WEEK 17 – 2018


welcome.png.jpg

Anderhalf jaar na de Sex Reassignment Surgery werd het tijd voor een andere aanhef. Het leven gaat immers verder en de SRS staat niet meer op de voorgrond. Derhalve ben ik in week 17 van 2018 overgestapt op een andere insteek van mijn dagboek. Daarnaast ben ik in deze week ook een nieuwe fase van de transitie ingegaan. Voor de rest veranderd er niet veel!

Vooralsnog staan er geen gesponsorde reclames in mijn blogs, wat overigens wel welkom is. Er zijn echter diverse mensen, organisaties, bedrijven enz, die ik een warm hart toedraag en derhalve wat extra aandacht geef.

Maandag 23 april 2018

08:30 uur  Niet dat ik niets meer over de SRS ga schrijven, dat gaat gewoon op dezelfde voet door als jullie gewend zijn. Er valt echter niet zo veel meer, op dagelijkse basis, over te vertellen. Het is, zoals het zou moeten zijn, voor mij inmiddels de gewoonste zaak van de wereld geworden dat er nu een vagina zit. Dat niet iedereen die mening deelt, snap ik heel goed en als daar ontwikkelingen in zijn, schrijf ik daar sowieso over.
Deze week gaat het roer, qua transitie, volledig om en start een compleet nieuwe fase. (Ik ben nog in onderhandeling met diverse betrokkenen over de wijze waarop, wat, hoeveel en wanneer ik iets van de sluier op kan lichten. Voorop staat bij mij wel het schrijven in dit blog, ik ga niet tornen aan de openheid, of mijn emoties verbergen).

Zoals het er nu uitziet is deze maandag de rustigste dag van de week, zeg maar gerust: “van deze en de aankomende maand”.
We gaan nog even door met het uitmesten van diverse, volgepropte, ruimten in ons huis. Het minimalisme is ons huisje altijd voorbij gevaren, dus ik hoef niemand te vertellen wat een mens zoal bewaard als je reeds 20 jaar in hetzelfde huis woont. En (hoe zeg ik dat nou vriendelijk) daar komt nog eens bij dat Saskia in één ding echt helemaal niet goed is! En dat is wel het gestructureerd opruimen en opbergen. Met het hand op haar hart zweert zij dat een bepaald item of de inhoud van een gevulde reistas echt voorlopig niet van stal hoeft worden gehaald. Zodoende berg ik deze dan op, op zo’n manier dat je er ook niet voor langere tijd bij hoeft te komen. Ik hoef het eigenlijk niet te benoemen, maar enkele dagen later moet zij er toch weer even in kijken, want het zal toch zeker niet zo zijn dat dat ene t-shirtje, wat Daniël vandaag nog zou passen, niet toevallig in die tas zat. Wat er dan wel in die tas zat? God mag het weten en het zou gewenst zijn die tas gelijk weer dicht te doen en alles zo terug te zetten zoals het stond. Ik weet niet waarom, waardoor of welke trigger dit veroorzaakt, maar even later ligt alles uit de tas weer ergens op een onvindbare onbegrijpelijk plek te wachten op de volgende voorjaarsbeurt. Aan de andere kant moet ik ook een hand in eigen boezem steken, ik ben niet zo van het afscheid nemen. Zodoende bewaar ik werkelijk alles wat in Saskia’s ogen allang op Marktplaats had kunnen worden vergeven. Ik heb onder andere nog steeds spulletjes uit mijn tienerjaren in dozen en tassen zitten. Mijn oude speelgoed, zoals Meccano, Fischer Techniek, maar ook een reusachtige map met al mijn tekeningen die ik op de LTS maakte. Zo gaan er dus, bij iedere voorjaarsschoonmaak, dingen door mijn handen waar ik maar geen afstand van kan doen. Voor Saskia ook niet echt een overzichtelijk geheel en om radeloos te worden als je een dingetje hebt met structuur.

