WEEK 22 – 2018


welcome.png.jpgAnderhalf jaar na de Sex Reassignment Surgery werd het tijd voor een andere aanhef. Het leven gaat immers verder en de SRS staat niet meer op de voorgrond. Derhalve ben ik in week 17 van 2018 overgestapt op een andere insteek van mijn dagboek. Daarnaast ben ik in deze week ook een nieuwe fase van de transitie ingegaan. Voor de rest veranderd er niet veel!

Vooralsnog staan er geen gesponsorde reclames in mijn blogs, wat overigens wel welkom is. Er zijn echter diverse mensen, organisaties, bedrijven enz, die ik een warm hart toedraag en derhalve wat extra aandacht geef.

Maandag 28 mei 2018

De afgelopen paar dagen heb ik bijna non-stop aan de zorgwekkende zaak rondom Psycho Informa Instellingen bv gewerkt. Tussen de bedrijven door vond ik kleine gaatjes voor de boodschappen, koken en wat huishouden. Wonderbaarlijk vond ik ook nog energie om de stoomoven uit te baggeren. Dat is met een gezin van 6 eigenlijk onbegonnen en ondankbaar werk. Er zat zelfs een homp kauwgom in!! Wie doet nou zoiets. Ik verklap niets meer dan dat de vermoedelijk dader blond en lang is 😃. En ja, ik ben verder even geen attente partner geweest en gaf de kids minder aandacht dan normaal, so wat! Zo lang ik een van de weinige moeders op het schoolplein ben zonder een telefoon aan het oor, of erger nog, op de fiets met een kind voor- en achterop, doe ik het toch niet helemaal verkeerd. (Zelfs tussen het typen door gebruik in mijn andere hand om Saskia’s rug te strelen en lieve woordjes te fluisteren. Wie doet mij na?).

We gaan weer een nieuwe week in, een drukke week. Ik hoop ook zo een bezoekje te mogen brengen aan de Tong Tong Fair. Waar ik hopelijk wat meer informatie krijg over bet leven van mijn oma en de prille jeugd van mijn biologische moeder. En als klap op de vuurpijl reis ik zaterdag af naar mijn ‘grote zus’ in Maasmechelen. (Best handig die twee vrije reisdagen van het Veteranen Instituut).

11:00 uur  Gelukkig, er is wat in beweging gekomen in transland. Inmiddels hebben enkele reactie van de curator ontvangen. Hehe. En nu gaat iedereen over mekaar heen vallen om alles goed te praten. Dat hadden ze bijna twee maanden geleden al kunnen voorkomen.

Nou, ik kan bij het VUmc terecht voor de hechtingen in mijn hoofd. Aanstaande woensdag gaat het gebeuren. Kan er gelijk even naar mijn rechteroog worden gekeken. Die ziet er veel minder gezellig uit dan de linker. Ook hoorde ik vanochtend een ‘knak’ en voelde een ongezellige steek bij het afdrogen van mijn oog. (Niet op die plek bij de wenkbrauw, maar in de buitenste ooghoek).

16.30 uur Mens, wat is het heet! Nadat wij de kids op het school hadden afgeleverd, reden wij naar een winkelcentrum dat aan de andere kant van Zoetermeer ligt. Ik zei nog tegen Saskia om rustig aan te doen, maar dat is tegen dovemansoren gezegd. Terwijl zij drijfnat van het zweten aankwam, had ik nog geen druppeltje vocht verloren. Na onze boodschapjes te hebben gedaan, wilde mevrouw toch eigenlijk wel een ijsje eten in de dorpsstraat. Wij dus weer daarheen en Saskia trok bijna een zweet-spoor over de stoeptegels.

Maar het ijsje was heerlijk en na een bezoekje aan de ‘Kruidvat’ konden we eindelijk naar huis. Een kopje thee en beentjes op de tafel, eindelijk een beetje rust. Wat is het leven toch fijn met een scooter. Vanavond loopt Saskia met Sebastiaan de 10 kilometer van de avond vierdaagse. Als zij langs ons huis komen, gaan wij heel hard zwaaien.

