Het leven na de SRS, week 75


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 13 april 2018, dag 519

Gisteren was een dag met aaneenschakelingen van gebeurtenissen, waardoor en geen ruimte was om ook maar iets te schrijven. De ochtend begon nog rustig met het vaste ritueel. Nadat ik Daniël naar de creche had gebracht, was het klaarmaken voor de endocrinoloog. Mijn jaarlijkse reisje naar de internist om te controleren hoe het met mijn hormoonhuishouding staat. De bloedwaarden worden gecheckt en er is bij deze arts ook ruimte voor lichaam en geest. Dr. van Aken van het HAGA Ziekenhuis is een hele prettige, betrokken arts en kan goed met hem door de bocht. Mijn uitslagen waren hartstikke goed en hij was op alle vlakken heel erg tevreden. (De waarden van het vrouwelijke hormoon ‘oestradiol’ moeten een waarde hebben tussen de 108 en 400. Die van mij ligt nu op de 381). Natuurlijk roemde hij het niet meer roken en drinken. Voor hem was de gewichtstoename niet echt noemenswaardig, het stoppen met van alles en de hormonen deden goed hun werk qua dikker worden. Hij had er het volste vertrouwen in dat het vanzelf zou goedgekomen. Mijn vraag over het gewraakte libido kon hij niet beantwoorden. Zij houden zich aan de richtlijnen van het VUmc en die zeggen dat de hormoonhuishouding daar niet op aangepast kan worden, het in ieder geval geen zin heeft. De volgende controle-afspraak is gemaakt voor april 2019! Ik stapte helemaal blij in het trammetje naar huis, met in mijn tasje een recept voor één jaar “Estradiol” (in pil vorm).

Ik zat thuis nog geen minuut achter de computer mijn mail te controleren, toen ik het bericht las dat de “Psycho Informa Groep” failliet was!! Het werd in het AD vermeld, met een verhaaltje erbij. In eerste instantie weet je niet wat je leest, maar na wat transgender forums te hebben bezocht, realiseerde ik mij dat het bittere ernst was. Het ‘is’ bittere ernst en een regelrechte ramp in transgender-land!! Mijn gedachten dwaalde direct af naar vriendin Marion, die tegenslag op tegenslag krijgt te verwerken en in een mallemolen van bureaucratie zit. Bij haar werkt momenteel werkelijk niets mee en krijgt nu dit er overheen!! Echt heel erg dit………. vindt daar maar eens woorden voor.

Ik zocht ook contact met Tanja, mijn psychologe en eigenaar van de Psycho Informa Groep. Inhoudelijk kon zij weinig uitspraken doen, maar zoals zij is, zit zij niet stil. Zij zal er alles aan doen om het juiste voor haar cliënten te doen. Meer kan ik jullie nu ook niet vertellen. Later meer!!

Tsja, en vandaag gaat Daniël afscheid nemen op de creche en morgen is hij jarig, zodoende moesten wij gisteren nog de puntjes op de “i” zetten. Maar het is allemaal gelukt en niets staan de feestelijkheden nog in de weg!!! Hopelijk valt hij vanavond een beetje vroeg in slaap, want wij moeten nog wel het huis kunnen versieren.

En toen het eindelijk niet rustig werd, konden wij een huis vol mensen achter ons laten, om naar het Spui in Den Haag af te reizen. Saskia en ik gingen naar het wereldwijd uitgezonden concert van Nick Cave. Wat hebben wij ontzettend genoten. Er even uit met z’n tweeën, dat lijkt langer geleden dan dat het daadwerkelijk is, maar in ons hectische leven lijkt alles ook anders, nietwaar? Nick Cave stond op het verlanglijstje van Saskia, ik was nooit zo’n hardloper voor zijn muziek. In het begin van de show had ik nog zoiets van, okee, wel aardig…. maar gaandeweg werd ik er helemaal ingezogen en ging net zo uit mijn dak als de rest van de aanwezigen. Die net als ik maar weinig beweegruimte hadden in de bioscoopstoel :-).  Het concert was super!!!!

