Het leven na de SRS, week 71


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 16 maart 2018, dag 491

11:30 uur  Vandaag is het oma & pannenkoeken-dag bij Daniël. Hiervoor was Saskia gisteravond druk aan de slag gegaan om zo veel mogelijk van die ronde lekkernij te maken. Eigenlijk had ‘Ama’ die moeten maken, maar goed, ze zullen er niet minder om smaken. Om 11:30 uur worden alle oma’s en opa’s op de crèche verwacht en dan is het aanvallen maar! Terwijl ik Daniël van de scooter tilde en de pannenkoeken uit de buddyseat haalde, stopte er een busje met arbeiders achter mij. “Hé chickie!!’, galmde het over het schoolplein. Altijd leuk, zo’n compliment! En van achteren gezien heb ik natuurlijk een mooie blonde haardos :-). Helaas voor hem draaide ik mij om en keek ik de heren met een brede grijns aan. Ik vrees dat hij wel een tijdje het lijdend voorwerp op de werkvloer is.

Daniël kwam vanmiddag thuis in een heuse outfit van een kok. Vanwege de “pannenkoekendag” kreeg jij een schort en koksmuts. Wat zag hij er geweldig leuk uit! Inmiddels ligt ‘mijn’ outfit voor morgen klaar, een zwart jurkje en een officiers-jasje. En een hele dikke panty, want het word guur en koud. Dat ik een stuk moet lopen vind ik niet erg, het is tenslotte een mooie wandeling door het oude vertrouwde bos. Weer even terug naar het vertrouwde Ockenburgh. De reünie, 5e klas lagere school, word gehouden in restaurant ‘Ock’, gelegen naast het gerestaureerde landhuis en op de plek waar ooit een oerlelijke jeugdherberg stond. Ik ben benieuwd naar de gasten en of het “herkenbaar” is, tenslotte heb ik het gros jaren niet gezien.

Zaterdag 17 maart 2018, dag 492

09:30 uur  De spanning stijgt, nog maar een paar uurtjes te gaan en dan zie ik een groot deel van de oude klasgenootjes weer terug! Ik ben vast niet de enige die ietsje veranderd is, al zal dat bij de andere wel wat minder zijn als bij mij. Zojuist had ik al contact met Harry ( bovenste rij, derde van rechts), naast mijn klasgenootje was hij mijn overbuurjongen en speel cameraatje. Hij pikt mij op van de Randstadrail, want de trip door het bos zie ik met dit weer niet zo zitten en ook de loopafstand staat mij tegen, dan kom ik gekreukeld aan en kan ik de rest van de middag op een stoel gaan zitten. Wat ik aan ga doen, ligt al klaar. Nu nog wat sieraden er bij zoeken en afwegen of make-up verstandig is, anders herkennen zij mij straks helemaal niet meer :-). (Waar ik mij toch allemaal druk om maak!?).

13:00 uur. Ik zit inmiddels in het trammetje naar Loosduinen, een ritje van één uur! Wel heel leuk, want vanuit dit zit-gemak heb ik Den Haag lang niet meer gezien.

Toen ik vanochtend onder de douche stond, ging de badkamermeubel langzaam open en hoorde ik een lief stemmetje vragen: ‘Riann of Jus?’ Ik vertelde Daniël wie ik was en toen zei hij: ‘ oh, gezellig, dan ben ik nog even bij jou en ik ga gelijk even poepen!’ Geweldig, ik wist niet hoe snel ik uit de badkamer moest komen!

18:45. De reünie was geweldig, wat heb ik een onwijs fijne en warme middag achter de rug. Ik ga hier nog veel meer over schrijven, maar er staat meer op de agenda. Ik zit nu in de tram naar Zoetermeer en mag dit keer uitstappen op de halte bij de bioscoop. Saskia trakteert ons op “fifty shades”. Dus voorlopig nog niet thuis.

Zondag 18 maart 2018, dag 493

16:30 uur    Ik ben nog steeds in de heerlijke roes van gisteren, wat heb ik genoten. Er speelt nog zoveel in hoofd en dat zijn dingen die zijlings met deze happening happening te maken hebben. Zo was ik op zoek gegaan naar oude foto’s en dingen uit die tijd. Zoals jullie reeds gelezen hebben, vond ik daar niet zoveel dingen over, maar wel veel andere zaken uit het verleden. Hierdoor heb ik ook een flink aantal items kunnen delen op de Faceboek-groepen “Den Haag uit je jeugd” en “Geboren in Loosduinen”. Die oude items worden, gezien het aantal ‘like’s’, heel erg gewaardeerd. Maar wat ik nog niet heb gedeeld, maar wel erg aanwezig is in mijn koppie, is mijn verleden met mijn ex-echtgenoten en onze twee kinderen. Vergeten doe je ze nooit en er is altijd wel een moment op de dag dat iets je doet herinneren, maar nu is dit wel heel erg aanwezig. Verdrietig?, ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, want het is niet zo dat het mij somber maakt of dat ik er van slag van raak. Er zaten tenslotte ook hele mooie jaren bij. Tsja, en wie alles bewaard, komt ook weer veel tegen. Zo bladerde ik een paar keer door het geboorteboek van mijn oudste dochter en dan is het even slikken. Daarnaast al die honderden foto’s, al dan niet ingeplakt in albums en hun diploma’s, knutselwerkjes en Vaderdag cadeautjes. Ik zal het nooit weg doen en er komt vast nog wel een tijd dat het op de een of andere manier hun kant op gaat.

