Turven


Uit pure wanhoop, frustratie, verdriet en gierende woede, had ik mij voorgenomen om te gaan turven. Turven wanneer er gerefereerd wordt aan mijn mannelijke verleden, uit de lucht gegrepen aannames. Ik heb het na één dag weer opgegeven, want ik ben toch niet gek! Dat gaat mij een vermogen aan schriften gaan kosten.

download (8)

Eigenlijk schrijf ik dit blog om het van mij af te schrijven. De laatste weken zijn er iets teveel dingen op ons pad gekomen die verwarring zaaien bij mijn kleinste boeffie en ons even doen wankelen in het opvoeden. Want hoe ga je nu om met gender-twijfels van zo’n klein mannetje aangaande zijn geliefde ouder. Hij snapt er helemaal niets meer van en als je zijn radertjes in zijn hoofd druk aan de slag ziet gaan, zitten wij met onze mond vol tanden. En als je dan een “deskundige” raadpleegt, dan krijg je een antwoord waar je al helemaal niet op zit te wachten. Is de volgende stap een trauma-heli? 

Neem nou mijn gezellig onderonsje met een moeder, een moeder die ik voor het eerst in mijn leven ontmoette. Gezellig aan de thee komen er koetjes en kalfje voorbij en als wij overgaan op wat zwaardere kost, komt opvoeden ter sprake. Zo geraakten wij, moeder, Saskia en ik bij het ‘standaard’ rollenpatroon binnen een gezin. De clichés kwamen uit de oude doos: ‘wie is toch die man die zondags het vlees snijd?’ Goh, die rol kreeg ik liefdevol toebedeeld! ‘Jij’, waar “ik” mee bedoeld werd, ‘bent als vader de strenge rechtvaardige partij, de man met gezag!’ Daarnaast werd Daniël, goed bedoeld, verteld dat hij heel goed naar zijn ‘vader’ moest luisteren.

‘Jij bent de pappa van Daniël’, roept een meisje van amper tien turven hoog, hard over het schoolplein. Wat meteen de aandacht trok van nog meer speelkwartier-grut. ‘Nee hoor, ik ben mamma Rianne’ zei ik nog, al wetende dat ik de strijd al had verloren en beter meteen onder een stoeptegel had kunnen kruipen. Want de goudeerlijke meningen die uit kleuters komen, zijn recht voor zijn raap. Niet te winnen! ‘Nee hoor, jij bent geen mamma, jij bent een pappa met een jurk aan!’ Gauw aanbellen, gauw naar binnen en aan de leidsters smeekte ik half zingend: 🎼 ‘waar is hier de nooduitgang?’ 🎼.

‘Er zijn hulpverleners voor kinderen die iets traumatisch hebben meegemaakt. Zij helpen met het verwerken door middel van prentjes’. Zei een professional!!! Het is dat mijn schoonzus bij deze uitspraak aanwezig was en daar gelijk tegenin ging, anders!! Eigenlijk anders niets, want wij sloegen helemaal dicht……… Maar waar zou Daniël nou in godsnaam getraumatiseerd om zijn? Om mij? Hij kent mij totaal niet anders als dat ik nu ben. Enkel en alleen omdat ik zelf aangaf dat wij tegen een probleem aanlopen met Daniël, aangaande zijn vertroebelende beeld van mij. Een vertroebelt beeld omdat er nog steeds mensen, in zijn bijzijn, mij refereren aan wat ik eerst was. Dat gebeurd doorgaans zonder opzet en door zelf gemaakte afspraken. Tenslotte noemen de twee oudsten mij pappa en de een-na-jongste zegt Rianne of Mamma Rianne. Maar in onbewaakte momenten rakelen derden mijn oude voornaam uit het niets tevoorschijn of word ik zomaar “gemeneerd”, waar Daniël bij is.

Ging deze strijd nu alleen mij aan, dan zou ik mij kunnen vermannen. (Huh, Oke, voor deze keer dan 🙃). Het is tenslotte iets waar ik ben ingestapt. Maar moet ik mij nu super beroerd en schuldig gaan voelen over hetgeen ik mijn mannetje, in de ogen van anderen, aan zou doen? Want Daniël raakt serieus in de war. Hij hoort op zijn leeftijd überhaupt nog niet bezig te zijn met de autonomie van de mens. Hij wil gewoon zeggen wat hij gewend is, wat hij geleerd heeft en word nu verscheurd tussen loyaliteit en meegaan met zijn omgeving. Hij snapt er even helemaal niets meer van. Terwijl ik dit schrijf ligt hij dicht tegen mij aan. Hij is moe, valt bijna in slaap. Dan kijken zijn lieve ogen mij doordringend aan, ik kijk liefdevol terug. Dan zegt hij: ‘ maar je lijkt wel heel erg op een pappa.’ Ik weet even niet meer wat ik moet zeggen……..

2 gedachtes over “Turven

  1. Beste Rianne,
    Ik denk dat je je verleden niet moet verloochenen. Kinderen hebben vrij snel door dat je geen biologische mama bent. Zeg gewoon de waarheid en accepteer gewoon dat het zo is en wees daarop trots.
    Hoe meer jij krampachtig gaat doen om iets te verbergen des te meer reacties er volgen.
    Lach om elke opmerking die ze maken en til daar niet te zwaar aan.
    Zorg dat je juffrouw in de klas er op toe ziet dat ze hem er niet mee gaan pesten!!
    En vraag daar ook naar bij hem als je merkt dat er iets is.
    Als laatste wil ik zeggen dat waar je ook komt een glimlach je beter staat.
    Knufff Marlies

    Like

    • Hoi Marlies,

      Dank je wel voor jouw reactie. Ik begrijp wat jij bedoeld, alleen was even de koek op en grenzen bereikt. Was het even helemaal zat. En ik zet dat, als uitlaatklep ook zo in mijn blog. En die gemene buitenwereld, die kunnen van mij part de boom in, maar Daniël zit in de Elsa” fase en gaat het liefst als prinses naar school. En dat mag hij van ons ook. Zo krijgt hij morgen ook een heuse “Elsa jurk” en allemaal meisjes dingen. Ik hoef niet te vertellen hoe de reacties daar op zijn. Ik denk dat de opticiens in Zoetermeer het druk krijgen, iedereen heeft hier nu “scheve ogen” 😃

      Liefs,
      Rianne

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.