WEEK 21 – 2018


welcome.png.jpgAnderhalf jaar na de Sex Reassignment Surgery werd het tijd voor een andere aanhef. Het leven gaat immers verder en de SRS staat niet meer op de voorgrond. Derhalve ben ik in week 17 van 2018 overgestapt op een andere insteek van mijn dagboek. Daarnaast ben ik in deze week ook een nieuwe fase van de transitie ingegaan. Voor de rest veranderd er niet veel!

Vooralsnog staan er geen gesponsorde reclames in mijn blogs, wat overigens wel welkom is. Er zijn echter diverse mensen, organisaties, bedrijven enz, die ik een warm hart toedraag en derhalve wat extra aandacht geef.

Maandag21 mei 2018

00:01 uur Middenin de bruisende drukte van de randstad, je in een oase van rust bevinden, kan dat? Ja, dat kan!! Na een lekkere maaltijd reden wij met Marion richting Den Haag. Alwaar wij rechtsaf sloegen, om via Leidschendam naar Voorschoten te rijden. De weg tussen die twee plaatsen doet al wat landelijk aan en er bevinden zich zelfs wat boerderijen. Bij een van die boerderijen reden wij het erf op om te parkeren. Een kronkelig paadje langs deze boerderij leidde ons naar een lange rij woonarken, ik denk wel een stuk of dertig. En onze bestemming was de ener laatste. (Volgende keer maar een uurtje eerder de deur uit 🙂 ). Slecht één woonboot van de Vliet vandaan. En daar hebben wij geweldig gefeest en genoten van de geweldige sfeer. Midden in de weilanden, vol schapen met lammetjes en groen tot het oog reikt, wauw. En dan die rust, wat is het daar heerlijk stil! (Als er geen feestje is dan). De sfeer buiten werd helemaal super toen de zon achter de duinen de Noordzee indook, de lampjes gingen aan en op een gegeven moment ging er zelfs een wens lampion de lucht. De muziek was helemaal mijn smaak, allemaal eighties en Saskia danste alsof haar leven er vanaf hier. Die heeft zich heerlijk kunnen uitleven. En toen wij terug liepen naar de auto, verstomde de harde muziek in de woonboot snel, alsof de geluidsgolven door al dat wandelende wol om ons heen werden geabsorbeerd.

Het was ook wel een klein beetje een bijzondere gebeurtenis. Het zal niet vaak voorkomen dat wij op een feestje worden uitgenodigd, waar de gezinssamenstelling eender is als die van ons. Maar wat een super avond. En we zijn uitgenodigd om ook een keertje alleen te komen, om dan gemoedelijk met elkaar te kunnen praten.

11:00 uur  En toen werden wij lekker laat wakker, alleen Sebastiaan is in huis, maar die hoor je niet. De rest was gisteren al uitgevlogen. Sophie bleef bij Ama overnachten, want die heeft twee hele drukke dagen in haar strandtent-job te gaan. Justin bivakkeert uiteraard bij zijn liefje en Daniël is ook bij Ama. Ook wij reizen straks die kant op, al hoop ik wel dat het weer daar beter is als gisteren, want toen bedierf een zeewindje alles.

18:00 uur  De chili con carne staat te pruttelen, nog een kleine 45 minuten voordat het vuurwerk kan beginnen. Daar zorgen de extra toegevoegde pepertjes wel voor😃. We eten buiten en de tuinslang ligt al klaar.

