Testie(s) 1


Op 03 mei poogde, een in mijn ogen volslagen idioot, door middel van een kort geding, zijn gelijk te halen. Zijn gelijk te halen over de in zijn verwrongen brein ontstane kortsluiting, welke hij tot uiting wilde laten komen tijdens de dodenherdenking op 04 mei. Hij wilde de 2 minuten stilte bij het Nationaal Monument verstoren door luidkeels te gaan schreeuwen. (Tezamen met een kleine selectie medestanders, die dankzij de tekortkomingen in de geestelijke gezondheidszorg nog steeds vrij rondlopen).

Indie monument

In de ogen van de, op dit moment meest besproken, Nederlander die teveel wiet heeft gerookt in zijn studentenjaren, worden tijdens de dodenherdenking ook mensen herdacht die tijdens de politionele acties (lees: de-kolonisatieoorlog) in voormalig Nederlands-Indië ongekende wreedheden hebben begaan. Hij doelt hier waarschijnlijk dus ook op mijn opa…… En hoogstwaarschijnlijk verguisd hij ook mijn oma, want die trouwde immers in zijn beweegredenen met een bezetter, een onderdrukker, een Nederlandse nazi in Nederlands-Indië. Wat maakt dat vervolgens van de nazaten hiervan, mijn moeder, maar ook ik?

Kort door de bocht genomen wentelt deze randdebiel zich een beetje in de geest van sommige leden der Binnenlandse Strijdkrachten na de bevrijding. Daar zaten mensen tussen die de wreedheden van de nazi’s kopieerden. Voor hen was een ieder die maar enigszins iets met Duitsers te maken had gehad ‘fout’, zowel direct als indirect, dus ook de aanverwante gezinsleden. In de hoogtijdagen zaten er maar liefst 100.000 ‘foute’ Nederlanders, onder zeer erbarmelijke omstandigheden, in geïmproviseerde kampen. Ik wil het niet eens weten, maar vast staat dat onder die 100.000 mensen velen onschuldigen zaten. Onschuldigen die misschien wel door die omstandigheden zijn overleden en nimmer zijn gerehabiliteerd dan wel anderzijds enkele ‘duivels’ de dans zijn ontsprongen. ‘Duivels die misschien ergens vermeld staan op een vergeeld plakkaat met helden. Ik wil het niet eens weten.

Uit overlevering, want ik heb de beste man helaas nooit ontmoet, weet ik dat mijn opa als krijgsgevangene aan de Birma-spoorlijn heeft gewerkt en daar voor dood, op een stapel overledenen was neergelegd, wachtende op zijn naderende einde. Het was een priester die hem redde van het hiernamaals. Omdat mijn opa nog een paar woorden uit kon spreken zag de geestelijke de vechtlust in zijn ogen en zorgde voor verzorging, hetgeen hem zijn leven heeft gered.  Wat mijn opa daarna heeft gedaan, tussen zijn krijgsgevangenschap en de terugreis naar Nederland, weet ik niet. Het zou zo maar kunnen dat hij als militair betrokken is geweest bij de de-kolonisatieoorlog.

Militairen vallen onder het militair gezag, welke direct word aangestuurd door de regering, de overheid. Zij deden niets anders dan hun werk en wie niet snap hoe het er in een oorlog aan toe gaat moet zijn mond houden. Elke oorlog is wreed, worden er dingen gedaan die niet door de beugel kunnen, maar dan moeten ook alleen die mensen worden berecht die zich hier strafbaar aan hebben gemaakt. Maar vooralsnog deed 90% van de militairen in Nederlands-Indië hooguit moreel gezien iets fout. Alleen juridisch en formeel klopte het wel. Als men heden ten dagen iemand wil veroordelen voor die wandaden dan moeten zij dat doen bij de echte verantwoordelijken. Ga dus maar lekker een uurtje schreeuwen op het Binnenhof, daar zaten de echte breinen achter deze verschrikkelijke oorlog.

In de 2e wereldoorlog bestond het gezin van mijn adoptie opa en oma uit een gezin met 12 kinderen. Zij woonden in hartje Den Haag en bestierven er een naaiatelier. Enkel om die reden kwamen er soms Duitsers over de vloer, soldaten die iets aan hun uniform wilden laten herstellen. Een van die soldaten lichtte mijn opa immer in als er een ophanden zijnde razzia in de directe omgeving zou plaatsvinden. Die informatie redde niet alleen het leven van enkele van mijn ooms, maar ook die van andere jonge mannen uit de directe nabijheid. In weet niet hoe het die bewuste Duitser is vergaan, mogelijk is hij gesneuveld of is hij ongeschonden huiswaarts gekeerd en heeft hij een gezin gesticht. Zo’n militair deed moreel iets verkeerd, hij was onderdeel van een bezetter, maar mocht hij alsnog zijn gesneuveld, is hij dan onze eer niet verschuldigd?

Kort samengevat: ‘van mij mag iedere gesneuvelde, ook die moreel fout zat, net zo goed worden herdacht. Van mij hoeft niet iedere afgedwaalde kogel tot in de millimeter van zijn baan te worden uitgeplozen, net zo lang tot er één enkel foutje word gevonden.

Eigenlijk wilde ik een stukje over mijn eigen roots schrijven, over dat van een Testie. (Indo-Europeaan met een Hollandse vader en een Indo-Europese moeder). Maar in mijn geval, opgegroeid en opgevoed door rasechte Europeanen. In mijn zoektocht naar antwoorden kwam ik op artikelen en schrijfsels van echte kenners, wetenschappers en uiteraard die schreeuwende snuiver terecht. Hetgeen mij afleidde en de bovenstaande kronkels deed schrijven. Een 2e deel is derhalve onvermijdelijk.

Link naar deel 2

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.”

 

3 gedachtes over “Testie(s) 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s