Suède poker-face


Een bepaalde blik was al voldoende om de kids duidelijk te maken dat iets niet door de beugel kon. Een blik was voldoende om agressie te doen ombuigen en één blik was mij meer gemeen dan uitzondering, die blik als ik in mijzelf was gekeerd. Verder had ik, net als iedereen, wel tientallen gezichtsuitdrukkingen, waarvan er nog eentje noemenswaardig is, de boze blik. Een blik die niet altijd werd gewaardeerd, die zelfs mensen angst inboezemden.

Ik kan niet meer boos kijken, niet meer fronzen, verbaasd kijken, niet meer met mijn voorhoofd en wenkbrauwen de alom geprezen en verguisde blikken maken. Dat zal even wennen worden, dat nu niemand meer onder de indruk raakt van oude en vertrouwde expressies. Ook Saskia zal zich moeten gaan inspannen om te kunnen achterhalen of er misschien iets bij mij speelt. Als ik bijvoorbeeld in mijzelf gekeerd was, vroeg Saskia altijd wat er schorte en dat kan nu niet meer. Ja, vragen staat vrij, maar wel als er iets te vragen valt. Wat overvalt mij eigenlijk een rust, ik verrek nu geen spier 😃.

Het is maar tijdelijk, als je het snel zegt dan. Ik weet niet eens wat tijdelijk is. Alles is nog niet in de juiste proporties en staat zo strak als een vel op een drum. Het voelt aan alsof…. ja, goeie vraag! Het heeft wat weg van gelooid leer of zoiets, zoiets ja, want nu schrijf ik iets waarvan ik niet eens weet hoe dat zou moet voelen. (Het klinkt alleen zo lekker). Misschien is het beter om de huid op mijn voorhoofd te vergelijken met suède.

Sebastiaan moest er wel om lachen toen ik hem de strakheid liet zien en hoe bar weinig beweging er in zit. Tegelijkertijd gingen al zijn trekken op scherp, om zijn eigen spierbelevingen te vergelijken met die van mij. We hebben ons bescheurd en de tranen branden in mijn ogen. Die lol om ongemakken, die een noodzakelijk kwaad zijn, maken het oh zo dragelijk en geeft een ongelooflijke boost. Want ik ben er nog lang niet, dit is nog maar het begin. Ik zie er godzijdank nog geen seconde tegenop, kan haast niet wachten op de volgende operatie. Een operatie waar ik weer hetzelfde instap als de laatste. Hoofd omhoog en op naar “opentopvrouw”. De laatste loodjes naar een volwaardig en menswaardig bestaan!

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.