KNETTER – KALE – KNEITER

12:30 uur  Een mega dilemma, iets anders kan ik er niet van maken. Morgenmiddag zou er eigenlijk een haarwerk-wissel gaan plaatsvinden. Echter zijn er omstandigheden om de hoek komen kijken, die een wissel niet mogelijk maakt. Kortom, ik moet het een aantal weken (minimaal 6) zien te redden zonder haarwerk, dus met een knetter-kale-kneiter de wereld rond. (Knetter-kale-kneiter betekend: “hoofd zonder haar). Nou ga ik hier best wel een oplossing voor vinden, moet ik vinden, want niemand heeft mij de afgelopen twee en een half jaar nog zonder haar gezien. En dan noem ik even expliciet mijn kids en Saskia. Voor hun zal het een enorme schok gaan geven. Daarnaast kan ik mijn oude pruikje niet vinden en is de, vandaag, gekregen pruik gelijk door Daniël gevorderd. Want wat is nou een Elsa zonder lang haar :-). ‘Lieve Sandra, jouw geschenk uit de hemel is in handden gevallen van een prachtige kleuter, die helemaal in de bonen met jouw cadeau door het huis paradeert’.

img_4156-115:30 uur   Kijk, dit is nu eens leuk!! Ben ik op zoek naar mijn oude pruikje (die ik gevonden heb), vind ik een brief uit 1982. Een brief met een verhaal! Het zat namelijk zo: een dienstmaatje schreef in Libanon een zielige brief aan Mona van het roddelblad Story. Waarin hij iets in de trant van, we krijgen nooit post of zo, schreef. Het gevolg was dat er honderden brieven richting Libanon kwamen. Eén stapeltje daarvan kwam bij mij terecht en daar bleek een brief van een oud klasgenootje bij te zitten. Een klasgenootje die ik recent bij de reunie weer ontmoette. Hoe leuk is dit!!

22:00 uur   Eigenlijk weer een beetje te veel hooi op mijn vork genomen, maar ik wil ook veel te veel in één dag proppen, terwijl ik volgens de ergotherapie maar 16 punten per dag mag verbruiken….. Net nog eventjes met mijn grote zus gebabbeld en als het haar lukt komt zij volgende week even op ziekenbezoek. En voor nu wens ik iedereen een goede nachtrust toe.

Een vluchtig krabbeltje op mijn bureau:
‘Ik vul graag in hoe jij naar mij kijkt, of zult kijken. Maar daardoor vergeet ik wat ik eigenlijk graag had willen zeggen. Namelijk dat ik erg veel van jou houd!
Ik heb mij erg verdrietig, alleen en ellendig gevoeld en jij zag er gelukkig en stralend uit. Daar was het mij allemaal om te doen! Uit liefde en uit toewijding. Zoveel woorden onuitgesproken maar de liefde blijft staan, want die is oprecht.

Heb wat meer vertrouwen in mij, want dan heb ik ook wat meer vreugde……..’

XANDRA’S BEAUTYSALON                            XANDRA’S BEAUTYSALON


Dinsdag 24 april 2018

09:30 uur  Toen ik net wakker werd en de krant opensloeg (lees: website Telegraaf opende), las ik vol afgrijzen een bericht over screening vanaf je zeventigste. weliswaar in hele uitzonderlijke gevallen, maar het word genoemd, er is animo voor en voor je weet dan, ja, wat dan? Ik maakte snel even een krabbetje, hier de link er naar toe……..

KNETTER-KAAL EN BLOOT

15:30 uur  Confronterend en heel pijnlijk! De eerste van een hele reeks foto’s zijn vanochtend door een fotografe gemaakt. Dezelfde fotografe die de prachtige foto’s voor het AD heeft gemaakt. Vanochtend viel ik dus weer in de prijzen en was het de bedoeling dat de te schieten beelden zo puur mogelijk waren. Met andere woorden: uit je bed vallen en voor de lens verschijnen, ongeschoren en geen make-up. Geloof het of niet, maar ik durfde het zelf aan om mij met een ontbloot bovenlijf vast te laten leggen. Allemaal voor een goed doel, maar toen ik enkele foto’s in het schermpje zag, schrok ik best wel, best wel erg!

