Het leven na de SRS, week 73


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 30 maart 2018, dag 505

07:30 uur   Na meer dan een jaar ga ik straks weer naar Brigitte van Briez. Na zo’n lange “pauze” gaat er weer wat gebeuren aan mijn gezichtsbeharing. Zij heeft sinds kort een nieuw personeelslid aangetrokken en deze moet nog de fijne kneepjes leren. Zodoende kan ik 10x gratis!! Dat is heel erg meegenomen en maak er graag gebruik van.

Heb je haar weer, zullen sommige wel denken, maar er is weer eens een ‘maar’! Hoe kom ik in godsnaam incognito in Scheveningen? (‘Met de RandstadRail en de tram’, dat weet ik ook wel hoor 😃). Het zit namelijk zo, dat ik mij een paar dagen, voor de behandeling, niet mag scheren. En als ik dat een paar dagen niet doe, dan helpt geen enkele make-up om dat te maskeren! Sinterklaas is er dan niets bij. Ondanks dat ik poog zoveel mogelijk binnen te blijven, liep ik toch een buurman tegen het lijf. Ik hoefde niets te zeggen, hij begreep mijn probleem en droeg een meesterlijke oplossing aan,…… een burka!

Gelukkig rij ik straks met Marion mee en zoals het er naar uit ziet, morgen ook. 2 van de 10 opgelost. Nog 8 te gaan. Maar alle gekheid op een stokje, voor een echte behandeling, om er echt vanaf te zijn, zal ik maanden lang behandeld moeten worden, misschien wel meer dan een jaar. En dan telkens met een weekeind-baard de deur uit. (Al wordt dat wel steeds minder natuurlijk). Wie had ook alweer verteld dat een transitie “appeltje-eitje” was?

20:30 uur Het was een lange zit, maar wel een met voldoening. De heen- en terugreis was sowieso gezellig, want er is met Marion altijd wat te klessebessen. Het eerste uurtje werd Marion behandeld, daarna ik en daarna Marion nog een keer. Het was daardoor een lange zit voor mij. En morgenochtend weer zo’n cessie!! Gelukkig weet ik nu wat mij te wachten staat en hebben we duidelijke afspraken kunnen maken. Het grootste voordeel is dat ik maar een deel van mijn gezicht niet hoef te scheren, dat maakt het leven weer een stuk makkelijker 😃!

Zaterdag 31 maart 2018, dag 506

13:30 uur Zo de piep, wat heb ik een zware nacht achter de rug. Uit het niets hoge koorts en blaffen als een zwangere zeehond. (Hoe klinkt dat eigenlijk). Vanochtend maar een pilletje extra ik de koffie gedaan en de medicatie met hoestsiroop ingenomen, in plaats van water en dat hielp echt.

Ik ben inmiddels weer met Marion in het Scheveningse beland. Ik heb mijn cessie achter de rug en Marion ligt nu in de stoel.

Briez zit nu op een nieuwe locatie, van de Vlierboomstraat zijn zij naar het havengebied van Scheveningen verhuisd. (Je kan op dat stukje grond nog gratis parkeren!!! En reis je met het openbaar vervoer, de tram-en bushaltes liggen op llereest2 minuten loopafstand). Dus, naast een heerlijk verwen-momentje loop je zo het strand op, je blote voetjes in de zee, of bezoek je de boulevard.

Zondag 01 april 2018, dag 507

00:01 uur  Allereerst wens jullie hele fijne Paasdagen. (Ik begin zelf met slapen en ik hoop dat ik de aankomende uurtjes een tijdje onder zeil blijf. De koorts is weer terug en volgens Sophie zie ik zo bleek als een vaatdoek! Maar die van ons zijn geel, hoe zit dat nu?)

08:00 uur   Volgens Saskia, die overigens om 04:00 uur in haar bedje stapte, heb ik vannacht aardig liggen ronken. Dat zal zomaar eens kunnen kloppen, want ik voel mij best uitgerust. Nu er in mijn onderkaak nog maar één zielig kiesje is overgebleven, zit de apneu beugel minder prettig. Dat dit samenhangt met het gerond zou zomaar kunnen.

Ik hoop maar dat het droog blijft want ik heb net wat Paaseieren en wat chocolade figuurtjes in de tuin verstopt. Als Daniël zo beneden gaat komen zal hij wel direct de tuin in willen racen, alleen zal hij toch echt even moeten wachten op zijn broertje. Vanmiddag gaan wij weer, traditiegetrouw, naar mijn schoonmoeder in Scheveningen. Zij verzorgd dan altijd een een heerlijk uitgebreide brunch en de kids kunnen wederom Paaseieren zoeken. (Zelf kan ik bijna geen Paasei meer zien, in de uurtjes in de wachtkamer van Briez heb ik heel wat eitjes gesnoept.

