1983 – 2015 (3)


1995 – 2001

Tot 1998 bleef ik in het huis aan de Goeverneurlaan wonen. Het was een heel ander leven geworden dan al die jaren daarvoor. Omdat ‘Flair’ niet meer bij mij woonde kreeg ik een andere bouvier van een collega. Een echte grote zwarte, die helemaal was afgericht voor de hondensport. Daar stopte ik veel energie in en leefde eigenlijk een beetje bij de dag. Het huis had nog wel het een en ander aan onderhoud nodig dus kon ik mijn ei kwijt in het schilderen en aanpassen van de kamers. Het was begin 1996 dat ik Saskia tegen het lijf liep. We werden vrienden en ik ontfermde mij over haar. Omdat zij graag een plekje voor zichzelf wilde hebben, richtte ik een kamer voor haar in. Zodoende had ik ook wat aanspraak en koken voor twee personen is toch echt veel leuker. download (7)
Toen het serieuzer ging worden moest ik een keuze maken, Saskia er in en hond er uit, of andersom. (Saskia deed wel haar best, maar was en bleef doodsbang voor de reusachtige bouvier. Een keer deed zij een poging om hem alleen uit te laten, dat werd een catastrofe….., hij rukte zich los en een woest gevecht met een andere hond volgde). Saskia won het uiteindelijk van de hond.

 

Saskia en ik waren echte buitenmensen en als het maar even kon, dwaalden wij door de spelonken van het Haagse centrum, op zoek naar een interessante film, of in ieder geval wat lekkers. download (6)We konden lang genieten van een enkel ijsje, of we deelden een patatje uit het kleinste winkeltje. Met dat patatje vleiden wij regelmatig onze billen neer op een van de vele bankje langs de Hofvijver, waar wij uren konden roddelen over de vreemde kostgangers die Den Haag rijk is. Ik vind dat zelf een van de leukste dingen om in een druk centrum te doen, gewoon ergens gaan zitten en kijken naar passanten. Saskia was ruim 6 maanden zwanger, toen wij weer eens thee-tje gingen drinken bij ‘Lapsang Sushong’, haar favoriete theehuisje. Het was guur buiten, heel erg guur en Saskia veranderde bijna in een ijsbeer, zo koud had zij het. Tegen alle waarschuwinningen in, was zij (weer eens) te koud gekleed. Ik kon het niet meer aanzien en trok haar de eerste de beste winkel in. Daar kocht ik, van mijn allerlaatste centjes, een imitatie bontjasje voor haar. Het jasje heeft zij nog steeds en als het aan haar ligt, wordt zij er in begraven :-).

Het huis was niet aan te houden en werd in 1998 verkocht, rond de geboorte van Sophie. Kort daarop kregen wij de sleutels van een eengezinswoning in Zoetermeer en begon ik weer ijverig met het opknappen van een nieuw huis. Het was wel even wennen, van de grote stad naar een nieuwbouwwijk. In het begin zei ik dat het een tussen oplossing was, want wij waren beiden stadsmensen. Zoetermeer-Palenstein-Eind-jaren-60-LuchtfotoHagenaars en Hagenezen gingen niet graag in Zoetermeer wonen en wilde er al helemaal niet begraven worden. Men zag deze stad nog steeds als een weiland, volgebouwd met flats. En dat was in de jaren 60 en 70 ook zo, het was een slaapstad, waarbij de nieuwbouwwijken hoofdzakelijk uit flats bestonden. In de jaren 80 werden er meer laagbouwwijken bijgebouwd en in een daarvan staat onze huurwoning. Die genoemde tussenoplossing werd ons huidige huis, inmiddels wonen wij hier, op de kop af, precies 20 jaar.

Mijn lange zwarte haar ruilde ik in voor een kort gekapte coup, wat mij helemaal niet beviel, waardoor er niet veel later een tondeuse overheen ging. In 1999 werd onze zoon Justin geboren. Eigenlijk werden de daaropvolgende jaren best monotoon. Saskia had haar handen vol aan het opvoeden en ik zat in een carrièreflow. In die tijd werkte ik nog steeds bij de NS en begon met diverse studies. Daarnaast had ik, vanwege wat financiële rompslomp, 3 banen. In de vroege ochtend werkte in als particulier rechercheur in Arnhem. Na een paar uurtjes te hebben geslapen verrichte ik bouwkundige taxaties en ‘s-avonds en ‘s-nachts werkte ik op de trein. Het was ook niet zo verwonderlijk dat men in onze buurt dacht dat Saskia een alleenstaande moeder was. Zo’n leven was ook niet lang vol te houden en na 3 jaar ging het roer om. images (17)Mijn baantje als particulier rechercheur hing ik in de wilgen en richtte mij meer op bouwkundige taxaties. Door wat minder uurtjes bij de NS te werken, kon ik daarnaast als freelancer aan de slag bij een groot expertisebureau. Door zelfstudie en heel veel leren in de praktijk, kon ik in 2001 de overstap maken naar een andere baan. Van geüniformeerde beroepen stapte ik in de wereld van pakken en leasebakken. Dat vergde veel aanpassingen en eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik daar niet in paste, het was niet mijn wereld. Daar kwam ook nog eens bij dat mijn voorgeschiedenis niet strookte met dit leven, ze zeggen niet voor niets: ‘wie voor een dubbeltje geboren is, word nooit een kwartje’, of misschien nog beter: ‘schoenmaker houd je bij je leest’.

Klik hier om direct naar deel 4 te gaan.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

 

Een gedachte over “1983 – 2015 (3)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.