Bescheidenheid


Tegenover mij ligt een vrouw, zij ligt net als ik in een uitslaapkamer van het VUmc. Allebei zijn wij op de prachtigste apparatuur aangesloten en hebben elk een eigen team aan verpleegkundigen. Er is enkel een heel groot verschil, zij verblijft hier vanwege een open-hart-operatie en ik omdat ik een beetje apneu heb. Zoek de verschillen.

 

Mevrouw heeft hier enkele dagen geleden ook al in het ziekenhuis gelegen, zij was voor haar operatie opgeroepen en lag op een afdeling, op haar levensreddende operatie te wachten. Uiteindelijk werd zij niet geopereerd en huiswaarts gestuurd, door logistieke problemen want het personeel was op. Het nam de onrust niet bij haar weg, sterker nog, deze nam toe. Want wanneer kreeg zij nu haar levensreddende operatie? Er volgde een paar angstige dagen en lange nachten. Tot dat zijn gisterochtend, gelijk met mij, werd geopereerd. Als ik het goed heb begrepen, was zij nog eerder ‘op zaal’ dan ik! Hoe bizar is dat, een open-hart-operatie nog sneller gedaan als die van mij!

Moet ik over de wonderen der geneeskunde nu een blog schrijven? Volgens mij weet iedereen dat zo langzamerhand wel?  Zitten we hier nu echt op te wachten? (Schijnbaar wel, want anders leest u dit nu niet). Maar er zit mij iets dwars. Als het maar wel heel duidelijk is dat mij iets heel moois is aangereikt, iets wat echt heel sterk gewenst was en voor mijn welzijn en levensvreugd een must to be done is. Maar het is niet te vergelijken met hetgeen die mevrouw onder de leden heeft, een levensbedreigend lichamelijk falen.

Als ik dan heel even terug spoel, hoe mijn proces verliep, hoe het mij heden ten dagen vergaat, dan schaam ik mij tegenover deze vrouw, dan is bescheidenheid ver te zoeken, bescheidenheid waarmee ik zover ben gekomen. Ik hoef voor die schaamte maar een week terug te spoelen, naar dat telefoontje van het VUmc, waardoor ik hier nu lig. Naar gisteravond, dat ik met Saskia in het luxe gastenverblijf vertoef en onbezorgd naar Netflix zit te turen. Al die tijd dat mijn overbuuf in doodsangst zat…… Ik snap dat zij het niet snappen en dan heb ik het over het personeel dat hier werkt. Er liggen hier echt hele zieke mensen, met levensbedreigende ziekten, met een verhaal van heb ik jou daar. Het personeel houd ook nog eens contact met bezorgde familie en dan komt huppelkutje Rianne aanwaaien met haar apneu. Het voelt zo niet goed. Maar snappen doe ik het wel, dat de anesthesist hiervoor kiest, mijn medicatie verhoogd namelijk de apneu en apneu kan hele desastreuze gevolgen hebben. Dus snappen wel, voelen niet.

(Snappen jullie het nog? Ik lig in het ziekenhuis voor wat anders, daar ben ik voor geopereerd, maar de bijbehorende medicatie zorgt voor een verzwaring van apneu. En omdat ik apneu heb, moet ik de nacht aan een monitor doorbrengen. Welk type gewenste monitoring alleen te vinden is op een kostbare afdeling. Voor mijn aandoening dan kostbaar).

Het voelt allemaal terecht even dubbel. Ik heb mijn operatie dubbel en dwars verdient en mijn overbuurvrouw heeft recht op een gezonde doorstart. Zij heeft het recht en zij heeft het verdient. Ik heb het ergens verdient, maar zeker niet het recht. En dat is met recht verdiende bescheidenheid.

4 gedachtes over “Bescheidenheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.