Klaar nu met schrijven en met de rust. Douchen, Daniël wegbrengen en daarna met Marion door naar Briez, om elektrische te ontharen.

20:00 uur    Een emotioneel afscheid werd het niet. Daniël is 100% toe aan groep 1. Hij heeft een onwijs leuke dag op de crèche gehad en is nog steeds super hyper, dat word straks nog wat om hem in bed te krijgen. Het is trouwens maar te hopen dat Sophie straks niet hier gaat indrinken. Want Daniël gaat dan helemaal laat plat en ik moet de boel nog versieren. Het eerste cadeautje kreeg hij vanavond al. Tassen vol met verjaardag-lekkers van lieve vrienden!!! Hun zoon gaat volgende week, voor zijn verjaardag, een drive-in disco opbouwen en dat word een middagje kinderdisco. Even kijken waar ik dan onderdak kan krijgen!

🎂Zaterdag 14 april 2018 🎂

img_4089

07:30 uur    Sophie had gisteravond maar 1 enkele indrinkster 🙂 en Daniël viel redelijk op tijd nog in slaap, 23:00 uur (zucht). Daarna snel alle slingers opgehangen en ballonnen opgeblazen. Alles hangt, is ingepakt, we zijn er klaar voor. Als eerste ga ik straks met Sebastiaan naar een sport- en spelochtend van “Kwitanis de Hoop”. Leuk om weer even wat met Sebastiaan te kunnen doen. Hij heeft inmiddels wel een leeftijd dat hij dingen op eigen houtje doet en kan doen, maar soms mist hij hierdoor best wel eens de boot.

21:00 uur  Vanochtend dus eerst met Sebastiaan naar de sport- en spelochtend geweest en hij heeft genoten. Naast alle activiteiten kreeg hij veel lekkers, een bordje friet en ook nog eens een goodie-bag. Daarna was het tijd voor Daniël!! Of was het eigenlijk al een beetje daarvoor, want hij kreeg ons cadeau al voor wij vertrokken. img_4094Daniël kreeg een heuse Elsa jurk! Wat is hij hier blij mee, hij glundert nog steeds. In de loop van de dag kreeg hij nog meerdere Elsa dingetjes en een hele mooie barbiepop, ook een Elsa!! En om het even ergens anders over te hebben, hij kreeg van Cake that Cake een prachtige Frozen taart. Met een Olaf en in de bekende kleuren met sneeuw en ijs. Rond een uurtje of zeven trakteerde Ama op pizza van onze favoriete Pizzaria. Wat een geweldige dag heeft Daniël gehad, of beter gezegd: heeft hij nog, want Sophie gaat straks stappen en de eerste vriendin is reeds binnen. Elsa word tot op het bot verwend!!! Ik ben echt benieuwd wanneer hij die jurk uit gaat trekken. Ik hoop voordat hij naar het middelbaar onderwijs gaat!! (Anders schrijven wij hem alvast in, de wachtlijsten zijn inmiddels al buitensporig lang).

Zondag 15 april 2018, dag 521

09:00 uur   Ik heb eigenlijk weinig te vertellen want ik zit nog in de heerlijke roes van gisteren. Wat wel noemenswaardig is, is de onderlinge band tussen mij en Sophie. Die is de afgelopen maanden heel erg verbeterd. Zo kon het zomaar gebeuren dat ik gisteren haar rug mocht masseren. Dat klinkt misschien raar, maar zij laat mij nu toe om haar lichaam aan te raken en dat vind ik best bijzonder. 7615aa07-3941-49f2-89aa-fac35ab269d1Toen wij gistermiddag even van het zonnetje konden genieten en mijn schoonmoeder een Elsa-vlecht bij mijn schoonzus aan het maken was, wilde Sophie mij ook invlechten. De Elsa-vlecht was uiteraard op dringend verzoek van Daniël ;-). Dus niet veel later was mijn schoonzus omgetoverd in Elsa en had ik een hele mooie vlecht tussen schouderbladen hangen. En toen ik de foto zag, zag ik ook hoe lang mijn (eigen) haar eigenlijk is. (Ik heb nog vele uurtjes van de vlecht kunnen genieten. Uiteindelijk viel hij langzaam uiteen door de gladheid van mijn haar).

