Reünie ‘73-‘74


‘Begreep Harry de uitnodiging niet?’ Dat vroeg één van de drie dames die de reünie “Lichtbaken 1973-74” hadden georganiseerd. Het was toch duidelijk verteld, er konden géén partners aan de reünie deelnemen en toch kwam Harry met een, voor hun, onbekende dame aanwandelen. ‘Dat is vast zijn echtgenote’, zei één van hen!
Een paar uurtjes daarvoor was ik een beetje op mijn voornemens terug gekomen, ik wist dat ik met de tram naar de reunie zou gaan en in eerste instantie leek het mij heerlijk om het laatste stuk naar de locatie te voet af te leggen. Het is namelijk een prachtige wandeling van tramhalte Pissuissestraat, naar het landgoed in Ockenburgh. (Een andere mogelijkheid per openbaar vervoer is er overigens niet). Maar op de valreep veranderde ik van mening. Het extreem gure en koude weer was niet echt aantrekkelijk en was ik vooral bang voor de afstand. Het zou zo maar kunnen dat ik dan al over mijn grenzen zou gaan en dat het mijn dag grondig zou verpesten. Zodoende zocht ik contact met Harry, een oud klasgenoot en buurtvriendje, zo kon het geschieden dat hij mij, met zijn auto, oppikte bij de halte en wij samen het laatste stukje naar “Brasserie Ock” liepen.
Terwijl wij gezellig bij-kletsten, zagen de dames van de organisatie ons gezellig aan komen keuvelen. ‘Begreep Harry de uitnodiging niet?’

Wat voor mij wel de boventoon vormde was wel de warmte, liefde en tederheid. De warmte die wij van elkaar en voor elkaar voelden, de liefde van onze hechte band en de tederheid hoe wij met elkaar omgingen, toen en nu. En als ik nu zeg, dat dat alleen maar sterker is geworden, nou, dan is daar geen letter van gelogen. Wat kunnen mensen aan de ene kant veranderen en aan de andere kant juist helemaal niet. Verreweg de meesten herkende ik wel bij binnenkomst, niet allemaal bij naam, maar daar kregen wij handige naambordjes voor opgeplakt. En als ik mijn bril had opgezet, ging dat nog beter. Onze meester, op de foto’s uiterst links en uiterst rechts, die had ik dus helemaal niet herkend. Maar buiten zijn weelderige baard, was hij nog geen steek veranderd!

De tijd was helaas te kort om met iedereen persoonlijk te spreken, er zijn ook verschrikkelijk veel jaren overheen gegaan en een ieder heeft een lang levensverhaal. Daarnaast rakelde je bij ieder gesprek gedeelde herinneringen op, die bij de een nu eenmaal wat meer waren als bij de ander. Zo ging dat nu eenmaal, ik was toen al een soort van boeffie, dus had wat meer te delen met andere boeffies! Nee, hoor, ook best veel meisjes hadden nog veel herinneringen aan mij :-). Ook kan je Loosduinen totaal niet meer vergelijken met het verleden en het heden. In die jaren was het nog redelijk “dorps” te noemen. Zo waren wij allen Katholiek, deelden naast de school ook nog meerdere dingen die aan de kerk verbonden waren en met velen speelden wij ook, naast al die activiteiten, gewoon buiten.

Wat mij opviel was, dat ik als één van de weinige al vroeg met kleine kids in de weer was, de meesten die ik sprak kregen pas na hun dertigste kinderen. Zo zijn hun gezinnen zo’n beetje gelijk aan die van mijn huidige gezin nu. Maar volgens mij ben ik wel de enige met een spruit van bijna vier! “Als eerste begonnen en als laatste geëindigd?” En zover ik klasgenoten heb gesproken, win ik ook met het aantal kids, dus zo katholiek is iedereen niet meer :-). Ook dat viel reuze mee, velen hielden zich aan de leus ‘tot den dood elkander trouw’, of deden daar in ieder geval hun best voor. Of iedereen nog iets had met “Loosduinen”? Ik weet het wel zeker van wel, al hoewel de meesten er niet meer wonen, hoorden ik allen wel zeggen dat zij regelmatig terugblikken naar hun oude stekkie en als de mogelijkheid zich aandient, er ook nog eens doorheen rijden. Zo vertelden meerderen, voordat zij naar de reünie kwamen, nog even hun oude straatje aandeden. (Er was er zelf één overgekomen uit Finland!). Persoonlijk zou ik wel definitief terug willen naar Loosduinen.

