1983 – 2015 (5)


2006 – 2010

Ik sloot het vorige deel af met ons huwelijksfeest, waarover ik nog één klein dingetje kwijt wil. Saskia had nog een hele grote wens, een wens van mij. Namelijk een fysieke inspanning waaruit een kindje zou kunnen ontstaan. Nou was ik destijds echt de moeilijkste niet en kon ik mij snel verenigen met haar wens. Zo gezegd, zo gedaan, na wat lichamelijke oefeningen, kwam op 18-07-2007 Sebastiaan uit het ei. (Zo’n kleine 10 maanden na onze trouwdag!). De daaropvolgende jaren staken wij veel tijd in dat mannetje, het was ook een ‘meer dan gewenst’ kindje. DSC_3239Vooral zijn grote zus Sophie, die was er maar al te blij mee. Eindelijk kon zij haar Baby-Born poppen achter de ‘knieschotten’ wegmoffelen en zich uitleven op een levend exemplaar. (Overigens is daardoor de band tussen die twee onverwoestbaar geworden. Justin, zijn oudste broer, kreeg pas interesse in zijn kleinere broertje toen deze kon lopen, zindelijk was en vooral de basisbegrippen van het gamen begon te begrijpen. (Nu, velen jaren later, zitten zij vaak uren lang achter de gameconsole en heeft Justin hem alle kneepjes van het gamen bijgebracht. Als hij niet uitkijkt speelt Sebastiaan hem straks helemaal weg :-)).

Maar er gebeurde meer, veel meer. Gaandeweg kreeg ons bedrijfje wat meer voeten in de aarde en groeiden wij uit tot een uit de hand gelopen onderhoudsbedrijf. Niet veel later mochten wij ons een ‘natura-schadeherstel-bedrijf’ noemen en kregen wij een volwaardige uitstraling. Er kwamen gloednieuwe bedrijfswagens en vast personeel om ze te besturen, het leek er echt op dat het een gouden gooi was geweest om in deze tak van sport te stappen. Afbeelding 086

Door de groei en de bijbehorende inkomsten kon ik nu een echte Chevy-Van kopen. Een uit Miami geïmporteerde custom-Van. Het werd een ‘Van’ van ons, waar wij met het hele gezin trots op waren en waaraan wij gezamenlijk deelnamen als deze gepoetst moest worden. (En dat gebeurde wekelijks!) Ik weet niet hoe vaak ik wel niet met ‘mijn kindje’ door de “Sytwendetunnel” van de N14 ben geblazen. Het geluid van de V8 bij een kick-down in een tunnel…… ik krijg er weer kippenvel van. (Het enige nadeel van dat magnifieke geluid was, dat het personeel mij aan hoorde komen en het altijd leek of er hard gewerkt werd). Wij waren echt mega trots op deze ‘Van’, het was ons troetelkindje, maar helaas kwam aan dit moois een abrupt eind. Toen ik werd gevraagd voor een heuse autoshow, wilde ik hem extra mooi schoonmaken en trok aan een loshangend draadje. Om een verhaal heel kort te maken: op het draadje bleek spanning te staan en even later zagen wij ons droom in vlammen opgaan……… (Weet je dat onze twee oudsten het nog steeds moeilijk vinden, het heeft op hun diepe sporen nagelaten en als ik heel eerlijk ben, kan ik er nog om janken. Het was ons eerste en enige echte bezit, waar wij met hard en ziel aan en voor gewerkt hadden!).

Binnen één week stond er een nieuw model Chevy voor de deur. Het was ook een mooie bus, met alle luxe die een Amerikaanse wagen maar kan bieden, maar het werd nooit onze ‘Van’. Desalniettemin bracht deze luxe bus ons in één keer naar Zuid Frankrijk, naar Frejus. Dankzij een dankbare opdrachtgever werd ons dit spontaan aangeboden. Zij hadden de reis geboekt en betaald, maar konden op het allerlaatste moment, door omstandigheden, niet vertrekken naar dit prachtige oord. Zodoende kreeg ik het aangeboden en belde ik Saskia dat zij, per direct, alle benodigdheden voor een vakantie moest inpakken, want ik wilde nog dezelfde nacht gaan rijden. (Het vergde enige overredingskracht, want zij geloofde niet dat dit zomaar op ons pad kwam. Soms ontmoet je nog wel eens mensen met een goed hart, zeldzaam, maar ze zijn er). Met 2 maal een volle gas- en benzinetank, reden wij in een stuk naar het zuiden van Frankrijk. Met zo’n bus geen enkel probleem en benzinepomphouders rolden de rode loper uit als je aan kwam rijden.

 

Frejus kreeg voor ons, als ouders, een broertje en een zusje, wel een nasmaak: ‘wij hadden een heel leuk klein strandje tussen de grillige rotswanden gevonden. Op een namiddag wilden Sophie en Justin graag nog even snorkelen en namen ook een vriendje mee. Zo liep ik met hun en het vriendje naar de kustlijn en hielp ze met de zwemvliezen en duikbril aan te doen. Sebastiaan bleef even bij Saskia, die de parasol op ging zetten en met de badlakens “ons” plekje reserveerde, waarna hij achter mij aan liep. Plotseling hoorde ik mensen achter mij schreeuwen en keek om, er kwamen meerdere mensen onze kant op gerend en een vrouw, die iets dichterbij stond, wees gillend op de branding……… toen zag ik waar zij naar keek, daar dreef een bos krullen, Sebastiaans krullen!! Nog voor ik kon opstaan sprong er een man in het water, greep Sebastiaan beet en sleurde hem op de kant. Sebastiaan hoestte heel even erg hard en begon te schreien. Voor ons leken die seconden enkele uren, maar Sebastiaan was snel weer van de schrik bekomen, vroeg naar zijn ‘bandjes’ en wilde de zee weer in. (Het rotsachtige stukje strand kende geen lang aflopende zandbed de zee in, maar liep na enkele meters stijl naar beneden, te snel en te diep voor zo’n klein mannetje als hij toen was). Deze ervaring is voor eeuwig op onze ‘harde schijf’ gebrand.

Klik op deze link om direct door te gaan naar deel 6.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

 

Een gedachte over “1983 – 2015 (5)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s