20:00 uur Er staat mij de aankomende tijd heel veel te wachten. Allemaal dingen vinden opeens hun weg, komen spontaan op mijn pad en gaan voor veel mooie momenten zorgen. Zowel op het privé vlak als in het transitie proces. Het zal in mijn blogs zeker niet saai gaan worden.

Vanochtend heb ik een mega lang gesprek gevoerd met mijn oudste zus, Sandra. Wat een fijne band heb ik met haar. Soms spreken wij elkaar een lange tijd niet, maar als wij gaan babbelen, nou, berg je dan maar. Het afgelopen jaar komen wij steeds dichter naar elkaar toe, net als vanochtend. We gaan elkaar gauw weer zien en ik ga er ook nog even een weekeindje heen. Het daar in Maasmechelen zo verschrikkelijk mooi en in huize Sandra & Willem meer dan gezellig 😃. (Hopelijk komt mijn jongste zusje ook een keertje aanwaaien, want die zie ik veel te weinig!😥).

Maandag 16 april 2018, dag 522

21:00 uur Het leven is echt niet saai! Om maar met de deur in huis te vallen: Daniël. Hij heeft zijn eerste schooldag er op zitten. Hij heeft er intens van genoten en was zo moe dat hij, 5 minuten na thuiskomt, als een blok in slaap viel. Gelukkig kwam Sanne, de vriendin van Justin, langs met cadeautjes voor zijn verjaardag. Zodoende sliep hij niet al te lang en lijkt hij, op dit moment, wel te snappen dat hij op tijd naar bed moet.

Daniël lag vannacht weer eens tussen ons in, waardoor ik om 06:00 uur al beneden zat. Het voordeel hieraan was wel dat ik op en top vrouw op het schoolplein stond. Daarna hadden wij een gezamenlijk afspraak en toen wij net thuis waren aangekomen, stond Marion voor de deur, klaar voor een ritje naar Amsterdam.

Het VUmc had mij ontboden voor een klein onderhoud en het liefst deze week. Zodoende bood Marion aan om vandaag heen en weer te rijden. Bij aankomst vroeg ik aan een allerliefste medewerkster naar de weg. Heel lief begeleidde zij ons naar de bewuste balie en melde mij ook nog eens aan: ‘Deze meneer komt hier voor een afspraak’, waarop Marion direct in de vlekken schoot en mij verdedigde tot op het bot! Kijk, dit is nou waar ik dagelijks mee te maken krijg, zelfs in het hol van de leeuw. Maar de lieftallige dame achter de receptie maakte mijn dag weer goed. ‘Oh, maar u staat wel al als vrouw in ons systeem!’ (Mijn dag kon toen helemaal niet meer stuk). Na een kleine 120 minuutjes konden wij het ziekenhuis weer verlaten. Op naar het volgende ziekenhuis.

Thuis aangekomen bleek een blessure van Saskia er ernstig uit te zien en deed het haar ook behoorlijk pijn. Na een kort overleg met de huisartsenpost kon zij langs de eerste hulp. Na wat duwen, trekken en enige “auw” kreetjes, werd een röntgenfoto gemaakt. Het bleek een overbelaste en ontstoken spier te zijn. Met wat nuttige tips gingen wij weer huiswaarts. Eind goed, al goed 😃.

Dinsdag 17 april 2018, dag 523

07:00 uur   Ik weet nog niet hoe ik het precies ga doen, maar aan de naam: “Dagboek na de SRS” gaat een einde komen. We zijn nu bijna anderhalf jaar verder en het stukje SRS is allang een ondergeschoven kindje. Daarnaast gaat er straks een volgende fase spelen, de FFS (Facial feminization surgery). Tijd dus voor verandering.

