Apple-tje / Eit-je / zon-tomaatje


Ik zat vandaag driftig mijn verhaal van vandaag in het dagboek-gedeelte te schrijven en  toen dit een wel heel erg grote lap tekst werd. maakte ik er losstaand verhaal van. Wel een stukje dag-beleving en de ervaring bij Apple.

Er stond voor vandaag veel op de agenda, Daniël die zijn eerste Koningsspelen mee ging maken, een onthaar cessie bij Briez, een nieuwe accu laten plaatsen in mijn iPhone en een verjaardagsfeestje met bbq……… het liep even anders.

De dag begon al vroeg, ik werd rond 05:30 uur wakker en kon niet meer in slaap komen, dus maar onder die lekker deken vandaan gekropen en aan de koffie. Rond een uurtje of half negen bracht ik Daniël naar school, die had er reuze zin en stuiterde zowat het schoolplein op. Eigenlijk wilde hij niet eens naar zijn klas, maar direct een groot springkussen op. Ik weer snel naar huis en een kopje koffie met Saskia gedaan, nog even van getut en genietend van het mooie weer, naar de RandstadRail gegaan. Tot nu toe vind ik het nog heel leuk om met het openbaar vervoer door Den Haag te rijden en alles in mij op te nemen. Ik mis het toch echt wel, mijn oude stadje. Op tijd aangekomen bij Briez, bleek alles dicht te zitten en brandde er geen licht, vreemd. Gelukkig had ik het telefoonnummer van de stagiaire. ‘Ben jij niet een uurtje te vroeg?’, vroeg zij aan de andere kant van de telefoon. Dat klopte dus als een bus! Maar aan alle nadelen zitten ook voordelen, want haar eerste klant was uitgevallen en omdat zij binnen 5 minuten ter plaatsen kon zijn, werd ik wat langer behandeld. Eind goed, al goed.

Ik stapte bij halte ‘Kneuterdijk’ uit. Dat was echt een eeuwigheid geleden dat ik daar überhaupt was en liep in een rustig tempo naar de Haagsche Passage. Wat heerlijk om weer even een stukje Den Haag te pakken. Ik had, om 13:25 uur een afspraak bij de Apple-store gemaakt, ik werd na binnenkomst vrij snel geholpen, ik hoefde slecht 35  minuutjes te wachten. Al snel was duidelijk dat mijn iPhone in aanmerking kwam voor een gratis nieuwe accu, hetgeen ik natuurlijk al wist. Nadat de meeste gegevens waren uitgewisseld, wisselde ons gesprek naar een stukje privé, een wel heel groot stukje.

De allervriendelijkste en behulpzame medewerker van Apple bleek heel erg geïnteresseerd in de LHBTQIA gemeenschap en had zich heel goed ingelezen. Hij was echt reuze benieuwd naar mijn meningen en ervaringen. Het onderwerp werd door hem aangesneden en ik vond het ook meer dan geweldig dat zo’n jongeman heel goed op de hoogte was van alle ins-and-outs binnen deze gemeenschap. Ik weet niet waarom hij zo geïnteresseerd was en veel kennis van zaken had, dat vraag je niet, daar moest hij mijn inziens zelf mee komen. Maar goed, wij hadden een heel erg prettig, open en lang gesprek, waarin hij ook veel vroeg over de vooroordelen, aanname’s en versprekingen in mijn dagelijkse leven. Hij was daar oprecht verdrietig over en hoopte dat daar ooit verandering in zou komen.
Ik moest nodig plassen, dat heb je wel eens als je lang onderweg bent…… Zo onderbrak ik ons leuke gesprek en wilde hij mij graag naar de toiletten begeleiden. Voordat wij ons naar de toiletten begaven was er nog een klein dingetje;  “voordat ik even een uurtje door de stad kon dwalen, kwam de vraag over mijn legitimatie. De vraag/opmerking werd als volgt gesteld: ‘ik weet niet wat er op jouw legitimatiebewijs staat, dus wil je je straks aanmelden als vrouw of onder je oude naam?’
De toiletten waren bij de personeelsruimten en van een codeslot voorzien, vandaar dat hij mij moest begeleiden. Zo liepen wij al kletsend door het prachtige pand, de al even mooie trappen op. Al pratend toetste hij de code in en opende de deur heel hoffelijk voor mij. ‘Uh, dit is volgens mij niet het damestoilet!’. Deze blanke witte jongeman, die nog geen zonnestraaltje had gezien, veranderde plotsklaps in een rode tomaat, arme jongen. En het enige wat ik kon uitbrengen was: ‘zie je wel’…….. Het was hem vergeven, zoiets kan nou (tw)ee(n)maal gebeuren. Toen ik mijn ding op het juiste toilet had gedaan, liep ik de mooie trappen weer af, naar buiten, ik wist al waar ik heen wilde. Ik had een klein uurtje, een klein uurtje voordat mijn telefoon weer uit de werkplaats terug zou zijn.

