Wen-dag


In eerste instantie zag ik het helemaal niet zitten, het stond al niet op mijn verlanglijstje en nu moest ik er ook nog eens heen terwijl het regende. En in plaats van een heel blij koppie te zien, liep ik met een heel verdrietig mannetje naar huis.

f23e22b9-cfbd-4856-8bbd-3a73b4276ae0
Daniël in de buidel van een kangoeroe, Blijdorp 26-03-2018

Als de dag van gisteren kan ik nog herinneren dat Daniël uit het ei kwam, de dagen dat hij nog veilig in een buideltje lag en zijn eerste dag dat hij naar de crèche ging. Dat naar de crèche gaan, ging niet zonder slag of stoot, daar heeft hij best lang aan moeten wennen. Maanden lang vloeiden er tranen als ik heb ‘s-ochtends achterliet en ik fietste, met een mega brok in mijn keel, naar huis. Ook zijn basis veiligheden gingen steevast mee, in zijn rugzakje zijn drinkbeker met ‘drinken maken zoet’ en in een extra grote tas, zijn ‘dekentje’.

En vanochtend was de volgende grote stap in zijn leven, hij had zijn eerste wen-dag op de basisschool, groep 1. Hij heeft nog maar twee weekjes te gaan, voor hij definitief overstapt van crèche naar de basisschool. Wat was hij gisteren zenuwachtig en helemaal hieperdepiep viel hij dan ook gisteravond in slaap. Wij konden er op wachten, rond 03:30 uur stond meneertje aan ons bed en was klaarwakker. Zo goed als mogelijk probeerde ik nog wat rust te pakken en uiteindelijk ging ik om halfzes met hem naar beneden. En ja hoor, daar viel hij weer in slaap. Hij mocht dat van mij, maar onder die voorwaarde dat ik hem wel wakker mocht maken, daar ging hij mee akkoord. En zo vertrok hij heel enthousiast vanochtend naar school, samen met Saskia.

Ondertussen probeerde ik wat te verzinnen om maar niet naar het schoolplein te moeten gaan. Het is een eigen leven gaan leiden, ik zag het gewoon echt niet zitten. Gevoelsmatig voelt het daar staan aan alsof ik een grootouder ben, die haar kleinkind van school gaat halen, zo’n oppas-oma zal ik maar heel eerlijk zeggen. Het is inmiddels 16 jaar geleden dat ik voor het eerst op dit schoolplein, één van mijn kindjes op ging halen, 16 jaar geleden!! Toen was ik al niet een van de jongste ouders meer, maar voelde het veel beter aan dan nu. Daarnaast ben en blijf ik toch een vreemde eend in de bijt, heb ik totaal geen aansluiting meer met andere ouders, ondanks dat Sebastiaan op dezelfde school zit. Het hart voor Daniël is alleen zo verschrikkelijk mega groot dat ik mij daar overheen moest zetten en gewoonlijk lak moest hebben aan wat anderen zouden zeggen of denken. Het gaat tenslotte om hem, niet om mij.

Verstopt onder een grote paraplu (met tijgerprint, hoe verzin je het) liep ik het schoolplein op, net als de voorgaande 12 jaren. Voorzichtig stelde ik mij verdekt op en wachtte geduldig op wat er komen ging, niks aan de hand, allemaal gesneden koek. ‘Hoi, hoe gaat het met jou?’ Daar kwam oma nummer 1, dus toch herkenbare gezichten! Na even wat bijgekletst te hebben, stelde zij voor om richting de cirkels te gaan, cirkels waar de allerkleinsten, hand in hand, naar toe lopen om aldaar door hun verzorgers te worden opgehaald. En daar kwam hij aangelopen, rugzakje op zijn rug en hand in hand met zijn ‘lievelingsvriendinnetje’ Naomi. Heel enthousiast sloeg ik dit gaande en lette even niet op mijn grote paraplu….. ‘he, gaat ie’, hoorde ik luid en duidelijk naast mij en zag dat één van de paraplu uiteinden zich in de bontkraag van een moeder had geboord. (Die bontkraag zat aan een capuchon, welke diep over het hoofd van de moeder was getrokken. Het scheelde niet veel of moeders had een enkeltje ‘eerste hulp’ voor de boeg gehad). Een abrupt einde van mijn onzichtbare aanwezigheid op het schoolplein……..

In de cirkel aangekomen is het de bedoeling dat de kleintjes de juffrouw een hand geven en dan aan het handje meegaan met de verzorger. Daniël had dit snel door, maar die wilde helemaal geen afscheid nemen, die wilde bij Naomi blijven! Zij eerste zet was hard weg rennen voor de hand van de juffrouw, die op haar buurt achter hen aanrende en hem heel pedagogisch terug loodste naar de cirkel, waar hij niet meer onder de hand uit kon komen. Zij volgende zet was tegen Naomi aan plakken en een pruillipje trekken en toen dat ook niet hielp, ja, toen kwamen de tranen en het hartverscheurende gehuil. Gelukkig viel het niet zo op, dus werd Daniël spontaan, door zo’n beetje 80% van de afhalers, getroost. Gelukkig had ik zelf ook nog één troef in handen, Sophie was nog thuis en die wilde hij toch heel graag zien, zien voordat zij ook naar school ging. Troosten kon ik hem niet meer, maar hij liep wel heel lief mee naar huis, alwaar hij, getroost door Sophie, binnen enkele minuten in slaap viel.

En ik, ach, deze moeder heeft ook de vuurdoop achter de rug en ik besef mij nu dat er weer velen jaren gaan komen dat ik daar weer sta. Het begint weer van vooraf aan, net als vroeger en inmiddels ben ik wel “veteraan schoolgaande kids” te noemen. De eerste in 1989 en de laatste in…… wie zal het zeggen, want het echte oppas-oma-schap zal ook wel niet zo lang op zich laten wachten. Ik kan niet wachten op de naderende zwemlessen!! 

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s