Gisteren heb ik trouwens een goed gesprek gehad met de anesthesist van het VUmc. Daarbij bespraken wij onder andere mijn apneu en zenuwpijn. Nou is het eerste niet zo noemenswaardig, het is enkel toegenomen en een nieuw onderzoek is een pre. Maar dan de zenuwpijn. Die overigens nog steeds toeneemt en flink mijn dagelijkse bezigheden vergalt!! Maar daar ga ik het even niet over hebben. Wij hadden het juist over het ontstaan hiervan en wat mij het meest verbaasde, is dat het geen onbekend gegeven is!! Wat blijkt, patiënten liggen doorgaans nooit zo verschrikkelijk lang in die beugels, voornamelijk alleen transseksuelen. En dan kan het gebeuren dat er niet goed word gelet op de wijze waarop dat gebeurd, met alle gevolgen van dien! Wat ik echter niet begrijp, of misschien juist wel, is dat het verzwegen wordt. Ik heb er tenslotte zo vaak op gewezen en maanden lang werd er de andere kant op gekeken, dan wel de schouders opgehaald. Dit terwijl ik nu weet dat er patiënten voor mij, met dezelfde klachten kwamen…… vertel mij het maar??

Woensdag 18 april 2018, dag 524

07:00 uur   Dat is lang geleden, wakker worden en de kussen nog in de tuinset zien liggen. (Zonder dat ze drijfnat geregend zijn). Het beloofd een mooie zonnige dag te worden en zojuist kreeg ik via de mail een berichtje dat mijn bril NU al klaar ligt.

img_4131Gisteren gingen Saskia n ik nog even op de valreep naar de kledingbank. (ja die waar ik recent nog over schreef).  Eigenlijk brachten wij wat zakken met kleding en hadden niet de intensie om de winkel in te duiken, we hadden ook niet de benodigde kaarten bij ons. De afgelopen week was de winkel opnieuw ingericht, want zij hadden een nieuwe, gedoneerde, vloer gekregen, dus moesten wij deze wel even bewonderen. Toen wij dat deden zag ik direct geweldig mooie jurkjes hangen (donatie van “Steps”) en uiteindelijk liepen Saskia en ik, met hetzelfde jurkje onder onze arm naar huis…….. Weliswaar in twee verschillende maten. Mijn schoonmoeder was er helemaal weg van en vond het alsof het voor mij was ontworpen.

12:00 uur  Dat het soms ook anders kan, dat kan bij Hans Anders. En dan heb ik et even niet over een bril, maar over het spelen met geslachten!! Ja, echt waar, ondanks dat negativisme overheerst kan het heel soms ook leuk zijn. Toen ik vanochtend mijn eerste echte bril ging ophalen had ik een leuke aansluiting met een andere klant van Hans. Zij kwam 10 seconden later binnen, dus was ik lekker eerder aan de beurt. Nou was het niet druk en werden wij allebei benaderd door vriendelijke medewerkers. Echter wilden wij allebei geholpen worden door de cheffin, die op haar beurt net een klant aan het helpen was. Dus namen wij beiden plaats op een bankje en kregen een lekker kopje koffie aangeboden. Toen de cheffin ons vroeg wie het eerste aan de beurt was, kon ik het niet laten. ‘Als u dit drie jaar eerder had gevraagd, had ik gezegd: “dames gaan voor”‘, was mijn antwoord.

Weet je dat ik bij Hans Anders in een heel apart gesprek geraakte. De medewerkster had buitenlandse roots, ik denk van een van de Bovenwindse Eilanden. Het zou werkelijk nooit in mij op zijn gekomen als zij er niet zelf over begon. Maar toen zij mijn koffie aanreikte en zei: ‘alstublieft mevrouw, uw zwarte koffie.’ Zei zij er direct achteraan: ‘ik weet eigenlijk niet of ik dat nog wel mag zeggen, “zwarte” koffie?’ Er volgde een openhartig gesprek en zij, als een Nederlandse met buitenlandse roots (net als ik trouwens) vond het maar niks dat er nu zo’n nadruk word gelegd op het WIT of ZWART zijn.