Als klap op de vuurpijl mocht ik daarna direct door naar het Haarhuis, conform afspraak voor een “haar-wissel”. Zo noemen zij dat, een haar-wissel als je haarwerk opnieuw vastgezet moet worden. Uiteraard zit daar het schoonmaken bij, het wassen van de knetter-kale-kneiter en eventueel verven van het eigen haar. (Of wat daar nog van over is :-)).
De afgelopen twee jaar heb ik onafgebroken een haarwerk opgehad en alleen mijn vaste kapster, Monique,  heeft mij in knetter-kale-kneiter hoedanigheid gezien. En nu! Nu de knetter-klote-ervaring dat ik zonder haarwerk het pand moest verlaten. Allemaal voor het goede doel, voor de volgende fotocessie………?! Ja, ook dat gaat op de gevoelig plaat, mijn knetter-kale-kneiter. Ik ga echt niet kaal naar buiten en zal mijn gezin hierin ook proberen te ontzien, maar Saskia zal er vannacht mee geconfronteerd worden. Voor nu zit mijn oude pruikje op mijn knetter-kale-kneiter, het pruikje dat Monique een beetje heeft kunnen oplappen.

19:00 uur   Vanochtend vroeg las ik een stukje over een wel erg knappe operatie. Een groot team van top chirurgen konden een zwaar gewond geraakte militair weer een stukje van zijn waardigheid terug geven. Nogmaals: “een uiterst knappe prestatie”, welke mogelijk gaat leiden tot een techniek die anderen hopelijk ook van dienst zal zijn. Deze techniek staat/stond nog in de kinderschoenen en deze operatie zorgt zeker tot een revolutionaire vooruitgang. Een militair, die vocht voor vrede en veiligheid, raakte ernstig gewond en werd op een spectaculaire wijze geopereerd. ‘Klaar’ zou je zeggen, nou nee! Ik vroeg mij direct al af hoe de transgemeenschap zou reageren, naar alle waarschijnlijkheid positief, eindelijk een opening voor transmannen. Want in tegenstelling voor de operatie die ik heb ondergaan, staat die voor transmannen nog aan het begin en is elke verbetering in techniek een pre. En ja hoor, je kon er op wachten, schrijft er een letterlijk: ‘Maar waarom wel een militair en niet een transman?’ Er kwam iets bij mij op, wat ik uit zelfbescherming maar niet heb geschreven, maar het zou pas echt knap zijn, als ze deze transman tot het lijdend voorwerp van de operatie kunnen transformeren. (Of was hij dat al?). Zie hier het bewuste artikel.

XANDRA’S BEAUTYSALON                            XANDRA’S BEAUTYSALON


Woensdag 25 april 2018

HELIKOPTERS

09:00 uur  Toen ik van de week op zoek was naar mijn pruikje vond ik ook nog een favoriet stukje speelgoed, waar ik vele uurtjes plezier aan had beleefd, een radiografische helikopter. Hoewel dat ding al vele jaren niet meer heeft gevlogen steeg hij, na het opladen en wat trucjes met de batterijenhouder te hebben uitgehaald, op en vloog zijn oefenrondjes door de woonkamer. Reeds na de eerste vlucht wilde Sebastiaan het ook wel proberen, maar was bang dat hij mijn speeltje al bij zijn eerste poging zou laten crashen. Loslaten heet dat toch? Zo gaf ik hem de controller en liet hem zijn gang gaan, tenslotte hebben die jonge knaapjes betere grip en controle over zo’n ding als welke volwassene dan ook. Binnen 10 seconden had hij het onder de knie en spelen wij nu, om de beurt, met de heli. Sebastiaan heeft meerdere oefeningen bedacht en herinnerde ik hem aan de spectaculaire actie met de ‘traumahelikopter’ van afgelopen week. Dit bracht hem op het idee, om samen met Daniël een grote berg snippers te maken en er daarna met de helikopter overheen te vliegen……. Met de hartelijke groeten aan hun moeder, die net had gezogen :-).