23:00 uur Het zit er bijna weer op en het word eindelijk wat koeler in huis. Ik heb nu pas in de gaten dat ik veel minder zweet zonder testosteron in mijn lijf. Weer een voordeel er bij 😃. Het beetje zweet wat wel uit mijn poriën kwam, was venijnig op mijn hoofd, dan voel je duidelijk dat je pas geopereerd bent. Saskia heeft met succes de 1e dag van de avond vierdaagse doorstaan en gelukkig trapte ze vandaag af met de meest vervelende route. Toen zij en Sebastiaan thuis kwamen kon ik ze blij verrassen met een heerlijke schotel van kerrie-rijst en gemarineerde kippenpoten.

Morgenochtend staat er een cameraploeg op bezoek om Marion en mij te filmen. Krijg ik toch weer aandacht, terwijl het gaat om de gedupeerden. Maar goed, ik heb wat in werking gezet wat schijnbaar zijn vruchten afwerpt. En nu allemaal naar bed! Welterusten! 💋


Dinsdag 29 mei 2018

09:00 uur  Ik weet hoe jullie nacht is verlopen, maar die was ons wat kort. Door donder, bliksem en de slagregen op het pannendak, zaten wij al vroeg rechtop in bed. Alleen Sophie heeft er wat van meegekregen, de rest gelukkig niet. Daniël zat weer lekker in zijn ochtendhumeur en Sophie moest er bij te pas komen om hem de deur uit te krijgen. Vindt alles prima, maar als de stemhoogte van hem wel eens gehoord zou hebben, snap je wel dat ik niet aangeklaagd wil worden of een aanslag wil krijg van Buma/Stemra. Voor de rest zit ik er helemaal klaar voor om zo dadelijk te worden geïnterviewd. De koffie staat al sinds gisteravond op het warmhoudplaatje dus heeft goed kunnen trekken.

img_449315:00 uur Cameraman Merlijn is inmiddels vertrokken, de boodschappen zijn binnen tussendoor heb ik mijn wenkbrauwen laten doen. De eerste keer na de operatie, ik durfde het eindelijk aan. De kapster vond het ook nog een beetje spannend en aangezien ik een andere vorm wilde, maakte ik het haar nog moeilijker. (Daar ben ik namelijk goed in, het mensen moeilijk maken😉). Toen Merlijn de cameraman was gearriveerd, verzette ik samen met Marion de tuinset, voor een leuke setting. En wat deed Marion het goed en sterk!! Als het goed is verschijnt deze opname ook snel online, ergens morgenmiddag. Ik hoop dat ik mijn zegje goed heb kunnen doen en we een klein beetje dichter bij een oplossing komen. Voorlopig ben ik blij met mijn nieuwe wenkbrauwen.

23:59 uur  Net bij het vallen van de ergste regendruppels bereikte ik ons huisje met Daniël. Saskia had hem al ruim een kilometer gedragen voor zij mij belde met de vraag hem op te halen. 10 Kilometer lopen was toch iets teveel voor hem. Toen ik hun eindelijk had gevonden zat de toch er eigenlijk al op. Ik trof ze pas aan, 20 meter van hun fietsen, dus eigenlijk voor niets die kant op geraced. Maar het was een sport om voor de bui thuis te zijn. Met de te verwachte drukte van morgen, wilde ik eigenlijk al lang op één oor liggen, maar ze hebben een feestje. Een tiener feestje zonder ouders en buiten de muziek en het harde gelach (lees: lallen) worden wij zo langzaamaan ook stoned van de walmen die ons huis door de kieren binnendringt. Morgen dus naar het VUmc voor de vergeten hechtingen en een kleine blik op het rechteroog. Die ik tezamen met zijn broertje toch echt ga proberen dicht te doen. Welterusten en tot morgen, misschien wel in het VU, anders online of gewoon aan de telefoon. Weer een dag voorbij, dit keer gelukkig wel. PPFFF.


