Up- and downstairs


Trappenhuizen, uitgehouwen treden in rotsachtige berghellingen, stijgende nauwe straatjes in pittoreske dorpjes, enge wenteltrappen in grotten en eeuwenoude kastelen, het fascineert mij enorm.

hamburg-blankenese-treppenviertel-01082012

Jaren geleden bezocht ik samen met Saskia het dorpje Wesel, net even buiten Hamburg. Tijdens dit bezoek was er voor mij even ruimte voor ontspanning en bezocht ik met een select groepje het Hamburgse stadsdeel  Blankenese met haar Treppenviertel. Omdat een Hamburger (nee, niet die met een grote gele M op zijn voorhoofd) ons er naar toe begeleidde, parkeerden wij ‘gratis’ nabij een boulevard, want hij kende de gewoontes van Hollanders). Wij parkeerden onderaan de bezienswaardigheid, zeg maar en zouden via  Trappenviertel naar het hoger gelegen Blankenese lopen. Nog geen kleine kilometer omhoog, door nauwe steegjes en ruim 170 trappetjes! Je waande je af en toe aan de Italiaanse of Franse Riviera, of niet veel later op een plekje wat evengoed een pittoresk Engels cottage dorpje kon zijn. 

Ik was al onrustig, zat niet lekker in mijn vel en moest nog diverse dingen van mijzelf doen. Als ik het zo zou doen als ik in mijn hoofd had, dan zou ik het net halen in de door mij gestelde tijd. Eigenlijk stond ik al met een één been buiten, had mijn handen vol met tassen en probeerde de deur achter mij dicht te trekken, toen mijn schoonzus mij riep. Ik had beter kunnen doen alsof ik haar niet hoorde, maar zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar. ‘Rianne, neem je nog even een nieuwe “Luxaflex” mee?’ Nu wist ik precies om welke het ging en kende de maat reeds uit mijn hoofd. Het was echt zo’n klusje wat ik al jaren vooruit had geschoven, maar dit keer kwam ik er niet meer onderuit. Met een simpel bevestigend ‘ja, doe ik’, trok ik alsnog de deur achter mij dicht. Op weg naar het centrum stelde ik de mijn te nemen route bij en voorzag geen problemen in de voorgang van mijn planning. Na het grootste gedeelte van mijn lijstje te hebben afgewerkt kwam ik nog wat vriendjes van onze kids tegen, die toevalligerwijs dezelfde kant op moesten als ik. Gezamenlijk reden wij op onze scooters naar de rand van het centrum, alwaar zij een plaatselijke hamburgerketen indoken en ik mijn entree maakte in een warenhuis, wat een beetje de omvang heeft van werelds grootste Ikea. En net zo onoverzichtelijk.

Ik ben nooit een Ikea-fan geweest, wel van de spulletjes die zij verkopen, maar niet om er te winkelen. Kijk, die prachtige pittoreske doolhoven van dorpjes, met hun nauwe doorgangen en smalle trappetjes werden zo gevormd door jarenlange, niet planmatige groei. Maar dat je zoiets kunt creëren in onze moderne samenleving, daar kan ik met mijn verstand niet bij.

Dus dat ik mij voor het eerst in dit immense warenhuis bevond, was niet eens zo raar. Omdat ik nog steeds niet goed ter been ben, had ik mij voorgenomen om bovenaan te beginnen en mij langzaam, via een der trappenhuizen, naar beneden te begeven en zodoende vast de afdeling met stoffering en interieur benodigdheden zou passeren. Gaandeweg was ik bijna vergeten waarom ik mij hier bevond, zo raakte ik in de ban van het trappenhuis, met haar prachtige houtsnijwerk en haar even fraaie wandtegelwerk. Ik had al wat imposante vides en tussen-bordessen getrotseerd, toen mijn oog viel op een wel heel erg spectaculair item. In een immens grote ruimte, waar ik mij schuin boven bevond, op een soort van brug tussen twee geveldelen, bevond zich in de diepte onder mij een groep kinderen. Middenin deze groep jolende en krijsende kinderen steeg een drone op. Een soort wat leek op een ruimteschip op. Het had sterk de uitstraling van het logo van de band E.L.O. Het ding draaide al stijgend om zijn as en uit het hart van dit magnifieke ding, spoot een straal water. Ik vermoed dat dit ook zijn aandrijving was, gelijk aan die van een jetboard. Ik aanschouwde de dikke pret van de kinderen en genoot van de figuren die de ronddraaiende stralen water maakten, een soort dna-streng, zeg maar. Maar daar kwam ik niet voor en juist toen ik mij wilde opmaken om één verdieping lager te geraken en mij reeds had weggedraaid van het vermakelijke schouwspel, begonnen meerdere mensen te schreeuwen en draaide ik mijn hoofd om. Ik werd het naderende gevaar waar en probeerde met alles wat mijn oude lijf nog in haar had, mij uit de voeten te maken.

Maar ik was te laat, het vlaggenschip van “Startrek”, voortgestuwd door water, had mij binnen luttele seconden ingehaald en daalde met enorme kracht neer. Het sleurde mij mee in haar val. Onder aan een trap bleef ik seconden lang roerloos liggen en zocht naar pijnlijke ledematen, in zoverre, naar ledematen met kwetsuren en of ze er überhaupt nog waren. Die waren er niet, die kwetsuren dan, maar wel veel bont en blauwe plekken en daarnaast was ik doorweekt van het vele water dat uit dat gevaarte bleef spuiten.
‘Meneer, meneer, gaat het met u?’ vroeg een van de vele medewerkers die mij te hulp schoten. Het eerste wat mij te binnen schoot was: daar gaan we weer, hebben jullie geen ogen in jullie hoofd!!??. Ik zei maar niets meer, stond op en liep naar beneden, een nat spoor achter mij latend. Mijn jurk was zo doorweekt dat de zoom over de traptreden sleepte. Mensen die niet wisten wat er niet veel eerder, een paar etages hoger, was gebeurd, keken verbaasd en sommige lachten mij ronduit onbeschaamd uit. Het waren de vriendjes van onze kids die mij buiten opvingen en er voor zorgde dat ik heelhuids thuis kon komen.

05:30 uur gaf de wekker aan, heel even was ik van slag over de droom waaruit ik ontwaakte. Zelfs Saskia was het niet ontgaan en stelde mij gerust door er alleen maar te zijn. Omdat ik de slaap niet meer kon vatten, sloop ik naar beneden en kroop achter de computer, mij realiserende dat dit de eerste droom is die ik mij kan herinneren, een droom waarin ik 100% vrouw ben. Ik ben best wel een dromer en word er ook regelmatig wakker van, maar ik kan mij niet heugen dat ik zo duidelijk droomde over mijn geslachtsaanduiding in de  burgerlijke stand. In mijn dromen was ik altijd een persoon, een mens zonder overduidelijk een man of vrouw te zijn en waarom nu dan wel? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het mijn droom minder heftig maakt dan dat deze was, eindelijk opentopvrouw. 

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht”

Een gedachte over “Up- and downstairs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s