Oh, voor dat ik het vergeet, de uurtjes alleen zonder kids gisteravond waren gezellig. Saskia wachtte mij inderdaad op in het centrum van Zoetermeer en tezamen doken wij direct de bioscoop in. Fifty Shades…………. ik vond het fijn om even naast Saskia te zitten, zonder bijgeluiden, lekker rustig. De film zelf, niet mijn ding en zal het ook nooit worden ook. Ik heb alle delen gezien, maar deze laatste had meer iets weg van een gekuiste porno film. ‘Drie stappen lopen, sex……. in de auto stappen, sex……… drie stappen lopen, sex……….. Thuis nog even wat zitten bloggen en met een zak chips naar een Netflix serie gekeken.

Harry and me

20:30 uur   Daar is de foto dan eindelijk, de foto van mij en mijn tijdelijke “echtgenoot”. Wie het verhaal achter tijdelijke “echtgenoot” wil weten, zal even in het blog Reünie ’73-’74 moeten duiken.

Ik houd het vandaag voor gezien met schrijven, want morgen ga ik weer eens richting Alkmaar. In de agenda staat een afspraak met dr. Kanhai, voor de laatste controle. Althans, daar ga ik maar vanuit. Maar er staat nog iets veel leukers op de agenda. Als het goed is zit, na mijn kort onderzoekje, een Libanon maatje in het restaurant van het ziekenhuis. Wij hebben al een langere tijd contact met elkaar via Facebook en aangezien hij dicht bij het ziekenhuis woont, kan een ontmoeting niet uitblijven!

Maandag 19 maart 2018, dag 494

08:30 uur    Gisteravond had ik een heel lang gesprek met een transvrouw. De aanleiding van dit gesprek was ‘zenuwpijn’. Ook zij heeft hier, na de operatie, mee te maken gehad en dan wel in een hele erge vorm. Zij kon helemaal niet meer lopen van de pijn. Inmiddels gaat het nu stukken beter met haar en kon zij mij vertellen dat de oorzaak inderdaad in de knieholten ligt. Net als zij, krijg ik ook heel erg snel slapende ledematen en dat, in combinatie met de beugels waarin je een lange tijd tijdens de operatie in ligt, veroorzaakt de ellende. Helaas heeft ook zij geen remedie gevonden tegen de pijn. Ja, de pijnmedicatie, maar dat hielp bij haar, op een gegeven moment, ook niet meer. Het goede nieuws is dat het bij haar langzaamaan minder is geworden. Dat wacht ik dan maar af, bij mij is het zich voorlopig steeds meer aan het uitbreiden, het zit nu vanaf mijn voeten tot net boven de knieën. Ook dit nieuws brengt mij niet op andere gedachten qua programma wat ik nu volg, daar ga ik gedreven mee door. Het is wel jammer dat de vergoeding voor dit soort therapieën maar beperkt is tot 18x. Hierdoor moet ik het na april zelf op te zien lossen.

20:30 uur   Vanmiddag heb ik mijn laatste controle bij dr. Kanhai gehad, alles ik tip-top in orde. (Ik kom er zo weer op terug 🙂 ).
Maar er was meer, veel meer. Ik ontmoette vandaag een oud maatje uit Libanon. De laatste keer dat ik hem zag, was in 1983! Via Facebook kwamen wij een paar jaartjes geleden weer in contact en toen ik hem onlangs berichtte dat ik in Alkmaar zou zijn, haakte hij daar direct op in. (Hij blijkt daar niet zo ver vandaan te wonen). Zodoende zagen wij elkaar weer in het restaurant van het Noord-West-Ziekenhuis te Alkmaar. En wat zo verschrikkelijk herkenbaar is voor veteranen, is de herkenning en erkenning. Wij hoefden elkaar niet af te tasten, wij begrepen elkaar direct en dat leverde een heel openhartig gesprek op. Natuurlijk spraken wij over het leven en dan vooral over het leven wat ons door de ervaringen in Libanon is aan gedaan. Nee, zo kan ik het niet noemen, er is ons niets aangedaan, er is iets nagelaten. Zo hebben wij alleen maar een blik, één woord of zelfs alleen maar een gelaatsuitdrukking nodig om te herkennen en te erkennen. En als je als zo aan het kletsen ben, dan merk je hoeveel er is blijven hangen van elkaars leven. Zo wist hij nog aardig veel over mijn ex-echtgenote te vertellen! Logisch eigenlijk, want vrijwel iedere militair in Assen, waar wij onze opleiding kregen, wilde wel graag een relatie met een verpleegkundige. Het wemelde er van, niet alleen verpleegkundigen hoor :-). En ik was één van de gelukkigen, zij stond ook nog eens op Schiphol toen ik terug kwam uit Libanon en ging pas jaren later weer terug naar het Noorden. (Misschien eens leuk om over te bloggen, hoe dat destijds ging met zustertjes en soldaatjes. Er zijn er velen, die na de uitzending naar Libanon, ook kleine zustertjes en soldaatjes maakten). Ik heb genoten van de anderhalf uur met mijn oude maatje, het voelde ontzettend goed en ik hoop hem weer terug te zien. Niet alleen om onze puinhopen te vergelijken, maar ook om weer eens ouderwets te ouwehoeren