Maar nu wij het toch over helikopters hebben, gisteravond hing er weer eens zo’n ding vlak boven ons huis. Weet je wel, zo een met van die blauwe strepen! Ik kijk dan altijd even op de 112 app, want zo nieuwsgierig ben ik wel. Dit keer ging het om een schietincident niet ver van ons stulpje. WAT!! Een schietincident, vlak bij mijn stulpje!! Waar is Justin, want die hangt daar toch vaak rond. Na een paar keer te hebben gebeld en te hebben ge-appt, kwam het verlossende woord: ‘ik ben er bij, het gaat goed, ik vertel het zo thuis wel.’ Daar moesten wij het maar mee doen, op verdere vragen kwam geen antwoord. Lekker geruststellende antwoorden weer!! Binnen 2 seconden zaten Sophie en ik op de scooter en niet veel seconden later, waren wij op locatie. Aldaar was de hele Zoetermeerse gendarmerie aanwezig, afzetlinten en een ambulance met daarin druk bezige verpleegkundige. Al snel had Sophie Justin gevonden en inderdaad, Justin mankeerde niets en was ook niet gearresteerd of ook maar iets in die trant. Wel was hij diegene die de schietende dader had vastgepakt en weerhield van verdere acties. (Net zijn vader). Wij konden verder niets voor hem betekenen, dat wilde hij ook uitdrukkelijk niet en dat begreep ik maar al te goed. Toen hij uiteindelijk, midden in de nacht thuis kwam, heeft hij het een en ander proberen uit te leggen, maar het heeft hem zo erg van zijn stuk gebracht dat wij er niet veel van konden bakken. We hebben een heel kort nachtje achter de rug……….. (Justin is op geen enkele wijze betrokken bij de vermoedelijke daders van het geweldincident). Zie hier de berichtgeving van Regio15.

11:30 uur  Ik begin al een klein beetje zenuwachtig te worden. Tenslotte heeft men ,over een kleine 24 uur, de laatste knoopjes in de hechtingen gelegd en zal ik naar de “uitslaapkamer” worden gereden. Mij kennende zal het dan ook nog even duren voordat ik uit de narcose zal ontwaken. Ben benieuwd of Saskia er dan nog is, of dat zij gillend naar huis is gerend. :-).
We zijn nog niet helemaal goed voorbereid, het gros moet nog worden ingepakt. Nou was ik niet van plan om een hutkoffer vol zooi mee te nemen, het zijn, op z’n minst maar twee overnachtingen dus wat heb je daar nou voor nodig?

(Hoe apart is dat, douchen met een knetter-kale-kneiter!).

Als ik mijn dank nu per persoon en instantie zou moeten weergeven, dan ben ik morgenochtend nog niet klaar. Daarom doe ik het maar stapsgewijs, vanaf de gebeurtenissen van vandaag, het heden. Om die redenen kan en mag ik ook de NS bedanken voor diverse promotiezaken die wij onlangs op onze deurmat vonden. Zo konden wij nu met fikse korting naar Amsterdam reizen en kregen wij één gratis Whopper-menu voorgeschoteld.
Hetzelfde geld voor de donateur van het Gastenverblijf van het VUmc, te veel om te benoemen, maar zeker een flinke pluim verdiend. En als wij mensen in het zonnetje willen zetten, dat zouden wij direct kiezen voor de vrijwilligers alhier. Wat een gastvrijheid en goede organisatie. Niets is hier te gek of te dol! Voor wie het nog niet door hadden, Saskia en ik zijn te gast bij het VUmc. Saskia blijft de aankomende 24 uur een gast en ik ga al een beetje richting de patiënt. Zo mag ik nog maar twee uurtjes lang, achter elkaar, lekker naar binnen proppen en rest mij daarna een summier dieet, alleen wat water en geen brood. De wekker gaat ons wakker toeteren om 05:00 uur en als ik een klein uurtje later mijn biezen pak, duikt Saskia weer onder de wol. Als het goed is, ga ik ook weer onder de wol, maar dan door een persoon met een tenthamer. (Lees: anesthesist). Wij gaan nu maar uit pure ellende samen het grote bed in verplicht Netflix kijken. Ik schreef het al eerder, maar dit is echt geen leven zo :-).

