1983 – 2015 (1)


De voornaamste reden dat ik 3 jaar geleden met dit blog ben begonnen, was de transitieperiode. Gaandeweg heeft dit een hele andere draai gekregen, al hoewel ik nog steeds van mening ben dat mijn transitie en alles wat daar omheen komt kijken, de boventoon moet voeren. Dat dit niet altijd lukt, moge duidelijk zijn. In mijn blogs ga ik regelmatig terug naar mijn jeugdige bestaan en het dienstplichtige leven in Libanon, incluis de nasleep hiervan. Tussen de regels door komen andere fasen in mijn leven, ons leven, mondjesmaat aan bod, sijpelt er wel wat door over mijn leven tussen de dienstplicht in 1982 en het jaar 2015, het jaar dat de transitie begon. Chronologisch wil ik wat meer inzicht geven in het geleide leven, om, eventueel in een later stadium, wat dieper op zaken in te kunnen gaan.Β 

Ondanks dat wij, mijn ex en ik, redelijk in het stramien van het andere klootjesvolk meeliepen, het huisje-boompje-beestje syndroom, was het toch vaak net even anders. (Hoe kan het ook anders, als je mij als partner hebt :-)). Het verdiende ook niet altijd de schoonheidsprijs en heb ik dingen gedaan die achteraf niet zo handig waren. Laten wij het daar maar op houden, dan kom ik er nog een beetje netjes vanafπŸ˜‰.

1982 – 1988

Toen ik in 1982 uit het vliegtuig stapte en mij begaf naar de uitgang, stond daar mijn vader, enkele familieleden, wat vrienden en natuurlijk mijn voormalige echtgenote. De eerste maanden zochten wij onze heil in mijn ouderlijk huis, naarstig op zoek naar ons eigen stekkie. Het geduld om rustig af te wachten op een vrijkomende ‘normale woning’ hadden wij niet en zodoende moest je wel iets zoeken in vrije sector.

Ons allereerste huisje, van de zeven, was een omgebouwde zolder, in het hartje van de Haagse binnenstad. Piep klein, twee kamertjes met een keukentje waarin je niet met twee personen kon staan.

Het ‘Hoge Zand’, waar wij recht tegenover deze monumentale huisjes woonde.

Toen we de sleutel kregen gingen wij direct aan de slag met schilderen en zo. De volgende dag bleek dat mijn spulletjes waren gestolen, waaronder een gettoblaster die ik in Libanon had gekocht, de voorgaande bewoner bleek nog over een sleutel te beschikken. Wij waren daar nog amper ingetrokken toen, in de vroege ochtend, een arrestatieteam de voordeur in beukte. Binnen enkele seconden stonden er allemaal politie-kleerkasten in onze slaapkamer. Zij bleken op zoek te zijn naar naar de voorgaande bewoner! Waarschijnlijk niet voor mijn radio. Het had wel iets, dat leven in de binnenstad, het was toen heel wat anders dan nu. In dat stukje van de binnenstad tierde het red-light gebeuren nog weelderig, dus het was buiten nooit saai. Het was tijdens een van de bezoekjes aan onze lieve, bejaarde, onderbuurvrouw, dat zij ons vertelde dat een van de vorige bewoners in onze slaapkamer was overleden. Vervolgens zagen wij daarna allemaal geestverschijningen πŸ˜ƒ, tijd om te verkassen!Β De eerste periode van het werkende bestaan rommelde ik wat in de bouw, tot dat ik er een baantje naast kreeg, bij de PTT. Als postbode bezorgde ik vele Hagenezen de dagelijks post.

Daarna verhuisden wij naar een wat grotere en nettere woning, maar wel in een veel mindere buurt, op 100 meter van de Haagse Markt. (Een plek die nu zo’n beetje een no-go area is geworden). Op zich viel het wonen daar toen nog wel mee en het was er in ieder geval erg levendig.

Het ‘Hobbemaplein’, met aan de tweede straat van links, de Ruysdaelstraat. Ons huisje was er een met die zwarte daken.

Wij kregen onze eerste bouvier, Perry, eentje die niet aan kleurlingen gewend was en er graag naar hapte, dat leerde hij snel genoeg af. In die tijd overleed mijn vader en dacht onze (gokverslaafde) huisbaas daar een slaatje uit te kunnen slaan. Hierdoor werden wij genoodzaakt om wederom een ander onderkomen te zoeken.

Het volgende onderkomen werd er een waar je nog geen hond zou laten wonen. Van mijn grootste plannen om er een paleisje van te maken, kwam niets terecht. Ondanks dat het huis een uitstraling had om te huilen, trouwden wij toch vanaf deze locatie. Maar de gemeente had andere plannen met deze wijk, deze rij huizen, ons huis. Mede hierdoor en het feit dat wij hoogzwanger waren, gingen wij wéér verhuizen. In die periode vond ik een vaste betrekking bij een beveiligingsbedrijf. Het was over met de luxe werktijden van een postbode. Onderaan de ladder begon ik mijn carriΓ¨re in de nachtsurveillance. (Daarnaast bleef ik nog ‘bijklussen’ in de bouw).

Dit keer kwamen wij in een nieuwbouwwoning terecht. Die in Den Haag bekend stond als “De Zwarte Madonna“. Op zich een ruime nette woning, alleen op de verkeerde plek, met een veel-fout aan bewoners die het leven van de anderen enorm verziekten.

(Zolang je binnen bleef, was het uit te houden. Daar kwam nog eens bij dat ik altijd aan het werk was en mijn eega dus bijna opgesloten zat). De eerste dag was onze kelderbox opengebroken en waren onze fietsen verdwenen. (De fiets van mijn ex had veel emotionele waarde). Bijna dagelijks werden de brievenbussen gekraakt en brak je je nek over vuilnis in de gemeenschappelijk binnentuin / parkeergarage, want waarom zou je je huisvuil naar beneden brengen als je het ook over de reling van de galerij kunt gooien! De architect, Carel Weeber, had tevens verzonnen dat het handiger zou zijn als de meterkasten op de open galerijen kwamen. Zodoende bevroren, bij de eerste winter, alle waterleidingen en zat iedereen dagen zonder water. Echt handig en afzien met een baby. Want ja, hier bracht onze dochter haar eerste jaren door. In die jaren kluste ik nog steeds en kon ik mij in de beveiligingsbranche iets omhoog werken door zelfstudie. Mede door mijn werk lukte het om aan een andere woning te komen. Van sociale huur, stapten wij wederom in de vrije sector.

Tot zover de eerste jaren van het burgerlijke bestaan. In die tijd werden er veel nieuwbouwwijken gebouwd. We hebben daar wel eens naar gekeken, maar durfden het eigenlijk nooit aan om te kopen. Vergeet niet dat de hypotheekrente nog rond de 10% lag en de meningen over huren of kopen sterk uiteen liepen. Nu kan ik wel zeggen dat het jammer was dat wij nooit in die flow zijn meegegaan. (En dan te bedenken dat wij ooit eens een huis in het Bezuiden-Hout kregen aangeboden voor de som van,Β omgerekend: € 15.882,-. Welke nu worden verkocht voor € 250.000,-).Β Koffiedik kijken allemaal en ik hou niet zo van: als, als.

Klik hier om direct naar deel 2 teΒ gaan.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik danΒ HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.