1983 – 2015 (2)


In het voorgaande deel van 1983 – 2015 eindigde ik in 1988, bij de “Zwarte Madonna”. Via een van de medewerkers van een opdrachtgever kwam ik in contact met een particulier verhuurbedrijf, dit keer eens geen louche partij, maar een makelaar die snel rijk wilde worden.

1988 – 1995

Zo belandden wij in Rijswijk, in een flat aan een mooie statige laan, de Churchilllaan. Dit huis werd onze zoon zijn eerste onderkomen. Het was een echt aangename en zeer nette buurt, alles lag op loopafstand. Wij vertoefde vaak in het oude centrum of in de nabij gelegen bossen en parken. Op de hoek van de straat lag de basisschool voor de kinderen, dus wat wilden wij nog meer? Nou, eigenlijk wel zo’n benedenhuis, met een, voor stadse begrippen wel heel erg grote tuin. Wij woonden namelijk in een flatje op de 3e woonlaag (lees: 2e verdieping) en de mensen onder ons, hadden een tuin van wel zo’n 23 meter diep en 8 meter breed. Voor de geïnteresseerden onder ons: bouwkundig telt iedere functionele bouwlaag in een bouwwerk mee, bijvoorbeeld de kelders of laag met technische ruimten.
Zo kon het dus gebeuren dat wij, door twee portieken naar rechts op te schuiven, konden zakken naar een woning op de 2e woonlaag. Als ik het mij goed kan herinneren, waren de oude bewoners door ouderdom vertrokken en was de tuin meer een achtergesteld stuk bouwland. Het was het woord tuin in ieder geval niet waardig. Daar kwam snel een eind aan, want naar heel veel uurtjes zweten kregen wij de tuin weer op orde. Een huis met een tuin, veel wandelgebied, dus de ideale plek voor een nieuwe hond. Het werd een bouvier-pup, een heuse blonde reu, met de naam Flair. (Niet echt een naam voor een reu, maar Flair was de naam van mijn post-hond in Libanon, die toen helaas moest worden afgemaakt. Dat dit mij diep zat, is terug te lezen in dit blog: Dog (shit).  En toch verlieten wij deze mooie plek, dit maal niet uit nood of ongemakken vanuit de leefomgeving. Nee, dit huis was qua ligging perfect, alleen was de huur extreem hoog geworden en werd vooral het huis te klein voor een gezin met twee kinderen. Natuurlijk wisten wij dit wel vooraf, alleen die tuin lonkte zo erg. Maar zeg nou zelf, in Nederland zit je meer binnenshuis dan dat je in de tuin zit. Wat ook echt wel jammer was, was dat de tuin niet gelijkvloers lag, maar alleen maar bereikbaar was via een trap, welke op haar beurt bereikbaar was via de keuken. Je miste hierdoor enorm het zicht op je mooie stukje grond. img_4012In die periode veranderde ik van baan, werd Hoofdconducteur bij de NS en was inmiddels al een tijdje “hobby militair” (zo noemde mijn zwager mij), bij de NATRES. In die tijd veranderde ik tevens van vette papklodder naar een afgetrainde soldaat, want sporten was mijn grootste passie. Eigenlijk liep alles wel op rolletjes en lag niets ons in de weg. One happy family.

We waren inmiddels al in de jaren 90 beland en door onze banen konden wij nu ook een huis ‘kopen’, jawel, onze eigen stenen aanschaffen, wie had dat ooit gedacht! Het enige nadeel was, dat wij voor de gemeente Rijswijk een te laag budget hadden en dus moesten uitwijken naar de randgemeente. En dat werd weer Den Haag, voor ons een flinke stap terug in leefomgeving. Voor ons was het meest belangrijke dat de kinderen op dezelfde school konden blijven en wij dicht bij ons geliefde oud-Rijswijk konden vertoeven. Hierdoor kwamen wij terecht in Laakkwartier en……… We vonden een dubbel bovenhuis op de Goeverneurlaan, met voldoende ruimte en een dakterras van 36 m2! (Dit dakterras was een paar jaar geleden nog uitgebreid op tv, met de interventie van de “Hofstadgroep”! Wij waren toen allang vertrokken, maar het geeft een beetje de gezellige multiculti cultuur aan in deze wijk). Wij maakten ook de keuze voor deze wijk omdat de Gemeente Den Haag deze met subsidie wilde opknappen. Dat zag ik wel zitten en begon dus ijverig aan een grondige renovatie. Zo verving ik handmatig de schuiframen voor draairamen en voorzag ik het geheel van isolatieglas. Een leuke en voldoening gevende klus. En hoe kon het anders lopen dan dat Den Haag zijn centjes had opgesoupeerd en wij achter het net met geld visten.
999_720x480Maar zoals ik al schreef, het was een rumoerige buurt en er gebeurde altijd wel wat. Vooral de Oud- en Nieuwsviering was daar overweldigend, tot op heden haalt de viering wel een of ander journaal. We verhuisden dus van een benedenwoning naar een dubbel bovenhuis, even voor de duidelijkheid: de 3e en 4e woonlaag waren van ons en onze lieve ‘Flair’ kreeg dit op een wel heel pijnlijke manier door. Hij was gewend om ‘laag’ te wonen en dacht bij zichzelf: ‘jullie zijn weg, dat vind ik niet leuk, ik open de balkondeur en spring over de gemetselde balustrade van het balkon’. Helaas voor hem lag de onderliggende tuin iets dieper dan hij had verwacht. Toen wij terug kwamen van het boodschappen doen, stond de dierenambulance reeds voor de deur. Achteraf heeft hij enorm veel geluk gehad en kwam hij er met een schaafwond en een gebroken poot vanaf. Ik werkte vol plezier bij de NS en genoot van de vrije tijd die deze baan met zich meebracht. Ook mijn eega moest daar aan wennen. Het voordeel was wel dat wij veel tijd samen konden doorbrengen. Het was uiteindelijk in dit huis dat onze wegen scheidde……….

Klik hier om direct naar deel 3 te gaan.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Een gedachte over “1983 – 2015 (2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.