Ik had een heel uurtje voor mijzelf, een heel uurtje om door Den Haag te banjeren. En laat ik nou even daarvoor nog een blog van vriendin Sandra hebben gelezen, waarin zij het onder anderen heeft over een patatje. IMG_9874-e1455890689226En was ik niet toevallig in de buurt van “’t Kleinste Winkeltje” van Den Haag, waar ze de lekkerste patat van de wereld verkopen.  Als keuvelend over het Noordeinde ging ik linksaf de Papestraat in, om rechts ’t Kleinste Winkeltje te betreden. Je kunt niet echt naar binnen, want het is net iets breder dan de toegangsdeur en je staat binnen een stap tegen de counter. Het werd het oude en vertrouwde patatje pindasaus met gefruite uitjes. Na de eigenaar een prettig weekeind te hebben gewenst, liep ik trots met mijn nieuwe aanwinst richting de Hofvijver, alwaar ik, al zittend op een monument, mijn lekkernij naar binnen werkte.

Binnen het uur was ik weer terug in de Apple-store en na het aanmelden als vrouw, bleek mijn telefoon nog niet klaar. Iedere keer dat ik er om vroeg, kwam er weer een kwartiertje bij. Het was een behulpzame medewerkster die mij uiteindelijk aanraadde om weer een stukje te gaan wandelen. Nou snakte ik inmiddels wel naar een kopje koffie, dus belande ik niet veel later op het terras van “Havanna”, een bekende zaak op het Buitenhof. Alleen kon ik de rust niet vinden om er van te genieten. Ik miste nu echt wel mijn telefoon, temeer omdat ik nu eenmaal afspraken had en ik totaal onbereikbaar was. Ik had Saskia nog, vlak voor de inlevering, verteld dat ik één uurtje onbereikbaar zou zijn. (Uiteraard deed ik mijn best om haar alsnog in te lichten, maar ze hebben schijnbaar in Den Haag geen telefooncellen meer en kon ik geen kwartjes in mijn beurs vinden). Ook zouden wij inmiddels naar Gouda zijn afgereisd voor het feestje………… Nee, ik kon niet genieten van dit kopje koffie. Na zo’n vijfenveertig minuten was ik weer terug bij Apple en geloof het of niet, ruim 40 minuten later kreeg ik eindelijk mijn telefoon. Het was inmiddels tegen vijf uur en ik moest nog naar huis. Daar zag ik ineens als een bult tegenop, de medicatie was uitgewerkt en de zenuwpijn kwam om de hoek kijken en iedere stap kan je dan vergelijken met de laatste meters van een triatlon. Niet fijn dus en toen ik eindelijk thuis was, was er geen tijd, geen energie meer over voor het feestje en de bbq. Waardeloos dus. (Het feestvarken is vast teleurgesteld dat zijn vriendje Sebastiaan niet kwam en moeders zal ook wel boos zijn. Tot nu toe nog geen reactie op onze late afmelding).

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

3 gedachtes over “Apple-tje / Eit-je / zon-tomaatje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.