Nog even terug naar die boeffies, er was er één bij die mijn hartje wel 10 keer deed overslaan. (Ik heb wel eens eerder in een blog over hem geschreven, maar kan zo gauw niet meer terug vinden in welke). Er zijn tijden in mijn leven geweest dat hij mij meer aan het huilen bracht dan aan het lachen. Daar is al veel eerder in ons leven een kentering in gekomen en zijn wij, in onze tienerjaren, vrienden geworden in plaats van vijanden. Ik was vroeger echt niet zo uitgesproken als nu, nu na mijn transitie en dat kwam nu goed uit. Op een leuke en spontane wijze deed ik mijn zegje en hij reageerde daar super tof op. Goh, dat ik ooit nog eens mijn hart zou luchten……… ‘Hij wist het niet meer”. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Maar hij vertelde mij gisteren dingen in vertrouwen en herkende hij zich wel in de persoon die hij toen was. Hij vond het zelfs heel jammer dat ik niet in zijn ‘buurtje’ was opgegroeid. De Hovy-buurt was/is een hele hechte gemeenschap binnen Loosduinen. Hij was er van overtuigd dat mij jeugd er heel anders en gelukkiger had uitgezien als ik daar was opgegroeid. Hij heeft het boeffie zijn in de jaren 80 wat verder uitgebreid, maar heeft uiteindelijk zijn leven gebeterd en is al jaren gelukkig getrouwd, heeft geweldige kids en doet het bijzonder goed in het leven. Werkelijk een top prestatie van een toppertje.

Enkele diepgaande gesprekken volgden met een paar meisjes uit mij klas, ook zij stonden (nu) met beide beentjes op de grond en hadden de tand des tijds goed doorstaan. Volgens mij waren zij wel daar, waar zij wilden zijn en genoten van het leven. En de meisjes waar ik ooit smoorverliefd op was, die waren er ook, bijna allemaal!. Want je word op die leeftijd nou eenmaal snel en veel verliefd, ik althans wel. Maar er waren er een paar bij die er destijds echt bovenuit staken. En nu zag ik ze weer terug, voor mij geen spat veranderd en zou ik er zo weer hoteldebotel verliefd op kunnen worden…….. (Ik doe het ze maar niet aan 🙂 ). Een enkeling kon zich nog wel de onhandige charmes van mij herinneren. Ik weet het niet helemaal zeker, maar volgens mij dronken wij vroeger ‘puur’ duinwater en echte verse melk in Loosduinen, want alle dames (en sommige heren) zijn best goed opgedroogd.

Met een van de dames had ik een speciaal dingetje. Heel lang geleden schreef een eenzame militair in Libanon, een brief aan “Mona”. (Ik was het niet hoor). Hij scheef dat er veel militairen eenzaam waren en wel wat post van lieve vrouwen konden ontvangen. En raad eens, er kwamen postzakken vol post aan. Omdat het er zoveel waren, werd de post gesorteerd op herkomst en zodoende kreeg ik wat brieven uit Den Haag en omgeving in handen. Kort maar krachtig, één van die brieven kwam van een klasgenootje! Juist, van één die ook bij de reünie was. Ik wilde haar zo graag die brief terug geven, maar kon hem helaas niet snel genoeg vinden. Ik heb haar beloofd dat ik het zal laten weten als de brief boven water komt.

Er waren destijds twee parallel lopende 5e klassen, want anders was de klas te groot geworden. Beide klassen waren voor de reünie uitgenodigd, waardoor er ruim 40 schoolgenoten aanwezig waren. (Nou ben ik eigenlijk vergeten te vragen waarom er gekozen is voor de 5e klassen, want ik kan mij niet anders herinneren dan dat die klassen, vanaf het 1e tot aan het laatste jaar, gelijk zijn gebleven. Met uitzondering van verhuizende kinderen en nieuwe aanwas). Het duurt nog 5 hele jaren voordat de volgende reünie word reorganiseert. Vijf lange jaren wachten! En hopelijk is er dan ruimte voor iets meer tijd, want oh, wat hebben wij elkaar veel te vertellen en willen wij het liefst nog meer kunnen delen. De volgende keer ben ik er ook bij en hoop ik iedereen weer in dezelfde blakende gezondheid terug te zien. Dank jullie wel voor deze onvergetelijk dag, een dag die voor altijd in mijn geheugen is gebrand. Misschien lukt het mij de volgende keer wel zonder naambordjes.

5 gedachtes over “Reünie ‘73-‘74

  1. Wat een leuk verhaal om te lezen. Het was veel te kort om iedereen te spreken, en ja ik ben heel benieuwd naar de brief die ik aan “die eenzame militair” geschreven heb. Ik kon het me nog goed herinneren. Tot over 5 jaar, het ga je goed.

    Like

    • Hoi Leonie,
      Ontzetten leuk om jou weer te ontmoeten en leuk dat jij de brief aan “de eenzame militair” nog kon herinneren. Ik ga de brief op zeker vinden en dan gaan wij er over 5 jaar eens voor zitten :-).

      Liefs,
      Rianne

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s