Woensdag 30 mei 2018

19:00 uur Het bleken geen ‘vergeten’ hechtingen te zijn, maar slordig dat dit niet gemeld is. Er was ook geen afspraak voor gemaakt. Ook hoorde ik dat de volgende afspraak in het honderd loopt. De berichten over de wachtlijsten hebben ook zijn weerslag op de rest van de transgenderzorg. Dus nog even geduld hebben. En nog een maandje geen haar op mijn hoofd, als dat alles is! Er zijn ergere dingen in het leven 😃

Helaas stond het artikel niet in het AD. Er is sprake van een interne communicatie storing, die vertraging veroorzaakt. Volgens de laatste berichten zal er vooraf een persbericht uitgaan. Persoonlijk vind ik het heel jammer, want het is een enorm gemiste kans om de aandacht op de gedupeerde transgenders te richten. Nu is de kans groot dat het gaat versnipperen. De een veegt snel zijn paadje schoon, de ander pikt de krenten uit de pap en weer een ander richt zijn pijlen op onderdelen van het geheel. Zo jammer, nu even een hoop geschreeuw om te laten weten dat ze er nog zijn en vervolgens gebeurd er uiteindelijk niets.

Saskia is met haar zus naar het Elysium, even een dagje bijtanken. Ama heeft opgepast en Daniël maakt het zwaar voor haar. Sinds hij elke dag naar school gaat heeft hij een spurt gemaakt. Dat dit zijn weerslag heeft op zijn humeur mag duidelijk zijn.


Donderdag 31 mei 2018

00:30 uur  De telefoon ligt aan de lader en ga mij voorbereiden op een nieuwe dag door even op één oor te gaan. Ook de laatste 5 uur druk bezig geweest met de ontwikkelingen in transland.
Nu het VUmc met haar bericht over de wachtlijsten naar buiten is gekomen. buitelen alle organisaties over elkaar heen en pikken hun graantje mee. Komt goed gelegen want nu hoef je niet terug te kijken op de afgelopen 7 weken, waarin zij niet te kennen gaven toen er zoveel transgenders in de problemen zaten. Het is niet zaten, maar nog zitten, maar nog steeds geen kik, alleen van T-Nederland dan. Dat de wachtlijsten een groot probleem zijn is niet nieuw, wat er nu gebeurd is, is door iedereen voorspeld! Iedereen springt er in en over een maand is het weer stil, doodstil. En als het niet snel opschiet voor de gedupeerden van het faillissement, ja wat dan, vallen er dan enkele af van de wachtlijsten en is iedereen ontdaan?

11:00 uur  Eentje (van de velen) die echt in de rats zit is en waar ik dagelijks veel contact heb, is vriendin Marion. Gisteravond werd het haar weer even te veel en na een tijdje met haar te hebben gekletst kon zij gelukkig wat meer gerustgesteld naar bed. Daarnaast was ik zelf ook als een gebakje en sliep uit tot ruim half acht. Met als gevolg dat ik dan het eerste uur zoek naar mijzelf………
Meestal heb ik ’s ochtends een vast patroon, koffie, computer opstarten, koffie, telefoon en daarna koffie. Dus nu in een andere volgorde en mijn blik viel het eerst op de pagina van mijn blog. Er zat een bug in, dat dacht ik althans, want de statistieken gaven veel lezers aan. (Nu was er gisteren al een storing bij WordPress, dus was niet echt vreemd dat ik aan een bug dacht).
Maar de situatie bleek anders te zijn. Het AD heeft eindelijk het artikel van Marloes Nuijten geplaatst. Ik ben hier zo blij mee, nu gaat er wellicht eindelijk wat gebeuren voor al die transgenders die in de kou staan.

