Sterven in het harnas


Ik heb het er vast al eerder over gehad, dat ik Libanon graag had willen weerzien, maar dat de omstandigheden er niet naar waren om dat in mijn vijftigste levensjaar te verwezenlijken. Hoe mijn leven wel gegaan is na mijn vijftigste, dat kennen jullie nu wel zo’n beetje, geen ideale periode om zo’n reis te maken. Het is afgelopen week geweest, met het ontmoete van mijn Libanon-maatje Ed, dat ik het weer voorzichtig durfde uit te spreken.

WML

Schrale troost vond ik de afgelopen jaren in mijn transitie, immers, naar een land als Libanon, ga je niet als transseksueel. Je zou wel gek zijn! Is dat eigenlijk wel zo? Het is voornamelijk een islamitisch land en volgens de berichten, in allerlei homo gerelateerde documentatie, staan er forse straffen op alles en iedereen die anders dan het mannetje-vrouwtjes idee denkt of leeft. Het word daarom ook niet aangeraden om als, andersdenkende – anders zijnde, je te begeven in dit soort landen.

Ik ben daar de afgelopen tijd op terug gekomen, ben minder bang voor consequenties en denk zelfs dat wij het hier erger maken dan dat het daadwerkelijk is. Vanwege mijn interesse in Libanon volg ik menigeen die daar de afgelopen jaren is geweest en dan zie en hoor ik alleen maar vooruitstrevende, moderne dingen. (Een kennis van ons reisde zelfs afgelopen week, voor een paar dagen naar Beiroet. En hij is vooruitstrevend als je het hebt over mensenrechten, ik heb hem met geen één enkel woord gehoord over ‘zichtbare’ schending(en) aldaar, of enig vorm van onbehagelijk gevoel). Het leven aldaar, loopt bijna de cultuur in Nederland voorbij. Echt waar! Niet dat je daar regenboog zebrapaden en posters van zoenende mannen of vrouwen zult zien, dat niet. Maar is dat zo erg, daarvoor ga je toch niet naar zo’n mooi land? Schending van mensenrechten is natuurlijk een ander ding, maar ik voel mij niet geroepen om daar als missionaris heen te gaan. Ik respecteer juist het leven van de mensen die daar leven, inclusief het voor ons misschien zo verguisde vooroordeel van andersdenkenden. Dat heb ik wel geleerd toen ik daar een half jaar vertoefde, vertoefde tussen de allerarmsten mensen, die hele andere waarden en normen hadden, waarden en normen waar wij nog nooit van hadden gehoord of geproefd hadden. Je leert je dan echt wel aan te passen en dat hoort ook zo. Geen haar op je hoofd die er aan dacht om wat wij, in het westen aan ‘vrijheden’ hadden, hier op te gaan dringen. (Wat overigens erg slecht voor je gezondheid was). En ja, allerarmsten in onze ogen, maar je moest eens weten hoe saamhorig en gelukkig deze mensen waren. Daar kunnen wij nog veel van leren, wij piepen om het minste of geringste en hebben altijd wel wat te zeuren, zijn altijd wel ergens ontevreden over. Die mensen daar, die hadden pas redenen om te zeuren, die hadden een legio ellende om zich heen om ontevreden over te zijn, maar hoorde je ze daar de godganse dag over, nou echt niet!

Het leven zal er alleen maar mooier van worden als wij iedereen nu eens in zijn of haar waarden lieten en wij, als Europeaan met veelal christelijke roots, niet onze waarden en normen proberen op te dringen aan landen waar wij, buiten vakanties, niets te zoeken hebben. En de ervaring leert, dat mensen over de hele wereld, wel veranderen als de tijd daar rijp voor is. Zo lang geleden is het nog niet, dat wij in ons ‘vrije’ Nederland(je), nog homoseksualiteit meenden te kunnen genezen met elektro-shock-therapie. Er zijn nog levenden onder ons die dit kunnen navertellen. Dus ga nu niet vertellen dat wij zoveel beter zijn (geweest) dan hun. Ik geloof wel, als dat nodig mocht zijn, zij daar ook wel komen. Leven en laten leven.

Genoeg over het welles en nietes, ik denk er nu anders over en ben van mening dat ik alsnog met de stichting “Weerzien met Libanon” kan meereizen. Niet nu of morgen, nee, maar wel binnen 5 jaren. Inmiddels heb ik mijn doelen bijgesteld en lijkt het voor mij, voor mijn eenenzestigste verjaardag, best haalbaar. Dan heb ik alle transitie perikelen achter de rug, zie ik er, naar verwachting, veel vrouwelijker uit en zal niets mij meer in de weg staan. Natuurlijk realiseer ik mij (nu) dat ik daar niet de ‘transgender’ moet gaan uithangen. Maar ik zal mij echt wel op gepaste wijze kunnen mengen in een groep van terugkerende veteranen. En mocht ik heel toevalligerwijs in contact komen met bewoners die, hoe onwaarschijnlijk ook, mij nog in de oude gedaante kunnen herinneren, dan zal er vast wel een antwoord uit de “hoge hoed” komen. Wat is erger, sterven in het ‘harnas’ of dood gaan zonder je grootste droom te hebben verwezenlijkt?

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s