Testie(s) 3


Hoe kan een kleine hersenkronkel zo uit de hand lopen. Van Politionele acties naar tosti’s, naar een goed gevuld bord met Indisch eten.

images (18)Na het verlossende telefoontje van mijn jongere zus, Pascalle, werd ik ineens een familie met Indische roots rijker. Mijn opa was destijds helaas al overleden, maar tot zover ik nu weet, zijn daar geen andere gemisten aan voorafgegaan. Mijn oma, mijn Indische oma, een volbloed Indonesische. God, wat was zij een verschrikkelijk lief mens. God, wat kon zij verschrikkelijk lekker koken…….. Meer hoefde ik eigenlijk niet meer te leren, het klokje was rond, de smaken die mij ten deel kwamen maakte het plaatje compleet. Ik was een Indo.

Was ik nu thuis? Ja en nee! Maar wat zeg ik nu! Ik zeg het omdat het ook zo is. Je haalt namelijk die verloren jaren niet meer in. (icoontje met twee hele dikke tranen). Mijn oma had dat heel goed door, zij opende haar armen al lang daarvoor voor mij, direct na mijn geboorte om precies te zijn. Zij heeft het daar heel moeilijk mee gehad, dat zij haar armen pas vele jaren later om mij heen kon sluiten. Zij bood letterlijk haar excuus aan. Haar excuus omdat zij in mijn geboortejaar geen plekje had om mij te omarmen. ‘Oma, dat weet ik, dank u wel’, zei ik tegen haar en daarmee konden wij een boek sluiten. Daarna was het tijd voor lekker eten en genieten van elkaar.

Maar was ik nu thuis, thuis in een, twee, nee drie families? Nee, niet. Nooit niet en nog steeds niet. Ligt dat aan hun, ligt dat aan mij? Aan geen van beiden, geen van allen kunnen daar ook maar iets aan doen. Iemand die stuurloos ergens tussenin balanceert kan nooit ergens een thuis vinden. Thuis voelen wel, dat is wat anders, ik kan mij bij diverse familieleden heel erg thuis en eigen voelen. Al reizende tussen al die aan mijn roots gerelateerde familieleden kan ik mij wonderwel geborgen en gelukkig voelen. Mij gelukkig prijzen om wat ik wel heb. Zo voel ik mij geborgen en thuis bij mijn zus, bij mijn broer en moet ik eerlijk bekennen dat mijn zus langzaamaan een thuis word. (Mijn broer en een van zijn geweldige dochters, is een ander verhaal. Juist die ontmoette ik weer net voor mijn transitie, zij kregen ongevraagd een jumbo tosti in hun maag. Dat duurt wel even voordat je die verteerd).
Volgens mij is er maar één thuis en dat is waar ik nu met Saskia en de kinderen ben. Dat is mijn thuis. Thuis is ook dat piepkleine stukje jeugd wat er nog over is, mijn nicht Hélène, zij was er altijd, soms op de voorgrond en soms op de achtergrond, ze was er wel.

Een zwevend en dwalend familielid, daar word heel vaak aan voorbij gegaan, daar denk je niet gelijk aan. Een geboorte, een emotionele gebeurtenis, iets te vieren, maar zelfs als er iets valt te rouwen of te trouwen, die hoort het altijd als laatste. Vaak uit monden van derden of terloops in de wandelgangen. Thuis, waar dan?

Samen lachen, samen huilen, samen vieren, delen op het moment dat het speelt. op een moment dat je voelt dat je er bij hoort, dat het er toe doet dat je er bent.

Link naar deel 4
Link naar deel 1

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.

3 gedachtes over “Testie(s) 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.