

07:30 uur   Het zit er weer op, over een paar uurtjes rijden wij naar Zoetermeer en gaan verder met waar wij gebleven waren. Sebastiaan duikt vast en zeker achter zijn nieuwe X-Box en ik zie wel even, want weet even niet meer waar ik was gebleven.

Gisterochtend was de kazerne in Assen nog niet open. Ondertussen vroeg ik aan personeelsleden of zij misschien wisten wat er op de kazerne te beleven viel. Ik kwam niet verder dan het antwoord; ‘niets’. Ook de plaatselijke VVV en Google gaven geen informatie prijs. Dus zat er niets anders op dan er heen te rijden en ter plaatsen op ontdekking te gaan. Zoals verwacht kon je niet zomaar de kazerne op als bezoeker. Dit was alleen mogelijk als je het museum wilde bezoeken en dan nog moest dit onder begeleiding. Na eerst ingeschreven te worden werden wij door een vriendelijke officier opgehaald en naar het museum geleid. Onderweg passeerden wij voor mij heel veel herkenbare plekken, zo ook mijn oude compagnies gebouw. (Dit gebouw mocht ik op de terugweg, bij hoge uitzondering, fotograferen). Het museum was het het echt wel waard, de jongens genoten er van en ik vond mijn eigen stukje geschiedenis over de dienstplicht en uitrusting natuurlijk het leukst. Daarnaast wist ik niets van het ontstaan en de functie van de “Stoottroepen”, dus dat pakte ik ook weer mooi mee. Het is geen dag vullend programma, na een klein uurtje sta je echt weer buiten. Hierdoor hadden wij genoeg tijd om door te reizen naar “Kamp Westerbork”. Dat was wel even andere koek.

19:00 uur  Wij zijn inmiddels thuis, maar schrijf nog heel even verder over de belevenis van gisteren: Kamp Westerbork. Wat heeft dit een indruk op ons alle drie achtergelaten. Sebastiaan, zo leergierig als het maar zijn kan, heeft ieder bericht, iedere vermelding en ieder document gelezen. Ook de gesproken tekst uit diverse informatiezuilen sloeg hij op. Dat hij dit goed gedaan heeft merk je een paar uur later, als hij er over gaat vertellen). Het heeft mij ook aangeslagen en zoveel opgestoken van zaken waar ik geen weet van had. Een stuk geschiedenis dat nimmer vergeten mag worden.

Vanochtend bracht ik heel even tijd door met de schatten van mensen waar ik tegenaan was gelopen en doken de kinderen nog even het zwembad in. Klokslag elf uur kwam Anita gedag zeggen en dronken wij samen een heerlijk kopje muntthee.

21:30 uur  Terug op het honk en inmiddels een klein beetje gesetteld. Sophie heeft echt haar best gedaan om het netjes en schoon te houden. Het is op die manier echt fijn thuis komen. Ook de plantjes had zij netjes van vocht voorzien en aan mij zojuist de taak om honderden dooie bloemetjes er uit te halen. Dat kon ik niet van haar vragen om ook nog er bij te doen. En die kleine boef, die was zo blij om mij weer te zien. Hij gaat met sprongetjes vooruit en dat is heel erg leuk om te ervaren.

23:55 uur  De koffer is uitgepakt, was gesorteerd en de meeste zaken liggen weer waar zij voor de vakantie ook lagen. Wat verder in bed hoort te liggen ligt daar ook en slaapt, joepie!! Nu ik nog :-). Maar dat komt zo vast wel goed als ik aan mijn lakentje mag ruiken en ga dromen van Boomkruinpaden en fel gekleurde luchtballonnen. (Die heb ik namelijk echt gezien en zelf les gekregen tegen hoogtevrees. Iemand maakte daarbij hele rare bewegingen onder een grote parasol). Dus zeg nou niet dat ik nooit iets meemaak! Dus ik ga naar dromenland en kom daar vast wel iemand tegen die dit leest. Welterusten!!