Donderdag 19 april 2018, dag 525

09:00 uur   Het mooie weer bracht Sebastiaan naar ons plaatselijke recreatie plasje. Direct uit school wilde hij, zonder maar één hap te eten, naar het water. Na een uitsmijter naar binnen te hebben gewerkt, bracht ik hem naar het meertje. (Alwaar ik ook a passant ook nog een goeie vriendin uit Gouda tegenkwam). De gezelligheid kon niet op. Ik had rond een uurtje of 5 afgesproken om hem op te halen, alleen zat hij op lange na niet op de plek waar ik hem dropte. Na even te hebben gezocht, vond ik hem op een klein en laag bruggetje, te midden van een groep andere kinderen. Mijn hart sloeg twee keer over, mijn zoon zag ik met een ferme sprong in het water verdwijnen. Toen hij mij zag staan en enthousiast nog maar een keertje sprong, kwam hij eindelijk naar mij toe. Nee, hij had de 100 waarschuwingsborden niet gezien!!

21:30 uur  Hoe langer ik er naar keek, hoe minder ik zag. Nou ben ik verre van niet creatief, maar nu zag ik echt geen enkel eindresultaat voor ogen. Dus kreeg ik een heus voorbeeldenboek in mijn handen gedrukt en werd mijn speelveld ook verruimd. In plaatst van 10×10 werd het 15×15, alleen zag ik door alle voorbeelden de bossen in de boom niet meer. Tijd voor wat schetswerk!! Een grof ontwerp heb ik reeds op een stukje papier gezet, alleen kan ik met het voorhanden kinderspeelgoed niet echt uit de voeten. Zo bleken de vlakgommen, in allerlei vormen, meer vlekken te veroorzaken dan dat er schetslijnen verdwenen. Morgen maar naar de AC-tion voor wat handigere tools. (Ik vrees ook dat ik heel snel, heel veel tijd om te schetsen krijg :-). Als mijn onderbuik gevoel het goed heeft, zit ik voor langere tijd aan huis gekluisterd). In ieder geval heb ik, als ik weer ga mozaïeken, een mooi ontwerp gemaakt en kan ik eindelijk aan het echte werk gaan beginnen.

Helaas kan ik door omstandigheden niet veel uit de doeken doen en zullen jullie een beetje door de regels door moeten lezen. Het geeft geen stress, maar ik/wij moeten even heel zorgvuldig met de ons gegunde tijd omgaan en daarvoor lopen wij de benen uit ons lijf. Vooral ikke moet heel veel regelen en hap naar lucht om de dag door te komen. Morgen staat de agenda reeds van 07:00 uur tot een uurtje of 22:00 helemaal tjokvol…… De dag begint als alle anderen, met persoonlijke verzorging en Daniël naar de plek van bestemming brengen. Daarna staat Briez op de agenda en dan heb ik 20 minuten om van Scheveningen naar hartje Den Haag te komen. (Word nog spannend). Aldaar wacht een Apple-medewerker op mij, hij gaat mijn telefoon gratis en voor niets van een nieuwe accu voorzien. Dan vliegensvlug naar huis, de boel opnieuw installeren en daarna een verjaardagsfeestje inclusief BBQ. Wat een druk en verschrikkelijk rotleven heb ik toch.

Vrijdag 20 april 2018, dag 526

11:00 uur Heb ik weer, ben zo verstrooit als een deur. Sta een uur te vroeg bij Briez aan te bellen! Maar gelukkig kon ik Eva bellen en was zij er binnen 5 minuten, haar eerste klant, die voor mij was, was uitgevallen. Dus in plaatst van minder tijd nu extra veel tijd 😃.

Er moet denk ik maar een apart blogje aan gewijd worden. Wat een ongelooflijk dag. Het ergste is wel het gemist van de bbq. Ik was bij Apple-store mijn telefoon meer dan 4 uur kwijt ipv het beloofde uurtje. Uiteindelijk kwam ik pas rond 18:00 thuis en kon geen boe of ba meer zeggen.

