Ik zeg ook: “Brrr”


Beste Rob,

Mijn vader, een journalist in hart en nieren, bijna gestorven in het harnas en van goede zeden, waarden en normen, was ongelooflijk blij met zijn enigste zoon. Hij was een goed en praktiserend katholiek, maar ‘Godsamme’, wat was hij trots toen zijn zoon deelnam aan de vredesmissie in Libanon. Hoe ongerust was hij toen daar ook nog een de Israëliërs binnenvielen en hij zijn enige zoon niet kon bereiken en behoeden tegen al het kwaad.

Zijn grootste wens was een zoon en het lukte hem, ruim nadat hij de leeftijd van 40 jaar al was gepasseerd, er een te adopteren.

Zijn zoontje was anders, dat wel. Een verklaring lag voor de hand, het lag vast en zeker aan de adoptie. Zijn zoontje was anders, dat wel, want hij wilde als driejarige niet als jongetje op een familiefoto. Het zou zomaar kunnen dat over de rug van de plaatselijke pastoor de rillingen over de rug liepen (brrr), het was tenslotte 1965 en geen 2018. Maar daar trok mijn vader zich niets van aan, zijn zoontje van drie jaar oud mocht in de kleren van zijn nichtje mee op de gevoelige plaat.

Mijn vader wist dat zijn zoontje anders was, hij wist dat zijn zoontje zich stiekem omklede, hij wist dat dat kon, hij wist dat dit gegeven bestond. Hij heeft er nooit iets van gezegd, heeft hij het niet verboden en al helemaal niet bestraft. Hij zal vast wel hebben gedacht dat ik er overheen zou groeien, want wat kon hij er verder mee?

Maar beste Rob, jij bent een van de laatste waar ik een brrr van had verwacht. Weet je, ik weet niet of mijn vader het leuk zou hebben gevonden dat ik nu verder leef als vrouw, verre van dat denk ik zelfs. Maar wat ik wel weet is dat hij, als hij maar één klein beetje had kunnen bijdrage in het besparen van jarenlang leed, hij op zeker met mij naar een genderkliniek als in het Amsterdamse UMC was gestapt. En zoals ik mijn vader kon, zou hij als toeschouwer bij het defilé op Veteranendag, het aller, aller hards hebben geklapt.

Altijd goede vrienden en ik blijf genieten van jouw columns, maar dit was even mijn “brrr” momentje.

Groetjes,
Rianne

P.s., die bewuste foto, die foto uit 1965, waar ik als driejarige ‘peuter’ (want dat is een peuter, tussen de 1.5 en 4 jaar oud) sta te stralen, die heeft hij bewaard tot aan zijn dood.

3 gedachtes over “Ik zeg ook: “Brrr”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.