12:45 uur  Volgens de laatste berichten van het reunie-team word ik met een oude leger ambulance naar de reunie gesleurd gescheurd. In de praktijk zal dat wel niet zo zijn, maar je weet met die oud veteranen maar nooit. In september word er een reunie van mijn oude Libanon Compagnie georganiseerd. Dit is op een Facebook pagina in werking gezet en daar worden leuke en helaas ook minder leuke herinneringen opgehaald. Gisteren werden wij er op gewezen dat nog niet iedereen zich had ingeschreven, waaronder ikke. Ik gaf hierop mijn reden, want ik word immers rond die tijd geopereerd en zie het niet echt voor mij als ik daar als mummie verschijn. (Mits het een gekostumeerde reunie word). Maar dit werd dus niet gepikt door sommige van mijn oude maatjes. Diversen gaven te kennen dat zij mij kwamen ophalen, want ik moet er gewoon bij zijn. Mijn sergeant in Libanon, Erik, schijnt te beschikken over een oude leger ambulance, meer hoef ik daar dus niet over te vertellen :). Het was voor mij zo verschrikkelijk fijn om te lezen dat mijn maatjes mij zien zoals ik ben. In de berichten ben ik ‘haar’, ‘zij’ of Rianne. Het geeft zo’n enorme boost in het acceptatie proces. Vergeet niet dat het gros van mijn maatjes in hart en nieren militair zijn. Erik bijvoorbeeld is nog steeds een beroepsmilitair!

19:30 uur Zo, ik zit. Net even bloemen kunnen scoren voor de intocht van de avond4daagse. Saskia en Sebastiaan hebben zelfs in het Noodweer van eergisteren meegelopen! (Gelukkig kon Sophie net nog een oude medaille van haar vinden met een zesje er op! We konden hem helaas niet officieel inschrijven😥). Het is reuze gezellig hier, veel muziek en blije mensen!! Dat zie ik graag, nu nog 119 andere blije gezichten.


Vrijdag 01 juni 2018

14:00 uur   Sorry dat er weinig tekst op papier verschijnt, maar het is even heel erg druk. Gisteren is er gevraagd om aan te schuiven bij Jeroen Pauw. Zij zijn naarstig op zoek naar een tweede transgender uit de keuken van de PII, een transgender die gedupeerd is door het faillissement. helaas is dat (nu) niet gelukt. Nog een half uurtje en dan mag ik mij melden bij de Nieuws en Co Bus van NPO Radio 1. Bibber de bibber, live op de radio. Maar het is voor een heel goed doel en daar doe ik het tenslotte voor.

23:00 uur Toen ik vanmiddag bij de “Bus” aan kwam belde de redactie van Jeroen Pauw, ‘toch maar warm houden voor Jinek’, was het voorstel. Ik zie het wel, want dit was best een hele mooie gelegenheid geweest om het e.e.a. aan de kaak te stellen. Misschien nog een herkansing bij Jinek. Want zeg nou eerlijk, dit mag nooit meer in deze vorm gebeuren! Maakt niet uit voor wie dan ook die psychische zorg nodig heeft, er moet een landelijk vangnet komen voor dit soort situaties. Het radio interview verliep goed en mijn complimenten voor het radioteam. Je zit zo relaxed in die bus dat je je hoofd er bij moet houden, want het was wel live!!!

Mijn koffertje is gepakt, vroeg op, treintje in en op naar Maasmechelen, ik heb er zin! Welterusten!


Zaterdag 02 juni 2018

10:30 uur Ik ben reeds onderweg naar het zonnige zuiden, naar mijn zus in Maasmechelen en hoop daar rond één uur te zijn. (Station Geleen Lutterade, dus wie nog een gratis dagkaart wil hebben!!).

