“Lichtkrant”


‘s-Gravenhage kende veel markante en prachtige gebouwen, die helaas door de expansiedrift van architecten in de jaren ’70 rigoureus werden gesloopt. Het gebouw op de foto was van de Haagsche Courant. (Waar later ook dagblad Het Binnenhof werd gevestigd en zodoende mijn vader daar zijn bureau neer kon zetten). In de koepel zat een heus planetarium, iets wat ik helaas nooit heb bezocht. Net onder de koepel kun je zien dat daar het laatste nieuws voorbij kwam rollen, in helder verlichtte letters. Ik kan mij niet herinneren dat ik dat fraais ooit in werking heb gezien, maar destijds was het magnifiek, had het iets magisch en stonden er dagelijks tientallen mensen naar te kijken.

Haagsche Courant

Al geruime tijd merkte ik dat dingen verhelderden en duidelijker werden. Nu kwam dat niet door mijn nieuwe bril, maar door inzichten in allemaal informatie en vlagen van herinneringen. Daarnaast lijk ik wel een spons wat leren betreft. Dit herken ik niet. Er zijn meerdere perioden in mijn leven geweest dat ik heel fanatiek stof kon opnemen, echter was die stof altijd werk of hobby gerelateerd. (Nu had ik nooit saaie banen, was de te leren stof redelijk ruim bemeten, maar het bleef altijd bij het vastbijten in een job). Saskia heeft zich al meerdere keren verwonderend uitgesproken over mijn leergierigheid, nog even en zij geeft mij de bijnaam: ‘Mevrouw Wiki’, want daar haal ik veel informatie weg.

De laatste weken moest ik veel herinneringen ophalen. Moeten? Ja, van mijzelf, omdat ik dat zelf graag wilde en leuk vond. Denk daarbij terug aan de reünie 5e klas lagere school van afgelopen weekeind en ook de aankomende reünie van Libanon veteranen, in september van dit jaar, brengt veel naar boven. Er bleek, blijkt veel meer te zijn blijven hangen dan ik zelf voor mogelijk hield. Ik werd daarbij geholpen door mijn bewaarzucht. Ik blijk zoveel gedetailleerde items te hebben bewaard dat ik er bijna een fotoverhaal van kan maken. Door veel van die foto’s, items en documentatie te rangschikken komt er een soort van verhaal naar voren en maakt het de vage herinneringen zo helder als glas.

Ik noem het geen verdrongen leven, maar meer een leven dat op een grote hoop is gegooid, waar in de loop der jaren alles door elkaar is gehusseld en het overzicht compleet ontbrak. Tijdens onze dagelijkse praatcessies in bed, vertelde ik Saskia hierover en samen zochten wij naar antwoorden, uiteindelijk vond ik een metafoor: “Lichtkrant”. Zo vond ik ook iets in de metafoor die vele mensen vaak, als blijk van hun nieuw gevonden leven, gebruiken. Je weet wel, die cocoon waar een vlinder uitkomt. Zo voelde het verdrongen leven, alsof ik, al zwevend in die cocoon, allemaal letters rond zag draaien. Tegen elkaar indraaiende cirkels met allemaal letters. (Om het makkelijker te maken!). Gaandeweg kon ik de letters één en dezelfde kant op laten draaien en lukte het, de omwentelingssnelheid te verminderen. Het werd duidelijker, de letters werden woorden, de woorden werden zinnen en uiteindelijk verscheen een heldere lichtkrant. Een lichtkrant die ik kon lezen wanneer ik dat wou, in het mij gewenste tempo. En zo kon het dus gebeuren dat mensen zich verwonderen over mijn geheugen, alsof het gisteren was gebeurd! Maar, zoals je door de regels al heen hebt kunt lezen, heb ik mijn geheugen domweg wakker kunnen schudden en met alles wat ik bewaard heb, de boel daarboven gekalibreerd.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s