Terwijl iedereen zo’n beetje het strand opzocht of elders het water opzocht, ben ik met Sebastiaan op pad gegaan. Hij heeft morgen verkeersexamen en samen hebben wij de route afgelegd. Hij is er best gespannen over, dat terwijl iedere lezer wel weet dat je het spelde gratis bij een pakte boter krijgt. En!!! De spookverhalen zijn nog precies hetzelfde als toen ik dit examen deed, met het enige verschil dat er toen niet zoveel auto’s waren en van die ronde dingen op je pad. Al hoewel ik rotonden een geweldige uitkomst vindt, word ik helemaal knetter van die mensen die geen richting aan kunnen geven. Sebastiaan reed de route, bij mij achterop de scooter, helemaal foutloos. En uitgeput vonden wij verkoeling onder een grote boom in onze dorpsstraat, recht tegenover een ijssalon. Na flink doorzeuren lukte het mij om ook een ijsje te bemachtigen. En dan kom je thuis, Saskia in alle staten omdat zij geen ijsje had gehad. En wie ben ik dan om te zeggen dat ze pech had. Ik gunde haar ons laatste dubbeltje en zette haar huilend op de stop. Niet veel later zat ik dus wéér op een terrasje, terwijl Saskia aan een mini-shake zat te lurken. Wat kan je iemand blij maken met niks!

Oh, we zijn dus niet naar Ama afgereisd. Die barre tocht met Sebastiaan was al heftig en mij/ons dan ook nog eens in die drukte naar Scheveningen te begeven. Ik zag het niet zitten en daarbij zouden wij zwart moeten reizen, ook niet echt aantrekkelijk.

Over reizen gesproken, Saskia gaat morgen naar een vriendin in Hoorn, voor één nachtje en komt woensdagavond weer terug. Joehoe, heb ik het rijk alleen! De hele dag snoeiharde muziek aan, blowtje roken en een goeie fles whiskey op tafel. En vergeet de reserve botten voor op de bbq niet. Maar ik ben bang dat de dagen er toch anders uit gaan zien 🙃.

22:15 uur  Ik weet niet of ik er straks al aan toekom om jullie fatsoenlijk een heerlijke nacht toe te wensen. De Chili begint te werken en het kan zomaar gebeuren dat ik vannacht op straat moet slapen. Ama heeft ook meegegeten en er van genoten. Zij is een echte Chili fan en ik kreeg de nodige complimenten van haar. Altijd leuk als iemand je keuken waardeert. Saskia en ik genoten er uiteraard ook van, maar de boys hebben geen dingetje met pittig, dus die mochten aan de tomatensoep uit blik. 🤮Sophie heeft een kwartiertje geleden de pan helemaal leeg gegeten en is daarna haar bedje in gedoken. Hetzelfde wat ik eigenlijk zou willen, helaas stuitert die kleine blaag nog door de kamer, pppffff.


Dinsdag 22 mei 2018

15:00 uur   Het was een klein beetje knallen, maar alles is binnen de lijntjes gebleven. Vanochtend Saskia op de trein gezet en met de kids geluncht, nog even in de speeltuin gespeeld en naar de brandweer gekeken. Brandweer!!??  Ja, wat de stratenmakers hebben een gasleiding geraakt. Alle bewoners in de straat achter ons staan buiten en de brandweer is al bijna 2 uur bezig met de gaslucht en het ontsnappen daarvan. (Voor de boel werd afgezet heb ik nog gauw een paar aanstekers en twee gastanks kunnen vullen). Gelukkig zijn er wat toeslagen binnen gekomen en kon ik zojuist weer boodschappen doen. Daarna de keuken ingedoken en twee grote schalen met verse lasagne gemaakt. Wat zal dat lekker smaken, na al die dagen pannenkoeken te hebben gegeten……. Nee hoor, zo erg is het nog niet! Dus nu heel even dop, met een kopje koffie.

Door de drukte van vanochtend het ik verzuimd om even naar het VUmc te bellen. Niet dat mijn oog er verschrikkelijk uitziet, maar helemaal zuivere koffie is het toch niet. Het rechter oog zit half dicht en is opgezwollen en rood. Morgen weer een kans. De rest heelt heel langzaam. Op de incisies op mijn hoofd zitten hier en daar nog flinke korsten en uit één steekt nog een hechtingsdraad. Dat denk ik althans, want je kunt er een vishaakje aan vastmaken, dus zal het wel zo zijn. Om die reden denk ik ook niet dat mijn haarwerk volgende week al geplaatst kan worden. Ik wil echt dat het op mijn knetter-kale-kneiter helemaal genezen is. Het word met de dag mooier en egaler, ook het gevoel komt op sommige plekjes al terug. Ik kan echt niet wachten op de volgende operatie…… (Miepie ongeduld ben ik).

