De Utrechtse non(nen)


Het getuigd van heel veel respect, respect voor hen die jou hebben opgevoed en een veilige thuishaven hebben geboden. Ondanks dat het knaagt, heel lang knaagt, blijf je uit respect trouw aan je opvoeder, verzorger, je ouder(s). Maar eens is de koek op, je gaat op zoek naar je roots, want naarmate de jaren verstrijken vallen steeds meer mensen weg, vervagen herinneringen en word de angst voor ‘het nooit te weten komen’, alleen maar groter.

93c74509-bd25-4bbe-8c45-1fe955fee7da
Zou ik 55 jaar geleden ook dit uitzicht hebben gehad?

Ik ken inmiddels mijn roots, daar heb ik in mijn blogs uitgebreid verslag over gedaan. Op een paar kleine onduidelijkheden na, is de cirkel rond en heb ik het zoeken al lang geleden achter mij kunnen laten. Destijds was het overlijden van mijn adoptie vader (lees: vader) en mijn biologische vader voldoende om in contact te komen met mijn biologische moeder. Naast haar ontmoette ik ook mijn zussen en de overige familie. Ik kan mij nog als de dag van gisteren herinneren dat ik door een jonge dame, met een ernstig Limburgs accent, werd gebeld. ‘Hoi-je, met Pascalle, je zus, je jongere zus!’ Zoiets was het, niet meer en niet minder. Ik hoorde toen voor het eerst dat ik zelfs twee jongere zussen had, een oma en een hele familie. Het enige wat ik wel altijd geweten had, was dat ik een oudere zus had, Sandra.

Inmiddels is mijn biologische moeder helaas overleden en na het flink wat jaartjes te hebben laten rusten, komen er verhalen los over haar verleden, haar moeilijke start in Nederland, waar zij, na vele oorlog-ontberingen in Indonesië, terecht kwam. Zij had een ongelijk, bijna mensonwaardig begin van haar prille leven in een nieuw land. Het heeft haar heel wat jaren gekost om alles op de rit te krijgen en vond haar geluk eindelijk bij een lieve en zorgzame man in Geleen. Een geweldige man met wie zij haar leven bleef delen, tot aan haar overlijden en met wie zij een laatste kindje op de wereld zette.

In die jonge, onstuimige jaren ’59, tot c.a ”66, die zij bijna zwervend en zoekende in Nederland doorbracht, heeft zij meerdere kinderen gekregen. (Vergeet a.u.b. niet dat het er destijds niet zo aan toe ging als nu, het was toen voor een jonge vrouw, een alleenstaande moeder, absoluut niet makkelijk, ronduit slecht eigenlijk. Voor mensen met dergelijke traumatische ervaringen was er geen enkele zorg!). Nu, anno 2018 en vele jaren wijzer, kan ik wel begrijpen dat zij nimmer over die periode in haar leven heeft gesproken. Het moet voor haar een last zijn geweest waar je niet over sprak. Mensen uit die generatie, uit die cultuur, spreken nu eenmaal niet zo makkelijk als wij nu. Het is door deze gereserveerde en wellicht schaamtevolle gevoelens dat zij haar geheimen heeft meegenomen naar het hiernamaals.

Het moge duidelijk zijn dat er niets van te zeggen valt, het is gebeurd en met dit gegeven zullen de nabestaanden moeten leven. Zo ook twee van mijn zussen en een, voor ons totaal onbekende, jongeman. Een jongeman die naar alle waarschijnlijkheid tussen mij en mijn oudste zus is geboren. Ik sprak wel eens met mijn zussen over hun verleden, hun wens om meer te weten te komen over hun roots, wie hun biologische vader was. Het knaagde altijd wel aan ze, maar uit respect voor hun ‘vader’, de lieve zorgzame man uit Geleen, deden zij er verder niets mee. Tot dat mijn oudste zus onlangs iets opving dat haar dichter bij een antwoord kon brengen.

Door deze ‘slip of the tong’ kreeg mijn oudste zus een steuntje in de rug, een ingang tot meer informatie. (Zij wist ook niet waar zij geboren was. Ja, ergens in Nederland, meer niet). Om een heel lang verhaal iets korter te maken: Afgelopen zaterdag bezocht zij een klooster in Utrecht, waar ik bleek te zijn geboren en ter adoptie was afgestaan. Na een kort gesprek met één van de nonnen (die bestaan nog steeds), kreeg zij inzage in het geboorteregister en wat bleek, zij blijkt op deze locatie zijn geboren geboren!! Tijdens de rondleiding door de oude krochten van dit klooster kwamen bij haar veel oude herinneringen boven. Het oude lokaal, waar ooit allemaal wiegjes stonden en waar ik hoogstwaarschijnlijk ook nog in gelegen heb, herkende zij nog. Ook kwam de herinnering terug dat zij in de directe omgeving op de kleuterschool heeft gezeten. En wat heel veel impact op haar had gemaakt, de geborgenheid en zorg die zij van de nonnen had gekregen. Voor haar een duidelijke verklaring waarom zij graag non wilde worden. Het is nog allemaal heel pril en zij moet het allemaal verwerken. Rijst nu de vraag in welke periode zij daar heeft doorgebracht en wie werd er toen geboren? Was het mijn oudere broer, was ik het, of mijn jongere zus? Of misschien wel allemaal? Het blijft in ieder geval spannend.

Ik was nog net niet klaar met dit blog, toen mijn zus belde en vertelde dat zij vannacht nog meer te weten was gekomen. Zij heeft naar alle waarschijnlijkheid onze broer gevonden en zelfs zijn Facebook pagina bekeken. Uiteraard kon ik dit ook niet laten, ik zie wel enige gelijkenis! Zeker zijn kids lijken op die van mij en Sandra……………

3 gedachtes over “De Utrechtse non(nen)

  1. […] Nu zat mij wel iets dwars, dwars over een nieuw stukje Nederlands gal en een gehoord item waar mijn nekharen recht overeind gingen staan. Omdat ik dit niet wilde laten ondersneeuwen in een stukje tekst onderaan in een dagboek stukje op een Zondagmorgen, heb ik alvast een deel van het morgen te verschijnen WEEK 02 geschreven. Dan krijgt het iets meer aandacht……Verder kwam ik nog een “openstaand, onder een wachtwoord gepubliceerd blog tegen. Deze is vertraagd ‘nu’ openbaar gemaakt. “Utrechtse nonnen”. […]

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.