Vrijdag 03 augustus 2018

23:45 uur Mijn dag stond in het teken van een nieuwe man in mijn leven. Daarom kon ik even niets schrijven, te emotioneel allemaal. Ik ga er zo zachtjes van dromen. Al moet ik straks eerst met een groepje tieners op de vuist die het huis hiernaast helemaal afbreken en de hele buurt wakker houden, voor de zoveelste dag al deze twee weken. Mijn God, hun ouders zijn op vakantie en al dagen achtereen is het een feest daar. Onze ramen moeten gesloten blijven door de penetrante wiet-walmen en geschreeuw. Zij hebben ouders die denken dat hun puberende kids thuis lief zitten te studeren als zij alleen zijn. 😂😂.

Als het lukt ga ik straks slapen al heb ik het vermoeden dat het hiernaast uit de hand gaat lopen. Welterusten.


Zaterdag 04 augustus 2018

09:30 uur Nee nee, het is al bijna geen ochtend meer, maar sommige van ons zijn al lang wakker. Sophie is reeds onderweg naar haar werk in Scheveningen, Daniël is in gevecht met zijn “gatenbroek” en Sebastiaan ligt nog op een oor. Hoe laat Justin precies is thuis gekomen weet ik niet, het zou zomaar kunnen dat ik hem vanochtend vroeg net ben misgelopen. Wat hij in ieder geval niet gemist heeft was de halve slagroomtaart in de koelkast. Niet dat ik daar ’s ochtends vroeg aan moest denken, alleen was er getracht de lege doos in de prullenbak te proppen. Nu maar hopen dat het hem gesmaakt heeft😃.

(Het feestje van vannacht is door ingrijpen van twee veldwachters beëindigd. De boy des huizes was zo van het pad, dat hij die veldwachters voor agenten aanzag).

20:30 uur Arme Sebastiaan, hij kreeg vanmiddag een ijsje en werd daar acuut onpasselijk van. Hij had er zo’n zin en en had het ook echt verdiend! Helaas, of misschien wel zijn geluk, zat hij daar ruim 15 minuten op de wc om leeg te lopen. Ik zeg geluk, want zonder toilet had het wellicht op een drama uitgelopen. Toen Saskia met Daniël naar ’t Geertje ging, scooterde ik met Sebastiaan naar winkelcentrum Meerzicht, om wat noodzakelijke boodschappen te halen maar ook even te chillen met hem. Hij vindt het ook heerlijk om zomaar wat rond te toeren door Zoetermeer. Samen hebben wij al plekjes ontdekt waar wij nog nooit van gehoord hadden.

Alle vier hebben wel een pluim verdiend, ze doen allen zo hun best om er wat leuks en gezelligs van te maken. Ieder draagt zijn of haar eigen steentje bij, zelfs Daniël vindt het op een speelse manier leuk. Zoals het er nu uitziet krijg ik er zelfs twee keukenhulpjes bij. En ze hebben ontdekt waar dat ronde ding in de badkamer voor is en hoe leuk het is dat er dan een dag later een schoon stapeltje gestreken kleren op bed ligt.

21:30 uur (Kijk dit bedoel ik nou, waarom ik alle tijd in de zaken die belangrijk zijn steek en niks, maar dan ook werkelijk niks daar omheen). Daniël vangt uiteraard het een en ander op en wil ook heel graag helpen. (Wat soms een beetje anders uitpakt). Toen ik net heel even aan de telefoon zat ging hij boven om ‘even iets pakken’, ja ja. Enkele minuten later volgde een harde klap en een gesmoorde gil. Wat bleek, de kleine boef had het hele bad ingezeept en was door de gladheid onderuit gegaan. Je raad het al, hij wilde mij graag helpen, want hij had opgevangen dat ik toch wel graag de badkamer schoon wilde gaan maken. Toen hij van de schrik was bekomen, wij van de schrik waren bekomen, hebben we met z’n tweetjes maar de klus afgemaakt en met veel lol alle sop resten van ons afgespoeld. Eind goed, al goed. Bling bling!!