XANDRA’S BEAUTYSALON                            XANDRA’S BEAUTYSALON


Donderdag 26 april 2018

DE 1e FFS OPERATIE

06:15 uur Keurig op tijd, afdeling 1B. Het is nog niet bekend waar ik de komende 30 uur precies verblijf. In ieder geval blijf ik tot morgenochtend op de uitslaapkamer, dit omdat ze mij willen ‘monitoren’. Over een klein uurtje word ik opgehaald door “patientenvervoer” en gaat het feest echt beginnen. (We hebben een kort nachtje achter de rug. Even na 00:00 uur maakten wij ons bed-rijp en zowaar: we deden zomaar ineens hele volwassen dingetjes! In ieder geval heel ontspannend en fijn!). Helaas mag de telefoon niet mee naar de OK, dus kan ik jullie niet van minuut tot minuut op de hoogte houden.

22:00 uur    Om maar even met de deur in huis te vallen, ik zie bijna niets, waardoor het typen een hele moeilijke opgave is. Ik probeer er wat van de maken en zal het later wel corrigeren, 

23:00 uur   Poliepen, heel veel pus, vuiligheid en een ontstekingsvlies! Dat kwam er tevoorschijn toen vanochtend de bijholten in mijn voorhoofd werden blootgelegd. En ik heb mij daar nu een partij lucht!! De eerste keer dat ik last had van die bijholten, was zo’n 30 jaar geleden en ben er in die tijd meerdere keren aan geopereerd, echter zonder resultaat. Dit was een extra meevallertje bij de operatie van vanochtend, die meer dan vier uur in beslag nam!!
Zodra het kon, maakte ik een selfie en heel eerlijk: “het ziet er fantastisch uit!!!” Ik was ook wel blij dat ik een selfie had gemaakt, want niet veel later begon het te zwellen en kwamen de disco-kleuren naar boven. Ik heb best wel eens klappies ontvangen, maar zo erg heb ik er nog nooit uitgezien. Het oorlogsgebied tussen mijn benen zag er nog beter uit :-). Vanwege mijn hoge apneu scoren mag ik helaas pas morgenochtend naar mijn eigen kamer en moet ik de nacht hier, in de uitslaapkamer, doorbrengen. Niet echt geweldig, maar de verpleging doet er alles aan om het mij zo comfortabel mogelijk te maken. Het enige extreem vervelende hieraan was wel dat Saskia amper bij mij kon zijn. Ik kan mij vaag herinneren dat zij er was toen ik rond 14:00 uur wakker werd, maar daarna mocht zij alleen nog maar komen van 18:30 tot 19:30. Gewoon echt niet leuk. Ik had haar wel honderd keer gezegd naar huis te gaan, maar wie haar echt kent, weet waarover ik het heb.

Ik zou moeten gaan slapen, alleen ben ik klaar wakker en kan ik mijn ogen niet dichtdoen. Door de zwellingen zitten de oogleden muurvast, geen beweging in te krijgen. Ik stelde nog voor om een beetje WD40 te gebruiken, maar dat advies werd in de wind geslagen. In plaats daarvan gaan zij nu mijn ogen afplakken. Dat moet ook, anders drogen mijn ogen teveel uit. De vraag alleen is, of ik dat wel ga trekken? Het idee om met open ogen niets meer te zien, dat trek ik niet zo……. Voorlopig ben ik blij dat ik tussen de bedrijven door, af en toe iets kan schrijven, want dat gaat echt, echt heel erg moeilijk. Vergeet niet dat mijn hoofd, inclusief mijn oren, dik is ingepakt en een bril opzetten zo’n beetje onmogelijk is. Daarnaast kunnen mijn ogen dan wel niet dicht, het zicht is 99% troebel en er biggelen dikke tranen uit mijn ogen, soms met een beetje verdund bloed. Je kunt wel raden hoe ik er nu uit zie.

XANDRA’S BEAUTYSALON                            XANDRA’S BEAUTYSALON


Vrijdag 27 april 2018

00:01 uur   Nieuwe dag, nieuwe kansen. Het feit dat ik er verschrikkelijk gehavend uitzie, moeten wij serieus iets gaan verzinnen voor Daniël. Als hij mij zo ziet, blijft hij er in. Die schrikt zich echt wezenloos en zal dit op zeker traumatisch vinden. Hij zit ook borden-vol empathie en zijn wereld stort in als ik pijn heb, of in dit geval, het zo zichtbaar is dat ik niet kan vertellen dat er niets aan de hand is. Ik heb nog een paar uurtjes om er over na te denken, denken jullie even mee?

