Red door down


1998, Sophie net uit het ei en wij tot onze knieën in de blubber. Alle neuzen gericht op het podium. Heel even keken wij om ons heen toen, bij de eerste akkoorden van “Satisfaction”, de hemelse sluizen zich openden. Paraplu’s klapten open en plastic zeilen werden uitgevouwen. Wie nog niet “droog” stond werd spontaan omarmt door de eigenaar van iets wat tegen de regen beschermde. Totale onbekenden van elkaar, maar allen deelde de passie van diegene daar voor ons op het podium. Tot onze knieën in de blubber, allemaal gelijk, alle neuzen vooruit en tot aan de laatste toegift, broeders en zusters! Als de dag van gisteren herinner ik mij nog iedere seconden. Hoe wij in grote getallen na het concert ons heil zochten in trams en treinen naar huis, iedereen onder de blubber. We keken elkaar aan en straalden van oor tot oor en als er iemand droog en schoon bleek, dan werd deze wel even uitgebreid verteld wat wij hadden meegemaakt.

Twee maanden geleden stonden er 238 voetjes spontaan in de blubber. 238 Voetjes in de shit, terwijl er aan de zijlijn nog 47.881 droge neuzen dezelfde kant op wezen. Een handjevol ging naast de 238 voetjes in de blubber staan en een enkeling stak een paraplu op. Heel even, slechts heel even……. ja, ‘wat’ heel even? Maar als je niet in de blubber zit vastgezogen, waarom zou je dan blijven staan. Na een niet gemeende aai over één bol dropen gezindten af en volgden hen die aan de zijlijn stonden. Aan de rand van de kleiner geworden cirkel zagen zij, zij met een paraplu, het onheil eerder aankomen, onheil van opspattende modder en bogen snel hun bescherming zijlings, teneinde zichzelf te weren. Langzaamaan, een voor een, dropen de meesten af, de in de blubber vastgezogen ziel achter zich latend. Zij hadden immers, in tegenstelling met de 238 voetjes, hun moment van “satisfaction” al gehad of was het op zijn minst nabij. In de trein destijds keek iedereen naar buiten, dromend van het eigen geluk.

Iedereen die maar iets heeft met een T, is overtuigd van zijn of haar kracht. Slechts enkele begrijpen dat al die krachten tezamen, “onoverwinlijk” zijn.

De 86.000 fans die op het “Malieveld” waren, weten nog exact wat er 20 jaar geleden gebeurde, van minuut tot minuut. Van de 48.000 leden onder die ene grote T-paraplu, weten er misschien nog 200 wat er 60 dagen geleden is gebeurd.

(Afgelopen zaterdag marcheerden er honderden langs het “Malieveld”, slecht enkele zagen de overgebleven handjes boven het maaiveld uitsteken).

I see a red door and I want to paint it black“.


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s