2018.05.2223:15 uur  Auw, er zitten dus nog hechtdraden in mijn hoofd, waar ik dus niets vanaf wist. De eerder genoemde visdraad is wat langer dan ik had gedacht. Het kleine stukje wat ik had waargenomen hield ik goed in de gaten bij het kammen van mijn haar, want ik moest er niet aan denken als……. Dus bij dat stukje kam ik mijn haar met een baby borstel en de rest met een gewone, maar wel met beleid. Dat ging dus een uurtje geleden fout, ik trok een heel stuk draad los, waardoor er nu een soort van lus loopt, vanaf mijn linker oor tot aan de bovenkant van mijn voorhoofd. Heel even liep er was vocht uit de ontstane openingen, maar gelukkig geen bakken met bloed. Het deed wel verrekte zeer! Ik ben geneigd om er aan te trekken, aan die lus, maar ik doen het maar niet. De draad zit best nog stevig vast aan mijn hoofdhuid, alleen blijf ik er aan hangen met mijn bril en als ik door mijn weelderige bos wrijf. Nou is dat weelderige een beetje overdreven. Het enige wat er nog van mijn eigen haar over is kun je beter vergelijken met hennep, dat spul wat gasfitters gebruiken.

Er rolde een paar dikke tranen over de wangen van Daniël, hij miste mamma. Na hem te hebben getroost bleef hij lekker tegen mij aan hangen en wilde graag één nachtje bij mij logeren. Aaahhh, wat schattig! Daar kon ik geen nee tegen zeggen. Het is wel de eerste keer dat hij in wakkere toestand in bed is gaan liggen en ook daadwerkelijk is gaan slapen. Normaal gesproken wil hij alleen maar bij Saskia hangen en in slaap vallen. Dus weer even winst gemaakt!! En zomenteen ga ik lekker naast hem liggen, naar hem kijken als hij slaapt en genieten van dit mooie mannetje. Het was een leuke dag met de kids. Die trouwens een groot waterballet in de tuin hadden gemaakt. Wat ze vandaag in Limburg ongevraagd kregen, bootste de twee blagen na met de tuinsproeier. Maar nu ga ik echt afbouwen. Welterusten.


Woensdag 23 mei 2018

06:30 uur   Heel even heb ik van Daniël genoten terwijl hij sliep. Na het licht uit te hebben gedaan, luisterde ik naar zijn ademhaling en zakte toen ook weg in een diepe slaap. Hoewel ik hem in het midden van het bed heb neergelegd, lag hij nu toch wat meer naar de rand. Voor het laatste uurtje heb ik hem toch maar ietsje meer naar het midden geschoven, je weet maar nooit. Vanmiddag zijn ze allebei vrij en ik zie eigenlijk wel wat de dag dan brengt, hangt een beetje van het weer af wat wij kunnen gaan doen.

23:00 uur   Wat een dag zeg! Op mijn blog “Dringende oproep” kreeg ik veel reacties en vroeg veel tijd, nuttige tijd! Daarnaast ging ook het gewone leventje door, want er was nog geen spraken van delegeren zonder Saskia in de tent. Die zat nog bij haar vriendin in Hoorn. Het was aan de andere kant ook wel heel leuk om met Daniël op pad te gaan. Samen hadden wij boodschappen gedaan en bij thuiskomst de scooter in de garage gezet, toen sloeg het noodlot toe, zijn knuffel was verdwenen!! Wij dus als een speer (begrenzer even voor dit goede doel er af gehaald) terug naar de Jumbo. En ja hoor, daar stond zijn knuffel netjes op hem te wachten. Zijn dikke tranen konden worden gedroogd en als troost kreeg hij een extra snoepje van de cassiere. Eind goed, al goed. Na het eten bleken wij ook nog eens langs de deuren te moeten gaan, bedelen om een aalmoes. Ik had de kids extra vuile en kapotte kleren aangedaan en binnen een klein kwartiertje hadden zij al veel binnengehaald! Nu nog morgenochtend veel rondjes voor de sponsorloop rennen en dat kunnen zij cashen :).