04:00 uur   Ik heb echt mijn best gedaan, maar je kunt hier, met de beste wil, echt niet slapen. Dus toen maar weer een stukje geschreven, je moet toch wat. Het blogje sluit helemaal aan op de belevingen van nu, hier in het ziekenhuis.

08:00 uur Met een beetje geluk ga ik zo naar mijn eigen afdeling en wacht daar een ontbijtje en verse koffie.

En inderdaad, om 09:00 uur was ik in het kamertje van kort verblijf, nou was mijn verblijf wel extreem kort in dit kamertje, want ik mag naar huis!! Nog wel even alles doornemen voor aankomende week en een afspraak maken voor de 7e mei, dan gaan de hechtingen er al uit. En wat heb ik net genoten van mijn ontbijtje en dan met name het kopje koffie.

17:30 uur   Klokslag 12 uur stond Ama bij de hoofdingang en kon ik direct richting huis. Alhier kwam de vermoeidheid en heb ik aardig bij kunnen tanken op de bank. Het ongemakkelijk gevoel is mij even te veel. Daniël en Sebastiaan pakten het heel lief op en heb ik inmiddels al mijn eerste knuffel al weer te pakken. Daniël had ook nog wat boterbloemen voor mij geplukt en doet er alles aan om mij op te vrolijken. Natuurlijk word ik door Saskia in de watten gelegd en zorgt zij voor ontspanning. Het is nog lastig om te knipperen. Het rechteroog wil nog niet meewerken, die gaat maar een heel klein stukje dicht, wat mij ook wakker hield vannacht. Daarnet viel ik wel even in slaap en dat zag er schijnbaar raar uit, iemand die met één oog open slaapt

XANDRA’S BEAUTYSALON                            XANDRA’S BEAUTYSALON


Zaterdag 28 april 2018

05:30 uur    Het is nog vroeg, maar ik heb een paar heerlijke uurtjes achter de rug en flink opgeknapt. Rond een uurtje of twaalf stapten wij in bed en heeft Saskia zalf in mijn ogen gedaan. je ziet dan gelijk niets meer, net zoals zojuist de trappen af en dat is best wel eng. Omdat knipperen niet echt veel hielp heb ik maar wat gewone oogdruppels gebruikt en lukt het redelijk, als ik mijn oogleden maar in beweging houd. Voor het slapen gaan nam ik ook een extra dosis eigen pijnmedicatie in. In het ziekenhuis verstrekte ze ook tramadol, die had ik dus al. Een extra pregabaline met een ibuprofen van 600 mg heeft perfect geholpen. Ik heb mijzelf beloofd rustig aan te doen en geen gekke dingen uit te halen, dit moet echt goed kunnen genezen. Je kunt best wel zien dat er een kunstwerkje is gemaakt, ook al is het bont en blauw. Daar wil ik straks vol op van genieten.

Vanmiddag komt ook de fotografe weer op bezoek, zij gaat het hele traject vastleggen en het is de bedoeling dat dit op een spectaculair wijze word gepubliceerd. Dat is ook de reden dat jullie geen enkele foto zien. Voor familie, vrienden en geïnteresseerden heb ik wel wat privéfoto’s maar meer ook niet. Zelf schieten wij elke dag twee foto’s, met de bedoeling daar een slideshow van te maken.

De oogdruppels werken perfect, nu alle spiegels omdraaien. Het ziet er niet uit!! :-).

Omdat ik al mijn gedachten en gevoelens niet kwijt kon in dit dagboekje schreef ik even tussendoor een blogje. Daarna werd ik blij verrast door Saskia met een heerlijke Vietnamese loempia. Want dat gaat nog prima hoor, met mijn mond is niets mis, dat bewaren wij voor de volgende operatie. (Dan kan ik een hele poos niet eten en dan gaat het ook weer helemaal goed komen met het lijnen :-). Over lijnen en goed bezig zijn: dat gaat nog steeds goed, ook Sophie houd zich nog redelijk aan de regels en sport wekelijks met een vriendin. Het voorgenomen hardlopen is er nog niet van gekomen.