Zaterdag 21 april 2018, dag 527

08:00 uur    Door zo’n dag als gisteren is het conflict tussen lichaam en geest weer overduidelijk geweest. Mijn hoofd dacht weer veel meer aan te kunnen dan mijn lijf aan kon. Heb ik dan niet goed geluisterd bij ergotherapie? Jawel hoor, alleen lukt dat niet altijd zoals je gedacht had het zou lopen. Gisteren was de dag best wel vol gepland, dat had ik met redelijk beleid zo ingedeeld dat er genoeg ruimte was voor ontspanning en rust. Zoals genieten van het reizen met het openbaar vervoer, dan rust ik lichamelijk en geestelijk uit. Bij Briez is er (nog) geen sprake van ontharing op pijnlijke plaatsen, dat mijd ik bewust nog een beetje. Af en toe zit er wel een haartje op een plekje dwars en dat voel je dan even wat heftiger, nou en! En de trip erna, naar de Apple-store, zag ik vooraf echt als een uitje. Het was stralend weer, ik zou een klein stukje van Den Haag meepakken en doorreizen naar huis. Qua planning had ik mij voorgesteld om tegen 14:30 uur weer thuis te zijn en (Er kwam onverwachts ook nog eens visite). genoeg rust te kunnen nemen om naar de verjaardag te gaan. De geplande rust van 2 uur viel in het water, ik kwam zelfs ruim drie en een half uur later thuis!

Het extra uurtje in mijn oude stadje was helemaal geen straf, daar heb ik dankbaar misbruik van gemaakt door een overheerlijk patatje te eten en weer even te proeven van de Haagsche sfeer. Het was een geweldig uurtje en het gekke was, dat het mij niets deed dat ik een half geschoren gezicht had. Dit was vanwege het elektrisch ontharen bij Briez. Ik doeg een prachtige nieuwe jurk, mijn haar schitterde in de zon en weer heerlijk rond wandelen in blote benen en armen. Daarnaast zorgt het aankomende “super gebeuren” er voor dat ik even het gevoel heb dat niets en niemand mij meer iets kan doen. Ik zweefde hierdoor door de stad. Het venijn zat hem even later in het niet kunnen rusten en onverwachts rondhangen.

15:30 uur  Ik zeg toch altijd dat het leven niet saai is. Inmiddels is Sophie aan de beterende hand, dus kan ik er wat geruster over schrijven. Nadat ik met Daniël zijn eerste bril ging halen, wat ongelooflijk gezellig was, trof ik Sophie doodziek aan. Alcohol leek niet de oorzaak te zijn en uit het relaas van haar begreep ik dat zij iets in haar drankje had gekregen.

21:00 uur  Na de noodarts te hebben gebeld moest zij met grote spoed naar het ziekenhuis, waar zij aan alle aanwezige apparatuur werd aangesloten. Divers onderzoeken werden gedaan en haar bloed en urine gingen naar het lab. Pas om 16:15 kregen wij het verlossende woord dat er niets ernstigs aan de hand was. Er is geen diagnose uit gekomen, men denkt dat zij, voor het eerst, een hele zware migraine aanval heeft gehad. Toen ik thuis kwam met Sophie, kwamen ook ama en Marloes naar het slachtoffer kijken. Zij waren uiteraard heel bezorgd.

Sophie is heel erg moe en ligt in haar bedje. We houden haar goed in de gaten, het is zo naar om te zien als een van je kids zoveel pijn heeft.

Zondag 22 april 2018, dag 528

07:00 uur   Het is nog rustig, iedereen slaapt nog. Sophie is gisteravond redelijk vroeg gaan slapen en maakt het stukke beter, het gebeuren heeft haar heel erg uitgeput.

Eigenlijk kan ik niet wachten op morgen, wanneer ik begin met een opzet van mijn nieuwe dagboek, welke simpelweg de kalenderweken volgt en niet meer het aantal weken na de SRS. Lekker simpel “WEEK 17 – 2018”. Omdat het wat kleurrijker word en wat meer informatie weer gaat geven, zal ik er extra tijd in gaan steken en hoop ik dat dit gewaardeerd gaat worden. (Tenslotte zit ik bijna aan de 20.000 lezers!! en bereik ik dit jaar ook de honderdduizendste klik! Dat zegt natuurlijk wel iets……). Zouden volgers, door het thema van mijn blog, het liefst in de luwte blijven? Waarschijnlijk wel, want je moet ze eens de kost geven die niet, aan ook maar iets, van LHBTQIA gelinkt willen worden. Als je alleen al nagaat dat er meer “Transgenders” dan “Homoseksuelen” in Nederland zijn, dan zegt dat toch wel wat.