Vanochtend sprak ik heel even met vriendin Inge, zij is kort geleden eindelijk geopereerd en de belevingen van destijds komen weer naar boven als zij haar blije bevindingen verteld. Het gaat ook allemaal zo snel aan je voorbij en dan ben ik blij dat ik het destijds heb opgeschreven. Niet dat ik het al terug heb gelezen, daar is alles nog te vers voor en als Inge haar prille geluk deelt, dan is het nog steeds als de dag van gisteren. Ik denk ook wel dat je het in hoofdlijnen blijft onthouden, vooral de leuke dingen. Al hoewel ik mij nog goed kon heugen dat het niet altijd feest was. Ik zie eigenlijk wel, echt boeiend is het niet meer, maar wel voor andere lotgenoten, want die lezen veel van andere transgenders in zo’n situatie. Het zijn situaties die echt sterk uiteenlopen, geen enkele beleving is gelijk.

20:00 uur   We zijn net weer geland in Zoetermeer en zijn helemaal verzadigd van de geweldige middag, wat had Ama weer haar best gedaan! Al met al zaten wij ruim 4 uur aan tafel en kwamen er allerlei lekkernijen voorbij. We stonden uiteraard ook stil bij Pasen hoor! Zo hebben wij ook weer een hoop opgestoken van de geschiedenis rondom de Paasviering, de hele santenkraam kwam voorbij.

In de auto terug naar huis kwamen wij er ook achter dat wij weer een jubileum te vieren hebben, want inmiddels wonen wij vandaag precies 20 jaar in Zoetermeer en op hetzelfde adres! Alleen ik, Saskia en Sophie hebben ooit elders ingeschreven gestaan. Voorheen heb ik nooit zo lang op één adres gewoond. In mijn jeugd verhuisde ik slechts 1 keer, van Den Haag naar Loosduinen. Daar kwam verandering in toen ik ging samenwonen en trouwen, toen verhuisde ik ineens 7 keer in 11 jaar! Hierna nog slechts één keer. Als ik een klein optel sommetje maak, dan heb ik het langste stuk van mijn leven in Zoetermeer gewoond, maar wat er ook nog staat te gebeuren, ik zal mij altijd een Loosduinse blijven voelen, daar liggen mijn roots………

Maandag 02 april 2018, dag 508

20:00 uur    2e Paasdag? Het is voorbij gegaan als een doorsnee zondag. Het was gisteren ook zo geweldig, dat wij er vandaag op door konden teren. (Inclusief de kliekjes 🙂 ). We hebben er wel een toetje bij gekocht, nu het nog mag en kan. Want morgen is het zover, dan gaan Sophie en ik héél hard aan onze energie en gezondheid werken. Vandaar dat wij nog snel een toetje hebben gescoord. Drie maal raden wat ik op mijn bordje kreeg, iets waar ik jaren lang van gruwelde. (zie blog over kindertehuizen). Het grootste verschil is wel die walgelijke vel! Nu even uitbuiken en iets leuks op Netfix zoeken, want wij zijn een beetje door de series heen, iemand nog een tip?

Woensdag 04 april 2018, dag 510

13:00 uur    Even een kleine update, want ik zit zo verstrikt in de blogs 1983-2015 dat ik weinig tijd overhoud voor dit dagboek. Gisteren heb ik een intake bij Piezo gehad. Een heel lang gesprek van meer dan 2 uur. Saskia was onverwachts mee en zoals je weet, als die aan de kakel raakt, berg je dan maar :-). We hebben wel afspraken gemaakt om het rustig aan te doen.Het was een prettig gesprek, tot zover ik aan het woord kwam, in ieder geval ga ik morgen een kleine start maken door wat creativiteit te doen.

Donderdag 05 april 2018, dag 511

20:30 uur   Als men mij gevraagd zou hebben of ik dit ooit zou doen, dan had ik het antwoord zo kunnen vertellen. Nee, nee en nog eens nee! En toch heb ik het vandaag, met plezier gedaan, “mozaïeken”! Toen ik onlangs bij vriendin Tineke langs ging, die vrijwilligerswerk doet voor Piezo, leidde zij mij rond door het gebouw. Zo kwam ik ook in een handwerklokaal waar er ijverig aan mozaïekwerkjes werd gewerkt. Eerlijk gezegd werden daar best wel mooie dingen gemaakt en alleen al het fijne handwerk lokte mij. Ik heb ja gezegd omdat ik mij ook niet te snel wil vastspinnen aan een organisatie. Nu kan ik relaxed wat moois maken, mijn hoofd leegmaken en nieuwe mensen ontmoeten, wat wil je nog meer?

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

4 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 73

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.