Wel en Wee


Afgelopen zaterdag, veteranendag, was zo’n dag dat je heel goed kon zien en voelen hoe goed het gaat tussen mij en de kinderen. Het is steeds beter geworden, met vallen en opstaan is de band tussen ons behoorlijk stevig geworden.


Kijk nou naar Sophie, die er alles voor over had om ook even naar het Malieveld te kunnen komen. Het grootste gedeelte dat zij daar was, week zij vrijwel niet van mijn zijde. Haar trots voor mij straalde er van af. ‘Kijk, dit is mijn vader, ook een veteraan en ik ben beren trots op hem / haar’. Er was geen greintje ongemak te bekennen en ik denk zelfs dat, mede door haar opstelling naar mij, het voor toeschouwers ook een besef teweeg bracht.

Kijk nou naar Sebastiaan, die samen met mij over het grote terrein banjerde en in iedere stand vol trots tegen mij aanstond en glunderde van oor tot oor. Hij pakte mij ook regelmatig stevig vast, gaf mij knuffels en pakte steevast overal mijn hand. Als hij bij een voertuig geïnteresseerd luisterde wist hij de informant ook goed te vertellen wat ‘zijn moeder Rianne’ allemaal had meegemaakt.

Kijk nou naar Daniël, die genoot van alle aandacht en als het even mogelijk was tussen het spelen door, mij dikke knuffels en kusjes gaf. Ook hij liep veel aan het handje mee en vond het allemaal zo mooi wat ik te vertellen had over het “kotje”. (Een uitkijkpost / wachthokje waar wij beschermd met zandzakken de wacht hielden in Libanon).

Kijk nou naar Justin, die met mij omgaat alsof er niets gebeurd is. Hij mijd mij niet en komt regelmatig dingen met mij bespreken die tocht echt een ‘vader-zoon’ dingetje zijn. Die dingen die hij echt niet met zijn moeder zou delen. Hij accepteert mij zoals ik ben en daarnaast ziet hij mij ook nog als zijn vader. Dat besef ik heel goed en heb er absoluut geen moeite mee.

Natuurlijk lopen wij wel eens tegen dingen aan waarin wij nog geen draai hebben kunnen vinden. Het is voor de oudsten nog steeds ‘papa’, maar door de inzet van Saskia gebruiken zij meestal een vrouwelijk voornaamwoord als het over mij gaat. ‘Waar heeft papa haar tas neergezet?’ Of ‘kan jij papa vragen of zij mij wil brengen?’ Bij het gebruiken van dit soort zinnen merk je dat het sluimerend de goeie kant is opgegaan. Sophie kan het ook steeds beter handelen als ik grapjes maak en als ik mij omkleed in haar bijzijn vertrekt zij geen spier. Sebastiaan vind het nog steeds fascinerend hoe ik er uit zie in mijn ondergoed of soms helemaal in mijn nakie. Hij en Daniël komen regelmatig de badkamer binnen om wat te vragen of te vertellen.

Ik ben zo trots op onze kinderen. Zij doen het allemaal goed buiten de deur en in huis. Natuurlijk zijn het ook pubers en wil je ze soms wel kielhalen, maar wie heeft dat niet met kids.


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

 

5 gedachtes over “Wel en Wee

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.