Schouwen (2)


Ik had het hem beloofd, ik zei ja, ja op het kleine beetje leven in zijn ogen. Ik deed mijn jas uit en legde deze onder zijn hoofd. Regel 1 uit het EHBO handboek was al gepasseerd, ik was veilig en het slachtoffer ook, tot zover je het veilig kunt noemen. Het was nu zaak om het letsel in kaart te brengen en het bloeden te stelpen. De alarmbellen waren al eerder geactiveerd, dus ik ging er blind van uit dat er spoedig hulptroepen zouden komen. De linker mouw van zijn jas lag er verfrommeld bij, alsof er een knoop in was gelegd. Aan de rechterkant zag je geen letsel, een arm aan een brede schouder, dat was aan de linker kant wel anders. Een deel van de schouder leek ook verdwenen. Het zag er slecht uit, heel slecht. Maar ik had ja gezegd.

Er was geen tijd meer om te verliezen, iedere handeling moest goed zijn. Terwijl mijn collega, op afstand, met de twee zaklantaarns het slachtoffer bijlichtte, opende ik de jas en verwijderde restanten kleding van het kwetsuur. Toen zag ik onderaan die verfrommelde mouw een hand uitsteken, dat terwijl je in de mouw geen arm meer voelde. (Later bleek het grootste deel van zijn arm en schouder te zijn verbrijzeld). De ernstige verwondingen leken die van de arm en schouder. Hier kwam ook het meeste bloed vandaan. (Ondertussen zat ik zelf ook helemaal onder het bloed en was ik 5 kilo afgevallen). Ik wist wat ik moest doen, ik had goed opgelet tijdens de EHBO lessen, maar dit? Vraag mij niet hoe, maar het lukt om al gravend in zijn schouder, zijn slagader te vinden. Het bloede nam direct af, maar mijn handelingen bezorgde het slachtoffer nog meer pijn. Zoveel pijn dat hij het niet meer kon verdragen.

Hij vroeg mij, nee hij sommeerde mij om te stoppen met de levensreddende handelingen. Hij wilde alsnog sterven en met zijn goeie hand probeerde hij mij van zich af te duwen, af te slaan. Keer op keer herinnerde ik hem op ons eerste contact, het contact toen zijn ogen weer leven vertoonde en mij vroeg hem te helpen overleven. Dat was mijn taak, dat wilde hij van mij en dat deed ik dan ook. Menigmaal vertelde ik het hem: ‘in mijn handen ga jij niet dood, dat heb ik jou beloofd en over een week ben jij mij dankbaar. Over een week praten wij er wel over in het ziekenhuis’.

Het duurde ruim een half uur voordat de hulptroepen het van mij over konden nemen. Het was ook, ondanks dat wij ons aan de rand van zo’n mega stad bevonden, een afgelegen plek.

De verpleegsters vonden de man vervelend en een lastige patiënt. Hij luisterde niet en was opstandig. In hun ogen was het een zwerver, een psychiatrisch patiënt. Dat was hij ook, maar wel met een verhaal. Mijn bloemen waardeerde hij, maar hij had meer interesse in de pakjes shag die ik voor hem had meegenomen, hij bleek al dagen rookloos te staan. Hij had geen bezittingen, geen geld, dus ook niets te roken en dat maakte hem schijnbaar onuitstaanbaar. Maar nu had hij shag! Een verpleegkundige maakte wat aansluitingen los en kon de patiënt, met bed en al, naar de rookruimte worden gereden. Na de eerste hijsen aan zijn shaggie vertelde hij zijn verhaal. Een triest verhaal, een verhaal van een heel geleerd mens, een mens die balanceerde op het randje en er aan de verkeerde kant vanaf viel. Er zat meer IQ in hem dan in jij en ik bij elkaar.

Hij zocht in die bewuste nacht naar een plekje om te overnachten. Destijds zochten veel zwervers een onderkomen in de vele tuinhuisjes langs het spoor, die zag je toen overal. Op zoek naar zo’n slaapplek stak hij de twee sporen over en zag ons te laat aankomen. Niet alleen ons, maar ook een tegemoetkomende trein. Verstijfd bleef hij tussen de twee sporen staan en maakte een schietgebedje. De ons tegemoetkomende trein raakte hem niet, maar onze trein, een wat ouder model, had een uitstekende stalen trap naast de cabines. Die trap raakte hem vol op zijn schouder en arm….auw!

Ik heb hierna nooit meer iets van hem vernomen, hij leefde en was een pakje shag rijker. En ik, ik heb er niets aan overgehouden. Hooguit een traumatische ervaring rijker, meer niet. En ook geen aids, waar destijds iedereen panisch voor was. Iedereen dacht toen dat iedere zwerver, iedere anders geaarde er wel door besmet moest zijn. Mensen renden letterlijk gillend weg als zij een druppeltje bloed van een ander zagen. (Om die reden kon mijn collega dan ook niet fysiek helpen).

“Schouwen 1”


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

 

5 gedachtes over “Schouwen (2)

  1. Respect Rianne,
    Helaas weet ik uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn levensreddend te handelen en de gevolgen erna.
    Zoals ik je reeds verteld heb weet ik ook hoe “de dood” eruit ziet.

    Lieve groet,
    Inge

    En de groetjes aan de hele familie. xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.