De radio uitzending houd mij nog bezig. Ik heb deze nu twee keer terug geluisterd en kom tot nu toe nog geen stomme fout tegen. Later maar even kijken hoe ik met knippen plakken de fragmenten kan toevoegen. Het was leuk om Lisa van Ginneken van “Transvisie” live mee te maken en na de uitzenden doken wij een zaakje in voor een lekker kopje koffie. (Lisa iets fris, met een gevulde koek). Je leert zo iemand van de andere kant kennen en heb haar als heel prettig ervaren.

Inderdaad, even geen blogs te bespeuren deze week. Zou het wat aan de drukke kant zijn geweest?😃. Nou, ik zit best vol met inspiratie hoor, genoeg mogen meemaken en ook zijn er meerdere zaken waar mijn wenkbrauwen van omhoog gingen. (Niet letterlijk nu, want die van mij zitten even muurvast door de operatie).

22:00 uur Ik weet of ik nog de kans krijg om de dag waardig af te sluiten. We hebben de hele dag buiten kunnen zitten en bij kunnen kletsen. Echt ontzetten gezellig en de pizza met ijs toe, was goddelijk.


Zondag 03 juni 2018

12:00 uur Het zal niemand ontgaan zijn dat ik heerlijk bij mijn zus en zwager in het noord-oosten zit. Lekker in alle rust praten over het leven en make-up. Want mijn zus heeft nou eenmaal een beauty salon. (Net als mijn schoonzus trouwens). In alle rust schreef ik vanochtend een blogje in de tuin, waar ik af en toe een teek op mijn knetter-kale-kneiter voelde landen. Als dat alles is. Mijn zwager, Willem, verbaasde zich over het feit hoe Libanon mij bezig hield. Daar hebben wij lang over gesproken, waarbij aan bod kwam dat lang verzwegen gebeurtenissen langzaam boven water komen. Zo kon ik prachtig geschoten plaatjes van Libanon veteranen laten zien. Van de prachtige azuur blauwe zee, want wij waren destijds toch alleen maar aan het surfen! Hè, wat ligt daar nou? Oh, dat is een aangespoelde Libanees. (Wat er van over was dan. Aan de kleding en uitrusting te zien was het vast geen Unifiller). Maar wij hadden natuurlijk meer oog voor onze surfplank 🙃.

Terwijl ik die spannende foto’s liet zien, zag mijn zus iets over het terras kruipen. Nog voordat zij mij kon waarschuwen schoot mijn voet al over het gevaarte heen (of was het andersom) en verpletterde de, in mijn vertroebelde blik, terrorist met een bomgordel om. Weer wat geleerd, stamp nooit een volgezogen teek plat. Over vers bloed gesproken. Willem kreeg na een half uurtje poetsen mijn witte stappertjes pas schoon.

En toen ik vanochtend vroeg in de serre, moederziel alleen, van mijn eerste kop koffie genoot, vlogen twee vogeltjes zich te pletter tegen het glas. Voor eentje kwam eerste hulp te laat, het prachtige beestje stierf in mijn handen. Juist toen ik mij wilde ontfermen over de andere, die mijn inziens de klap wel had overleefd en alleen versuft was, schoot de poes des huizes al te hulp. Nog meer leed en vooral veel bloed in mijn Belgische avontuur.

17:00 uur Helaas weer op weg naar huis. Maar over twee uurtjes die stuiterbal weer in mijn armen nemen, daar kan ik ook niet op wachten. De rest niet hoor😂. De grote kinds zijn niet thuis en van Saskia en Sebastiaan zal ik niet veel meekrijgen. Ik er in en zij er uit, zij gaan naar een toneelstuk van “The wizard of Oz”. Ben benieuwd of Daniël dit gaat pikken?!

22:35 uur Daniël heeft genoten! Hij is er helemaal vol van en stopt niet meer met praten. Wel erg laat voor zo’n mannetje, maar hij heeft een fantastisch avontuur beleefd en dat pakt niemand hem meer af :). Welterusten (meer kan ik niet meer uitbrengen).


“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.
Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening

Een gedachte over “WEEK 22 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.