Geen centje pijn


Mijn eigen verhaal heb ik in mijn hoofd moeten bijstellen, dat was op zich niet zo’n Story. Het overbrengen op Saskia ging ook heel erg goed. Dat deed ik op een moment dat wij elkaar diep in de ogen konden kijken en er geen oortjes mee konden luisteren. Dat is dus alleen in bed, wanneer wij er eigenlijk te moe voor zijn. Dit keer maakten wij er tijd voor. Het gesprek moest ook wel, na alle informatie die ik kreeg van de chirurg, waar Saskia dit keer niet bij was.

Het was maanden geleden al voor mij een geweldige geruststelling dat de chirurg allerlei mogelijkheden zag om mijn gezicht te vervrouwelijken. Die geruststelling werdt ook nog eens een klein innerlijk feestje toen ik te horen kreeg wat er allemaal ging gebeuren. Dat ging al mijn verwachtingen en dromen te boven. Daar sprak ik met Saskia vele uren over en niet veel later, vertelden wij onze kids dit in een rustig tempo.

Het is mijn eigen verkeerde voorstelling van zaken en misschien ook een beetje naïviteit dat ik het over bracht als iets waar zij geleidelijk aan zouden wennen. Niet enkel aan mijn gezicht, maar ook in de tijdsduur. Ik vertelde hun dat er heel lang en heel geleidelijk iets aan mijn gezicht zou veranderen. ‘Het is nog niet zover en we zien wel hoe het uitpakt’, vertelde ik nog niet zo lang geleden aan de oudsten.

En kort daarop stapte ik de woonkamer binnen, hoofd helemaal in het verband en ogen die leken alsof ik een spoed cursus boksen met Mohammed Ali had gehad. En nog meer confronterend; even later geen haar meer. Tenslotte zat dit er al twee jaar op. Daniël heeft mij zelfs nog nooit in zijn herinneringen kaal gezien. En toen zaten wij met z’n allen aan tafel. Ik zat daar, met een duidelijk zichtbaar ander hoofd, waar het geleidelijk langzaam wennen in een keer was weg gevaagd. En weet je wat? Ze taalden er niet naar, ze vonden het niet erg, hooguit eng en apart. En er viel geen enkel woord over de snelle verandering. Ook niet toen ik er onder vier ogen naar vroeg. Gisteren kreeg ik een nog grotere verrassing in mijn schoot geworpen. Ik zit nu in het stramien van de chirurg, zal ik maar zeggen en kreeg een demo van wat mij te verwachten staat. Wat de kinderen te wachten staat. Onze voorlichting moest snel en flink worden bijgeschaafd. En dat hebben wij dan ook de afgelopen 24 uur gedaan. Voor hun geen centje pijn, als ik maar niet te veel pijn heb. Ze hebben daarentegen ook een soort van laagje gecreëerd waardoor zij weten hoe zij met de grollen en grillen van hun trans-ouder om moeten gaan. Ik ben mij er een, een die nog heel even geduld vraagt. Wat hebben wij prachtige kids!!

Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

Een gedachte over “Geen centje pijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.