Nu nog even de plantjes te drinken geven en dan word het tijd om in wat oogjes slaapzand te strooien. Kijken of het lukt om hem voor binnenkomst Sophie in ruststand te krijgen. Ik vrees het ergste…..

23:55 uur Helaas, plan A niet gelukt. Sophie haalde ik net op voordat Daniël zijn slaapritueel kon doen en Sophie had bij thuiskomst honger, beren honger. Dus de frituur ging aan en alle mogelijke sausen verschenen op tafel. Tijd voor plan B dus, voor mij even geen Netflix 😥. Voor iedereen die niet met een klaarwakker mannetje te maken heeft zou ik zeggen: ‘welterusten’.


Zondag 05 augustus 2018

09:30 uur Wat heet vroeg, je kan er maar beter in augustus mee beginnen anders vergeten wij misschien het Sinterklaasfeest te vieren………. zojuist stond er in de App Store een upgrade van; ‘Bellen met Sinterklaas’. Daar ben ik echt heel blij mee, want dat gaat mij kleintje echt waarderen als hij nu al met de Goedheiligman in aanraking gaat komen. Zou hij dat geduld op kunnen brengen??

Nu wij het toch over Daniël hebben, die is net wakker geworden en heeft besloten om als tijger door het leven te gaan. Diep gegrom komt uit een klein keeltje, uit een klein mannetje die over de grond sluipt en een dekentje mee sleept. Het is voor hem maar te hopen dat hij ooit over dat dekentje heen komt. Dat word wat apart als hij straks Nasr het voortgezet onderwijs gaat. Een dekentje, terwijl de meeste kids een knuffel of een lapje meeslepen is zijn troost en toeverlaat een dekentje. Een dekentje waar Saskia nog onder lag in haar ledikantje.

Hebben jullie nog leuke dingen in de agenda staan? Ik gelukkig wel: twee keukenkasten uitbaggeren en de laatste laden in de vitrinekast binnenstebuiten keren. En hoe raar het misschien ook klinkt, het is voor mij geen straf! Als alles volgens planning gaat dan. Het is de bedoeling dat Saskia de twee jongsten mee neemt naar het ‘Keerpunt’ en ze ook van avondeten voorziet. Een kans voor mij om met Justin spareribs te eten!

23:45 uur  Diepe stilte in huis en voor de zoveelste keer herrie bij de buren…… Ach, ik ben ook een keer jong geweest en in vergelijking met dit, was ik 10x erger. De keukenkastjes zijn gelukt, maar als je één aanpakt, volgt er vaak meer en ik was net op tijd klaar om met Justin samen aan tafel te gaan. Dat momentje samen is veel waard! De kids hebben ook een leuke middag gehad in het Keerpunt, alleen Daniël was onvoldoende van zonnebrandcrème voorzien en zichtbaar erg verbrand. Zijn koontjes en zelfs zijn bovenlip zijn vuurrood. Volgens de berichten waren en dusdanig veel wespen in het zwembad dat iedereen zijn heil zocht in het water en hij daarom zo slecht was ingesmeerd.

Sophie was wat eerder klaar dan de afgelopen tijd en dat was voor de kids weer een feestje. De frituur ging weer aan en menig bitterbal en frikandel werd naar binnen geschoven. Ik snap niet dat zij dat weg krijgen, geef mij maar een stuk komkommer. Sophie baalde stevig, in plaats van morgen vrij te zijn kreeg zij een klein uurtje geleden een berichtje dat zij morgen word verwacht. Ik ben wel aan mijn bedje toe, maar wacht nog even op de droger, het is geen fijn idee als dat ding draait terwijl iedereen slaapt. Morgenochtend begint de dag met strijken, joepie!!

Om na de laatste omwenteling van de droger mijn luikjes te kunnen sluiten ga ik maar braaf mijn tandjes poetsen en mijn zelf gebreide nachtpon aandoen. Welterusten en tot strijks.


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening                                                          MICROHELP Zoetermeer e.o.

2 gedachtes over “WEEK 31 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.