Weet je, ik mag mij er gewoonweg niet mee bemoeien, maar het is verschrikkelijk rot om te zien dat iemand ontzettend gedupeerd en vernederd gaat worden. Ik zie tientallen waarschuwingen aan deze persoon voorbij komen, alleen heeft zij een verschrikkelijk bord voor haar hoofd. Daaruit maak ik op dat welke waarschuwing dan ook, totaal geen effect heeft. Dat geeft des te meer aan hoe verrot en gehaaid de persoon, waar het uiteindelijk allemaal om draait, is. Jammer, heel jammer……

Saskia is inmiddels weer thuis en ga ik nog een beetje afbouwen met haar. Morgen word het ook weer mega druk. Eerst knutselen bij Piezo en daarna naar de boekpresentatie van Eveline van de Putte in Rotterdam. Daar heb ik heel erg veel zin in!! Dus voor nu zit het er weer op, gaat het dekseltje van de laptop weer dicht. Welterusten allemaal.


Vrijdag 25 mei 2018

Het is gisteren zo’n belachelijke hectische dag geweest dat ik even niet weet waarmee te beginnen. Het eerste wat op mijn agenda stond was de boekpresentatie van Eveline Van de Putte. Het was ook mijn enige vastgepind punt in mijn agenda. Maar ik had van de week een blogje geschreven, “Knetter gek” heette dat en dat bleek opgepikt te zijn. Een goeie en strijdlustige vriendin heeft dit mede opgepikt en binnen haar netwerk uitgezet. Ik kan jullie zachtjes vertellen dat de telefoon met het uur heter werd en uiteindelijk in een dark-red apparaat veranderde. Kom daar zo op terug, want Eveline, de Eveline.

Zo rond de klok van 12:00 uur vertrok ik richting Rotterdam, stukje met de scooter, de RandstadRail en de Metro. En dat was best te doen. Toen ik mij uit de donkere tunnels onder Rotterdam omhoog groef, stond daar in het licht (nee, een ander soort engel) stond Marion mij daar al op te wachten. Tezamen liepen wij naar de locatie van de boekpresentatie. Eerlijk gezegd was het een hele lange zit, niet vanwege het programma, maar door de houten bankjes onder onze tere billetjes. De voordrachten en het getoonde was interessant en eens een keer wat anders, dat maakte het interessant. Af en toe, dat moet ik toegeven, was ik wel blij dat er werd ingegrepen als de spreektijd te lang werd. Eveline straalde van oor tot oor en kreeg echt de eer die zijn met haar boek verdient heb. Haar boek beschrijft de ins and outs van transgender ouderen. Ik moet heel eerlijk verklappen, dat ik er nog nooit zoveel bij elkaar heb gezien. Tezamen zouden wij een verzorgingshuis kunnen vullen. Dan is dat probleem ook opgelost, mits de verzorging LHBTQIA geschoold en bestendig is :).

Het boek kan je onder deze link bestellen.

Ik had alhier ook afgesproken met een nieuwe kennis binnen de gemeenschap. Zij moest helemaal uit Emmen komen en tijdens haar reis informeerde zij haar Facebook vrienden van de vorderingen. Want het is best een onderneming om van Emmen naar Rotterdam te reizen. Voordat het circus begon zag ik haar buiten op het terras zitten, druk in de weer met haar telefoon. Daarom liet ik haar maar met rust en zou haar later vast wel spreken. En toen verloor ik haar uit het zicht, moest ik een Amber Alert uitzetten? Ik had ook gewoon kunnen bellen of een app-je sturen, maar hoe dom ook, dat was even niet in mij opgekomen. Uiteindelijk kreeg ik reactie van haar vrouw. Mijn nieuwe kennis was met spoed doorgereisd naar een ziekenhuis in Gent, vanwege complicaties met een eerder uitgevoerde operatie…. heel veel sterkte lieverd!!