20:00 uur   Ondanks dat ik het zoveel mogelijk rustig heb gehouden eist het eerste dagje zijn tol. Mijn hoofd lijkt te willen exploderen en ik heb veel moeite om mijn ogen open te houden. Toen ik voor het koken de stapel koekenpannen wilde pakken schoot er een venijnige steek door mijn koppie, auw! Maar het eten werd ondanks die steek wel lekker hoor. (Gebakken aardappelen met spekjes en ui, sla met garnalen en een shaslick). Ik at samen met de twee oudsten, Saskia is met de kleinsten naar een feestje en eet daar. Ik pak zomaar even de bank en probeer niets meer te doen.

23:59 uur  Mijn hoofd gonst aan alle kanten en zie geen steek meer :-). Tijd om naar mijn bedje te gaan en te genieten van al het moois wat ik om mij heen heb. Al die lieve berichten die ik heb mogen ontvangen sla ik voor altijd op en doen mij zo goed. Dank jullie wel en voor nu ook een fijne nachtrust en tot een spoedig weerzien, XXX Rianne.

XANDRA’S BEAUTYSALON                            XANDRA’S BEAUTYSALON


Zondag 29 april 2018

09:00 uur   Goedemorgen, een lang nachtje kunnen doortrekken, eindelijk weer eens een keertje. Voor mij is het best uitzonderlijk om acht uurtjes te slapen. Mijn zicht is nog beperkt en moet moeite doen om dit kleine stukje tekst te schrijven. Ik ga zo maar iets anders zoeken om te doen, hoogstwaarschijnlijk gaat het schetsboek op schoot en ga ik verder met het mozaïek ontwerp. Daar heb ik mij tenslotte voor opgegeven en dat maak ik ook af. Het lijkt mij, als het lukt wat ik in mijn hoofd heb, ook een mooi dingetje te worden, we zullen het zien.

13:00 uur   De fotografe van de persgroep heeft voor het AD weer een mooie reeks foto’s gemaakt. Ik ben zo benieuwd hoe het er uiteindelijk uit komt te zien. Zij vertelde mij ook dat er volgende week opnieuw een artikel van mij verschijnt. Ditmaal om de crowdfunding voor mijn haarwerk te promoten! Tevens hebben wij besproken wat ik wel en wat ik niet mag publiceren. Dus in het menu, kopje fotomomentjes, staat inmiddels de eerste foto van de operatie (Niet geschikt voor jeugdige kijkers!).

img_4206

15:00 uur   Kijk, daar heb ik mij de afgelopen uren mee bezig gehouden. Voor mijn mozaïek cursus wilde ik perse een eigen ontwerp maken.  Nadat ik wat fijne kneepjes had geleerd kon ik mij ook inleven op de wijze waarop een schets gemaakt moest worden. Het moet tenslotte met kleine steentjes kunnen worden gevuld. Zo dit is het resultaat van het ontwerp. Nu nog de vele tientallen steentjes gaan “knabbelen” en passend maken. De kleur van de rozen? Dark-red natuurlijk, met een beetje glanzend zwart en antraciet voegsel. Dat word nog wel wat :-).

22:00 uur   Ik ga deze prachtige week afsluiten met een laatste update en een korte groet. Voor de update heb ik een spiegel onder een stapel kranten vandaan gehaald en mijzelf eens goed bekeken, nog eens beter bekeken en toen brak de spiegel……. Dat was symbolisch dan, maar het scheelde niet veel. Het is wel duidelijk dat het er uitziet als een oorlogsgebied. Maar wel een heel fraai rampgebied en je kunt heel goed zien dat het een knap staaltje werk is. Het gaat gaat goed komen. Welterusten allemaal.

XANDRA’S BEAUTYSALON                            XANDRA’S BEAUTYSALON

“Zonder hoofd-haar, geen leven” is misschien wat overdreven, maar mijn haarwerk is een heel belangrijk onderdeel van mijn dagelijks bestaan. Zonder donatie’s is de aanschaf en het onderhoud niet haalbaar en daarom doe ik een dringend beroep op mijn lezers. Iedere euro is welkom en voor mij een geschenk uit de hemel! Voor een donatie kunt u HIERterecht.
Link naar de opvolgende week,
Link naar de voorgaande week. (Opent in nieuw venster).

3 gedachtes over “WEEK 17 – 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s