‘Ja, ik wil’


Dat de geslachtsaanpassende operatie impact op Saskia (en de kids) heeft gemaakt, mogen duidelijk zijn. Zo ook de laatste operatie was binnen het gezin wel even een dingetje. Waar ik weer eens overheen ben gestapt, zijn de belevingen van Saskia ‘tijdens’ die laatste operatie. Daar spraken wij nu pas over en blijkt het voor haar best heftig te zijn geweest.

Ik had, op afdeling ‘kort verblijf’, een bed in een tweepersoonskamer. In die kamer werd ik klaar gemaakt voor de reis naar de operatiekamer. Op dat moment lag Saskia nog op één oor in het gastenverblijf. Na de gastenkamer in goede orde te hebben achtergelaten, bezocht zij het personeelsrestaurant en niet veel later meldde zij zich op afdeling ‘kort verblijf’. Daar bleken de klokken extra langzaam te lopen en verveelde Saskia zich behoorlijk.

Na heel lang in spanning te hebben gezeten, kwam eindelijk het verlossende telefoontje van de chirurg, Oeps, ja oeps. Want toen rond een uurtje of 13:00 eindelijk de chirurg belde, viel haar telefoon uit!! Die was zij in alle spanning vergeten op te laden (.). Saskia vloog vervolgens naar de verpleegkundigen, in de hoop daar meer informatie te krijgen. Zij konden haar niet geruststellen en hoe graag zij ook wilde, zij absoluut niet naar mij toe mocht gaan. Maar wie Saskia kent, kent ook haar gave, dus niet veel later kreeg zij, bij hele hoge uitzondering, toestemming om 2 minuutjes bij mij te zijn. Aan het handje van de verpleegkundige werd zij naar mijn bed geleid, waar zij zich vervolgens te pletter schrok. Ik lag aan allerlei toeters en bellen, mijn hoofd helemaal ingebonden en overal pleisters en hechtingen. Wat zij vooral heel erg eng vond, was het bloed dat uit mijn ogen liep.

Ik kan mij nog vaag herinneren dat Saskia aan mijn bed stond. Ik herkende haar vertrouwde stem en de kleur van haar jas. Zij had een fel gekleurd ski-Jack aan, zo een die pijn aan je ogen doet en je al een week van te voren ziet aankomen. Dus voor mij, ondanks dat ik nagenoeg niets kon zien, heel herkenbaar. Dat is mij zo duidelijk bijgebleven :-).

Saskia heeft heel kort aan mijn bed kunnen staan, voordat zij vele uurtjes rond ging zweven in de omgeving van het VUmc. Zij mocht mij pas weer zien op het bezoekuur, van 19:00 tot 20:00 uur!! Al die tussengelegen tijd liep zij met haar ziel onder haar arm. Geen haar op haar hoofd dacht er ook maar aan om huiswaarts te keren. (Terwijl ik uitdrukkelijk had gezegd dat wel te doen). Maar wat was ik blij om haar te zien en dat zij verse koffie had meegenomen. Want op de afdeling waar ik moest blijven was er alleen maar water voor de patiënten. Even na achten reisde zij uiteindelijk naar huis. Vol emoties en kapot van de voorgaande slopende uren.

En toen wij het vandaag over deze moeilijke tijd voor haar hadden, zei zij met enige aarzeling in haar stem, dat ik wartaal heb uitgesproken. Wartaal uitkraamde tijdens die twee minuutjes dat zij bij mij was, zij snapte niets van mijn tekst. Zij wilde het mij eigenlijk besparen, dat ik alleen maar een onzinnige zin bleef herhalen. Ik zei die twee minuten dat zij bij mij was, alleen maar: ‘ik heb ja gezegd’, wel 10 keer achter elkaar, meer niet. Gênant, maar oh zo lief dat zij dit eigenlijk voor zich wilde houden.

Het was best een hele moeilijke en emotionele beslissing , die ik voor de SRS operatie moest nemen. Zou ik wel, of zou ik niet willen dat er levensreddende handelingen zouden worden toegepast, als er onverhoeds complicaties zouden optreden tijdens de operatie. Voor de bewuste operatie spraken wij daar veel over en onze meningen kwamen niet overeen. Voor mij was het toen stellig ‘nee’, terwijl Saskia wilde dat zij juist alles moesten doen om mij op de aardkloot te houden. 

Maar nu wel, nu werd het heel uitdrukkelijk gevraagd. Ik zei tegen de anesthesist dat ik het niet kon maken tegenover mijn vrouw. Dat wij het niet hadden besproken en ik daarom alleen maar akkoord kon gaan met een ja….

En dat wilde ik Saskia nu juist, net uit de narcose, vertellen, dat ik juist ‘ja’ had gezegd, ‘ja’ had gezegd om haar angsten weg te willen nemen. ‘Ja, ik wil‘ (levensreddende behandelingen bij eventuele complicaties). We keken elkaar alleen maar aan toen ik dit aan haar vertelde. Saskia legde haar hoofd op mijn borst, sloot haar ogen, waaruit een traan naar buiten biggelde. Ik denk dat niemand in de RandstadRail ons gesprek heeft meegekregen, maar wel dat het iets emotioneels was wat zij kregen voorgeschoteld, dat moet hun niet ontgaan zijn.

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

5 gedachtes over “‘Ja, ik wil’

  1. Ohh lieve Rianne, deze komt even binnen.
    Ik heb ook de laatste zeven jaar gezegd van nee.
    Maar toen ik de vraag in het Amstelland kreeg was het een volmondig ja,
    ” Ik heb een partner zei ik tegen de anesthesist en daar wil ik oud mee worden dus ja!”

    Liefs Inge xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.