img_4146Door alle commotie rondom Sophie ben ik bijna vergeten dat ook Daniël gisteren een mijlpaal in zijn leven heeft meegemaakt. Hij kon zijn eerste bril ophalen. Nu rukte hij hem gelijk weer van zijn hoofd, want hij vond het reuze irritant en zijn zicht werd natuurlijk heel anders. Maar wat wil je, als je altijd al slechte ogen gehad hebt. Toen wij de winkel van Hans verlieten, verbrak hij direct zijn belofte, want hij zou hem buiten wel dragen. Tsja, het is geen chantage, maar toen hij om een ijsje vroeg kon ik het niet laten. Ik vertelde hem dat ijsjes er veel mooier en lekkerder uitzien als je een bril draagt. Zo gezegd, zo gedaan. Wat bijzonder leuk en lief tijdens dit feestje was, was dat hij mij uit blijdschap een knuffel wilde geven. Dit lukte hem dus niet met een bril op. Na wat geklungel lukte het hem om de bril op zijn hoofd, in zijn haar, te krijgen en kreeg ik opnieuw de beloofde knuffel.

21:30 uur  ‘Oh Rianne, we gaan zo naar een verjaardag!’ Daar werd ik onaangenaam door verrast wat na een paar uurtjes met de voorjaarsschoonmaak bezig te zijn geweest, had ik net het voornemen genomen om lekker in de tuin te gaan zitten. Als een verstrooide professor had ik ook nog eens de verkeerde mensen voor mij, dus toen ik Saskia voorstelde om maar alleen te gaan, brak de hel los :-). Eerlijk is eerlijk, de verjaardag was onwijs gezellig en ik heb genoten.
Het enige nadeel aan zo’n gezellig verjaardag is veel te laat thuis komen. De winkels waren inmiddels dicht en de koelkast was leeg……. Dat werd de vriezer induiken. Ik kreeg het uiteindelijk toch voor elkaar om iets lekkers op tafel te krijgen.

img_4152Zojuist had ik een heel leuk gesprek met vriendin Inge, altijd leuk om even met haar te klessebessen. Zij  heeft pas haar “grote” operatie gehad en ik weet als geen ander dat je er dan helemaal vol van zit :-). Maar het was weer even heel leuk om elkaar even te spreken in plaats van appen. (In de tussentijd zat ik met mijn linkerhand te pielen met een punaise, zonder maar iets van pijn te voelen zat deze ineens helemaal in mijn been vast……. oeps. Volgens mij werd Sebastiaan een beetje bleek toen hij het kantoortje in kwam om onze radiografische heli te pakken).

 

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

12 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 75

  1. Hai Rianne, bijzonder dat je op jou leeftijd nog estradiol in pil vorm krijgt i.p.v. pleisters.

    Heb je voor je gewraakte libido al een goede wand vibrator gebruikt? Bij mij was dat de sleutel ervoor. 😉

    Groetjes Rianne.

    Like

    • Hoi naamgenote 😃,

      Is het krijgen van pillen een uitzondering op mijn leeftijd?

      Mijn libido zit voor het grootste gedeelte tussen mijn oren. En al ben ik een heel open boek, dit blijft nog even buiten mijn blogs.

      Liefs,
      Rianne

      Like

  2. Hoi Rianne,
    Dat verbaast mij ook hoor!!
    Op jou leeftijd krijgt niemand dat meer voorgeschreven. Je lever wordt op deze manier te zwaar belast.
    Zoek het overal maar op boven de 50 geen pil vorm meer.
    Knuff Marlies

    Like

    • Ik heb er niet voor hoeven zeuren of zo. Maar ik had altijd ruzie met de pleisters, dus vroeg naar pillen en kreeg die ook. (Ik zou niet eens weten of ik nog een lever heb 😃).

      Liefs 💋

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.