Laatste Pintje


Was het maar zo’n feest, dat je daadwerkelijk in iemands hoofd kon kijken om te zien wat er echt in omgaat. Dat ‘feest’ zal helaas nooit plaats gaan vinden, ook al denken een heleboel zielenknijpers dat zij dit wel kunnen. Van iemand die een einde aan het leven maakt kan je meestal alleen achteraf verklaren waarom voor die weg is gekozen. Achteraf praten is zoveel makkelijker, net als empathie.

Dat iemand het leven niet meer aankan en uiteindelijk de hand aan zichzelf slaat is verschrikkelijk voor een ieder die daar mee te maken krijgt. Het hoeft niet perse om een bekende te gaan. Dat blijkt nu er wéér een mens uit de transgender gemeenschap zo’n moeilijke stap heeft genomen. De schok is groot, ook bij mij en het meest erge vind ik wel dat je uit de berichtgeving leest dat het een kwestie van tijd was. Een opsomming van allerlei factoren die een mooi mens tot zo’n drastische beslissing dreef. Tijdens het lezen besef je ook dat dingen anders hadden gekund. Maar niet voorkomen.

Hadden die beslissende factoren dan niet voorkomen kunnen worden? Ik denk het niet. Het bestaat niet dat je in het leven alle onheil kunt ontlopen, zelfs niet als je alle risicofactoren zou uitsluiten. In dit geval betreft het een transvrouw, maar het kan werkelijk iedereen overkomen, ook jij, ook ik! In dit geval betreft het een transvrouw en als zodanig uit ik mij ook. Puur en alleen omdat het iemand aangaat die zich ook begeeft, heeft begeven in mijn/ons wereldje. Een heel hard wereldje, waarvan een buitenstaander totaal geen benul heeft op welk pad deze vrouw zich heeft begeven. Het is en blijft een bizar moeilijk en vooral eenzaam pad. Het is een pad met bar weinig opstaan en heel veel vallen. Het is vooral een wankel pad, het kost ontzettend veel inzet en kracht om stabiel op eigen benen te kunnen blijven staan. Of je überhaupt kunt spreken van het evenwichtig bewandelen van zo’n pad.

Niemand kan haar keuze daadwerkelijk doorgronden, er kan alleen maar naar een verklaring worden gezocht, een troost. We kunnen de factoren op een rijtje zetten en hieruit opmaken dat zij wel heel erg veel op haar bordje kreeg, te veel in korte tijd. Dat dit factoren waren die ontstaan zijn door extreem geweld, onbegrip, vooroordelen en uitsluiting, daar valt veel over te zeggen. Het is uit den boze, men spreekt er schade over, in het hier en nu. Maar morgen staan wij weer op en gaan door met leven. Morgen als we wakker worden beseffen wij dat de factoren een onderdeel van het hedendaagse egoïstische, respectloze en empathie lose westerse leven zijn. Het zou niet mogen, het zou niet moeten kunnen, toch is het er. Om dat om te buigen zal het besef bij iedereen moeten komen, alleen kost dat tijd, heel veel tijd en velen staan daar gewoonweg niet voor open. Je denkt vrij te zijn, alleen kunnen jij en ik, in een heel kort tijdsbestek, net zo gevangen komen te zitten.

Een paar dagen voor haar beslissing dronk zij met een relatie een “pintje”, hun laatste pintje. Hij wist van de factoren, hij kende haar pijn en verdriet. Toch kon hij niet in haar hoofd kijken. Was dat wel zo, had dit dan voorkomen kunnen worden? Nee, ik ben bang van niet. Ik snap haar wel, net als anderen die doormaken, of doorgemaakt hebben waar zij in zat. Doormaken waar de buitenwereld nog maar weinig besef van heeft. Besef hebben dat zij onderdeel van die factoren zijn geweest.

Weer een, op naar de volgende………

Rust zacht Paulien”

3 gedachtes over “Laatste Pintje

  1. Dag Rianne,

    Dit is triest maar werkelijkheid. En helaas zal dit (steeds) vaker gaan voorkomen.
    Gebrek aan erkenning, respectloosheid, pesterijen, onbegrip en kwetsbare positie maken het dat veel transgender geïsoleerd komen te staan.

    Er zijn zeker succesverhalen te noemen maar helaas is dat niet aan iedere transgender voorbestemd.
    De weg daartoe kent veel weerstanden en zijn soms niet te overbruggen.
    Begrijpelijk dat sommige het uiteindelijk niet meer zien zitten.

    Monique

    Like

    • Hoi Monique,

      Ik geloof ook wel dat het vaker gaat gebeuren. De maatschappij word steeds intoleranter en ik vrees ook dat menige trans te makkelijk denkt over de te nemen obstakels. Die komen pas na de transitie, als alle euforie is verdwenen en het ‘normale’ leven moet gaan beginnen.

      Groetjes,
      Rianne

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.