Na deze zit, ZIT met hoofdletters, was het tijd voor ontspanning en een warme hap. Na half Rotterdam te hebben afgestruind en tot de ontdekking komende dat alle Italianen zijn weg gevlucht, zochten wij onze heil in een chinees restaurant in plaats van een pizzeria. Ook dat was een verrassing. Na meerdere menu’s aan de gevel te hebben bekeken, bleek het vertrouwde bami speciaal of nasi-rames ook niet meer te bestaan. De menu’s hadden iets weg van de sushi restaurants, alles met nummers en verdeeld in porties. Dus als je nu je eigen ‘speciaal’ samen ging stellen was je 10x zoveel aan Euro’s kwijt. (Mijn kostelijke hap werd geheel bekostigd door Marion, dus één portie was meer dan genoeg en heb ik overheerlijk gegeten!).

En toen kwam ik thuis, staat daar een bestelbus van “Zoetermeer Vooruit” naast ons huis. Binnen trof ik Ronnie Meurs aan, een der mannen van de “Positieve Ambassadeurs”. Maar het draaide eigenlijk om buiten! Want daar kwam hij (ook) voor. Hij had zijn bus geparkeerd en was zonder zich te melden, onze kale bloembakken gaan vullen met allemaal mooie planten. Echt waar!! Het ziet er zo overweldigend mooi uit. Hij had tijdens het hardlopen gezien dat de bloembakken maar leeg bleven, dat terwijl ik elk jaar een bloemenzee voor de deur heb. Maar wat er niet is, kan ik niet tevoorschijn toveren. Hij wel!!

21:00 uur   Wat valt er nog te vertellen na een dag achter de pc en aan de telefoon te hebben gezeten. De één was betrokken, de ander (die heel betrokken zou moeten zijn) had nergens boodschap aan. Zo is het leven en zo leer je de mensen kennen! Maar dat het vruchten heeft afgeworpen is een ding dat als een paal boven water staat. Inmiddels zijn zoveel mensen wakker geschud dat ze over elkaar heen vallen en heb mijn tekst gekopieerd terug gevonden op sites van belangenverenigingen. Morgen gaat het AD meerdere mensen interviewen die zich via mij hebben aangemeld. Ik zelf blijf in de luwte, want krijg al aandacht genoeg en heb mijn zegje even gedaan. Nu even afwachten of er voldoende in gang is gezet of dat er meer nodig is. Aan de ene kant verwacht ik dat ook wel. Dit is niet iets wat over één nachtje ijs is geregeld.


Zaterdag 26 mei 2018

00:25 uur  Ik begin vandaag maar met een welgemeend welterusten. Al hoewel ik nog drukdoende bezig ben met diverse mails. Zojuist ontving ik een bericht waarin de curator van de Psycho Informa Instelling dus bevestigd waar wij al bang voor waren. Onze dossiers komen niet voor overname in aanmerking. Nee, hehe, dat hadden wij op dag 1 wel kunnen verzinnen, want wie wil ons nou! Of beter geformuleerd: ‘wie kan wat met ons?’ ik ga aan de andere kant van mijn fysieke bureaublad verder en geef de laptop haar welverdiende rust. Voor de vroege vogels, tot zo meteen en voor de slapers tot vanmiddag dan maar…….

21:00 uur  Na een extreem lange ruk achter de pc ben ik een half uurtje geleden eindelijk in de tuin gaan zitten. Saskia aan de thee, ik aan de koffie, Sebastiaan aan het gamen en Daniël op de wc. Het zal niemand ontgaan zijn dat wij een vijver hebben. Daar zat ik heerlijk van te genieten. Al die ontwikkelende kikkervisjes, stilzittende salamanders, snel groeiende waterplanten en weg zwemmende vissen.

