Schouwen (1)


In het leven maak je dingen mee die nooit meer uit je geheugen gewist kunnen worden. Naast de vele gebeurtenissen in Libanon raakte ik in het dagelijkse leven ook betrokken bij heftige dingen, dingen die ik nooit meer zal vergeten en die af en toe, heel af en toe als in een film op mijn netvlies verschijnen. Hoe stoer en sterk, het is en blijft een last, een ballast, een van velen. Kunnen schouwen om het mooie te kunnen aanschouwen.

 

Mijn dienst zat er bijna op, nog een passagiers trein van Rotterdam CS naar Gouda begeleiden en dan ‘leeg’ door naar Den Haag CS. Het was al nacht en ondanks het tijdstip leeft het altijd op Rotterdam CS. (Ik schreef daar al eerder over, hoe magisch het nachtleven in een gure omgeving kan zijn). Mijn stoptreintje stond geduldig op de spoorstaven te wachten en twee collega’s van de spoorwegpolitie hielden een oogje in het zeil. Zodoende zaten er niet al te veel vreemde wezens aan boord. Het was koud en guur, het regende en een warme droge trein heeft dan een grote aantrekkingskracht op zwervers, verslaafden en wezens die zich alleen ‘s-nachts laten zien Als het kon, als het rustig was en het niet al te duidelijk was dat zij al maanden geen douche hadden gezien, liet ik ze wel eens oogluikend toe. Een knipoog en een koffie-bonnetje waren al genoeg om iemands leven wat kleur te geven.

We vertrokken op tijd en ik voegde mij bij een collega, achterin de 1e klas van een tweetje MAT64. Hij was klaar met zijn werk en op weg naar zijn bedje. De machinist, herstel: de “meester”, zette even later de trein netjes langs het perronnetje van Rotterdam Noord. Ik blies op het fluitje, sloot de centrale deuren, gaf het vertreksignaal aan de “meester” en ging weer verder met het gesprek wat ik voerde. Ik lette niet op de snelheid van de trein, maar hij moet minimaal 100 kilometer per uur hebben gereden toen een harde klap ons uit ons gesprek haalde en de trein vol in de remmen ging. Een paar seconden later galmde een bericht door de omroepinstallatie: ‘HC, wil je even naar voren komen?’ Ik wist al wat er aan de hand was, mijn collega wist wat er aan de hand was. Beiden hadden het al vaker meegemaakt, een springer! Samen liepen wij naar voren, naar de meester. In de cabine aangekomen, de trein inmiddels tot stilstand gekomen, zo’n 800 meter ver van de plek des onheil. vertelde de meester ons wat wij al wisten, wij hadden inderdaad een mens aangereden.

Mijn collega hoefde niet mee, hij stond er echter op om ook te helpen. De meester had inmiddels een noodoproep geplaatst, zodat het overige treinverkeer werd gewaarschuwd en de snelheden werden aangepast. In eerste instantie bekommerden wij ons over de machinist, hoe ging het met hem? Hij was er nuchter onder en handelde alle voorgeschreven regels volgens het draaiboek af. (Ik had het ook eens eerder mogen meemaken dat dit heel anders kan zijn. De impact op een machinist kan heel erg zijn). Mijn collega en ik verlieten de trein, met in mijn linkerhand een klein ehbo doosje en hij een doosje met ‘afdekfolie’. In mijn rechterhand hield in een zaklantaarn vast. Zo’n ouderwets ding waarmee je amper je schoenen kon verlichten. Wij moesten gaan “schouwen”. In de aardedonkere regenachtige gure nacht liepen wij langs het spoor de duisternis in, geen enkele bijval van enig licht, ook niet van de trein, op zoek naar een dood mens, of de resten daarvan. Je maakt in je hoofd een inschatting over de afstand tussen trein en de plek waar de persoon werd aangereden. Ik stapte op een gegeven moment van het schouwpad af en vervolgde mijn weg tussen de dwarsliggers. Omdat de lichtbundel van die “knijpkat” letterlijk na twee meter in de leegte verdween, bewoog je hem heen en weer, met een zeker gevoel van onbehagen. Je wilde kosten wat kost niet in resten stappen van wat even daarvoor nog een heel en levend mens was. Daarnaast wilde je ook niet je nek breken op de ongelijke ondergrond en de gladde dwarsliggers.

Mijn collega zag het als eerst: ‘daar, kijk daar, daar loopt iemand in het spoor!!’ Ik moest mijn ogen opnieuw laten wennen aan de duisternis, die waren gefocust geweest op het geringe zicht van het lichtbundeltje. Eenmaal gewend aan de duisternis voor mij, nam ik de zwalkende schim waar, een onmenselijk eng gezicht. Was het ‘de dood’. Niet veel later zakte deze schim weg tussen de spoorstaven en de dwarsliggers. Alsof hij in de ballast werd opgenomen. Ik weet niet hoe lang het duurde voordat wij de plek van de schim, de mens, hadden bereikt. Dit kon niet waar zijn, daar lag een man, aangereden door een trein, levend. Daar lag een man, schreeuwend van de pijn. Was hij pas gaan schreeuwen toen hij ons zag? Ik kan mij niet herinneren dat ik eerder geschreeuw hoorde. Daar lag een man, een man waarvan het leek alsof er een deel van zijn romp en zijn hele linker arm was verdwenen. Overal was bloed, stromend en spuitend bloed, overal vandaan. Ik knielde, legde mijn beide handen op zijn bebloede hoofd en keek in bijna lege ogen. Het geschreeuw stopte en voor mij leek het alsof het leven tezamen met het bloed in de ballast verdween. Ik moest aanschouwen hoe iemand in mijn armen zou sterven. Troosten, begeleiden, zijn angst wegnemen voor de naderende dood? Wat doe je in hemelsnaam op zo’n moment? Zijn lege ogen keken plotseling terug en zijn lippen bewogen, ik boog diep voorover. ‘Ik wil niet dood, ik wil niet dood!’, fluisterde de man, ‘help mij!’

“Schouwen 2”


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

 

3 gedachtes over “Schouwen (1)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.