Testie(s) 4


Moet ik nou de Dam-Schreeuwer dankbaar zijn voor zijn bizarre kijk op de wereld, waardoor ik mij ben gaan verdiepen in mijn roots. Schijnbaar wel. ‘Nou, uh, meneer de Dam-Schreeuwert…….. alsnog een piepklein bedankje voor……. Uh nee, toch maar niet. Niet, gewoon niet omdat u mijn dagen zwaar heeft belast met uw tomeloze dwang naar het neer sabbelen van de witte man. Drang naar uw gelijk, wat een belachelijke vertoning!

Ik ben dan wel een Indo, maar niet met de meegekregen opvoeding en leer der Indische gewoonten en cultuur. Eerlijk is eerlijk, ik ben een pinda zonder dop, een blauwe zonder kleur. Maar, hou je vast, want daar komt ie: “maar wel een waar je niet omheen kunt”. En nu ga ik mij ineens, alsnog inlezen in die kant van mijn roots, wat is het nu om Indo te zijn en wat kan ik er mee. Nee, ik heb absoluut niet de intentie om te gaan praten als ‘Tante Lien’ of mij dagelijks in een Sarong te hijsen. Het is meer de geschiedenis die mij trekt, de tijd vanaf mijn oma haar geboorte tot aan haar vertrek naar Nederland. Het heden vind ik minder belangrijk, het lijkt mij een geweldig mooi land, om naar te kijken in Google en Youtube, daar blijft het wel bij. Misschien komt dat ook wel een beetje door mijn oma. Zij is meerdere keren terug gereisd naar Indonesië. Naar Java, midden Java om precies te zijn. En als ik haar woorden mag geloven, is het daar niet meer zoals het was, is zelfs alles weg. Wat eens een emotioneel band had, bestaat niet meer. Wat sowieso weg is, zijn haar herinneringen, ik kan niets meer met haar delen, zou foto’s maken, net als iedere Europese toerist, maar thuis is er niemand waarmee ik die herinnering zou kunnen delen als zijnde dat met mijn oma had gekund.

Eigenlijk waren mijn oma, mijn moeder en tantes ook een soort van thuisloze mensen. Niet meer welkom in het land van herkomst, alle schepen achter zich moeten verbranden en dan in een land komen waar je niet echt welkom werd geheten. Het is al niks dat je in een koloniaal land opgroeide, al kan ik daar geen harde bewijzen voor vinden, maar dan ook nog eens noodgedwongen verhuizen naar het land dat verantwoordelijk was voor die kolonisatie. PPFFF, ga er maar aanstaan. Ik geloof dat wel, dat zij zich erg ontheemd voelden en moeite hadden met de houding van de Hollanders. Vele gemaakte beloften werden niet of nauwelijks voldaan en waren zij totaal op zichzelf aangewezen. Dat het een heel sterk volk is mogen duidelijk zijn. In feite zijn zij wel de grootste groep vluchtelingen die ooit in Nederland is opgenomen. In de afgelopen 68 jaar hebben zij een prominente rol in de Nederlandse cultuur opgebouwd en zou het zonder hun een immens gemis zijn.

Maar wat ga ik nu doen met mijn Indische roots? Eerst maar eens goed inlezen, te beginnen bij de de-kolonisatieoorlog, want daar is mijn leven eigenlijk begonnen. Was die oorlog er niet geweest, dan was mijn moeder ook nooit tegen een bartender in Tiel aan gelopen en was ik niet in het mooie Loosduinen opgegroeid. Het is toch werkelijk om te huilen, te huilen dat ik zoveel weet over de oorlogsjaren van mijn adoptieouders. Dat ik hun terechte antipathie heb meegekregen over alles wat maar naar braadworst ruikt, maar dat ik nada nakko weet van de afgrijselijke oorlog waarin een belangrijk deel van mijn familie zich verkeerden. Een Hollandse oorlog op Nederlands grondgebied, gelijktijdig met de bezetting alhier. Een bezette bezetter, maar er werd wel gezamenlijk gevochten tegen de overheersende partij. Ik las vandaag over een lezing van Marion Bloem tijdens de Tong Tong fair. Laat ik daar ook maar mee beginnen. Tenslotte wil het oor en de maag ook wat. (Ik laat het nu voor even voor wat het is, op een dingetje na: ‘heb jij ooit een Indische-Nederlander horen klagen over stampot boerenkool? Ik niet!).

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

2 gedachtes over “Testie(s) 4

  1. Wat een levensthema en wat een stappen heb je dit leven dan al gezet op weg naar je thuis of jezelf of hoe je het ook wil noemen. Wow. Indrukwekkend wat je het allemaal voor elkaar hebt gekregen om te zijn waar je nu bent. Diepe buiging..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.