“Weg zwemmende vissen!!!” In een afgesloten vijver? Ik moest twee keer kijken voordat ik doorhad dat de vissen onder het terrasvlonders door, richting de kruipruimte zwommen. Verder kon ik niet kijken. Terwijl ik met verbijstering stond te kijken, ging Saskia maar eens bij Daniël langs. Een ijzige schreeuw haalde mij uit mijn roes en rende de living en de gang door, op weg naar de toiletgroep. Aldaar had Daniël een wc rol in het fonteintje uitgerold en de rest laat zich raden. De brandweer en rampenbestrijding zijn inmiddels weg en de vissen zwemmen weer waar zij horen. Nu ga ik echt mijn koffie even opdrinken.

Ik schreef vannacht dat ik mij in de luwte zou houden, voor mij even geen media aandacht. Mispoes, vanochtend kreeg ik per whatsapp de vraag hoe laat de fotograaf kon komen. Er stond dus wel een interview op de agenda. Ben reuze benieuwd naar het resultaat aanstaande dinsdag.

Ook heb ik een algemene brief voor aan de curator opgesteld, dit met behulp van een top juriste. Deze brief kan door gedupeerden eenvoudig worden voorzien van personalia en op de bus worden gedaan. Hoop dat het gaat werken en de hulp daar komt waar het nodig is. Mocht je hem willen gebruiken, je vindt hem hier: algemene brief.

En voor nu sluit ik de dag weer af met een vriendelijk groet. Truste!


Zondag 27 mei 2018

09:00 uur  Krabbelen doe ik niet, voelen wel. Nadat er een forse korst op mijn hoofd los kwam, bleek deze ook te zijn verbonden met een visdraad. Weer een lus erbij waar ik achter blijf hangen bij het borstelen of wrijven door mijn haar. Ik heb van de week een brief hierover geschreven in het patiëntendossier, maar nog geen reactie gehad. Nu moet ik er maar een telefoontje aan wagen.
Mijn ogen gaan steeds meer open staan, het rechteroog is nog steeds opgezwollen en gevoelig. Er zit een piep klein plekje, vlakbij de brede kant van de wenkbrauw, wat bij wrijven een steek geeft. Er is daar niets te zien, dus moet wel aan de binnenkant zitten.

En gisteren kreeg ik een hele wijze les: ‘ga voorlopig geen uien fijn snijden met zulke ogen!!’

23:00 uur  Ik las vanmiddag in een ander blog (want er zijn er meer) iets over BBQ’s en het zondagse servies. Normaal geen goeie combinatie, maar dit keer wel. Over twee weken doen zij die test opnieuw, hopelijk blijft alles heel.

Maar goed, heb ik verder nog iets te melden? Het was weer druk in trans-regel-land. Het concept artikel, voor een primeur in het AD, kreeg ik vanavond ter inzage. Het zal wel veel stof doen opwaaien, daar ben ik niet ongerust over. Ik ben heel blij en ook wel trots, dat ik een klein steentje heb kunnen bijdragen.

Oh, voordat ik het vergeet, van een vriendin die enkele weken geleden dezelfde operatie heeft gehad, vernam ik dat bij haar alle hechtingen na twee weken waren verwijderd, ook die in haar voorhoofd. Ik ben bang dat er bij mij een paar over het hoofd zijn gezien, dan wel in het hoofd zijn gelaten. Lekker dan….. (En nu deze er half uithangen is iedere ruk daaraan alsof ik ontdaan word van mijn oren. Auw auw en nog eens auw!).

Welterusten en tot morgen in week 22. (Hopelijk nog met beide oren).

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.
Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

XANDRA’S Beautysalon                                                                    BRIEZ laserontharing

ORPHEUS hulpverlening

5 gedachtes over “WEEK 21 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.