Natte billetjes in Tirol


Onlangs bezocht ik een symposium, georganiseerd rondom de presentatie van een boek over oudere transgenders. Naast veel op te hebben gestoken, interessante mensen te hebben ontmoet, bleef één uitspraak bij mij hangen. Het kwam hier op neer, dat de jongere generatie moet leren zorgen voor de oudere generatie. De trans-jongeren voor de trans-ouderen in dit geval.

washandje

Een transvriendin schreef over het wissen van gegevens in haar blog. Kort samengevat verzocht een oud-bezoekster van haar blog, om haar gegevens (een reactie van heel lang geleden) te verwijderen. Zij heeft voornemens om een land te bezoeken dat nou niet echt transgender-proef te boek zou staan. Een gegronde reden om niet traceerbaar te zijn. Ook ik heb een prangende wens ooit Libanon weer te bezoeken. Alleen ben ik bang dat het voor mij een onbegonnen zaak is, om mijn verleden en mijn trans-activiteiten te wissen. Google mijn naam alleen maar. 😃
En dan zit je gezellig in de tuin te klessebessen over koetjes en kalfjes, tot ons gesprek ging over de belevenissen van afgelopen week. Over de Boekpresentatie, de ouderenzorg en het wel of niet herkenbaar blijven als transgender. Want moet je later nu in een roze getint verzorgingstehuis terecht zien te komen, of juist niet. En zo niet, moet je je dan kenbaar maken als transgender?  Ik zelf moet er nu niet aan denken om in een roze bejaardentehuis te worden gestopt. Voor de veiligheid en vooroordelen misschien wel, maar voor de diversiteit niet. Ik zie het al helemaal voor mij. Naast dat je de hele dag naar Queen, Gerard Joling en Gordon moet luisteren, krijg je acts van fossielen in drag en zit je ingesloten tussen leather-boys van 85+. En die arme homo’s dan, die moeten de ganse dag aanhoren hoe fijn het leven is geworden na de piemel……
Aan de andere kant kan je het ook minder treffen in een regulier verzorgingstehuis. Ook daar kan je geheid weerstand verwachten, want ik zie de tolerantie alleen maar afnemen. Het kan zomaar zijn dat je buurman een voormalig Jihadist in Syrië is geweest. Ik zie mij dan niet gezellig met hem aan de koffietafel zitten en een Jodenkoek delen. Het personeel idem, reken er maar alvast op dat vele geloof-stromingen niet op roze zitten te wachten. Tsja, moet je het dan maar verbergen, geheim houden? Dat gaat niet lieve mensen, want hoe goed je ook je best doet, als je zorg nodig hebt, komt je verleden hoe dan ook bovendrijven. Zijn het niet de medicijnen, dan is het wel je lijf. (Het is tegenwoordig gewoon mogelijk om je geboorteakte te wijzigen zonder fysieke aanpassingen). Een blik van een zorgverlener in je dossier is al voldoende, dan wel je naam even te Google, ‘wie was u ook al weer?’

Tijdens het wassen van mijn billetjes, kijkt de verpleegkundige met een schuin oog naar de vergeelde foto aan de muur. ‘Is dat u man, daar boven op die berg in Tirol?’ Vraagt zij. ‘Nee lieve schat, dan ben ik, in Libanon!’

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s