En dan nu weer even terug naar dr. Kanhai. Eigenlijk was dit bezoekje maar kort. Hij onderzocht even het gecreëerde tussen mijn benen en gaf het een dikke tien! Operatie geslaagd, beentjes toe, broekje en panty weer aan, waarna wij elkaar veel succes wensten in het leven. Nee hoor, we spraken nog uitvoerig over zijn plannen m.b.t. het weer gaan opereren van trans-vrouwen. Hij heeft mij uitdrukkelijk verzocht daar niet al te veel over te vertellen, dus doe ik dat ook niet. Ik heb hem het afgelopen jaar al vaker gesproken over zijn plannen en nu lijkt het er op dat zijn inzet en visie vruchten heeft afgeworpen. Ik heb hem, een tijdje terug, in contact gebracht met een journalist van het AD en kan alleen maar zeggen: ‘hou deze krant in de gaten’.

Dinsdag 20 maart 2018, dag 495

11:30 uur   Over een klein uurtje reizen Saskia en ik samen naar een AH aan de andere kant van Zoetermeer. Aldaar gaan wij voedsel voor een goed doel inzamelen. We hebben er zin in!!!

21:00 uur  De inzameling voor voedselgroep Zoetermeer 2.0 was een groot succes. Saskia was helemaal in haar element en wie haar kent, weet dat zij iedereen alles wat los en vast zit kan verkopen. Zo kreeg zij een man zover om alles te kopen wat wij op een lijst hadden staan, ter indicatie wat de voedselgroep voor de minima wilde uitdelen. In die twee uur dat wij mee hielpen, werden er 4 karren gevuld met boodschappen. Het was geweldig om met zo’n team van enthousiaste mensen te werken. Wauw en wat een fijne sfeer ook! (Het staan en mensen benaderen hield ik slechts 45 minuten vol, maar kon mij gelukkig ook heel nuttig maken met andere dingen).

Woensdag 21 maart 2018, dag 496

13:00 uur     Vanochtend konden wij onze ‘buit’ van gisteren ophalen bij “Voedselgroep Zoetermeer 2.0”. Nu zag ik ook wat er gisteren door de vrijwilligers was opgehaald, dit was overweldigend! Zodoende konden wij net huiswaarts keren met een grote tas vol lekkers en levensmiddelen waar wij wat langer mee kunnen doen.

19:45 uur   Toen ik vanochtend Daniël naar de crèche bracht, werd ik gelijk aan het stemmen herinnert. De toegangsdeur van de school stond wagenwijd open en er prijkte een bord aan de gevel. Het was overduidelijk dat hier gestemd kon worden. Alleen Daniël snapte dat natuurlijk niet, die liep zijn school binnen en zag 4 poppetjes op een rij zitten, klaar om stemgerechtigden te ontvangen. Dus vertelde ik Daniël, overdreven luid, dat deze mensen hier zaten om alle kindertjes welkom te heten door heel hard te zwaaien! Dat liet Daniël zich geen twee keer zeggen, hij begon heel hard te zwaaien, waarop de twee middelste poppetjes enthousiast terug zwaaiden. Ik deed nog een keer een verwoede poging om de twee buitenste ook mee te laten doen, doch waren zij stoïcijns en onverbiddelijk. Zij zwaaiden niet…….. Nu wist ik het zeker, uiterst rechts werd het dus niet, net zoals uiterst links. Nog altijd rechts van het midden en op een lokale partij, het word eens tijd dat Zoetermeer VOORUIT gaat :-).

Donderdag 22 maart 2018, dag 497

15:30 uur    Mijn dag zit er zeker nog niet op, maar ik zit eindelijk……… ppfff. Het begon vanochtend met fysiotherapie, daar was ik even mee gestopt vanwege de operatie aan mijn kaak. (Toen de linkerkant en morgen de rechterkant, JOEPIE). Het was wel te merken dat er een pauze in heeft gezeten, het ging minder makkelijk als toen ik in die flow zat. Daarna racete ik door naar Stichting Piëzo, alwaar vriendin Tineke de scepter zwaait over de ‘kunstuitleen’ voor en door de minima. Haar vraag aan mij was duidelijk: ‘of ik voor de schilderijen lijsten wilde maken?’ Natuurlijk wil ik dat wel doen! Daarna kreeg ik een rondleiding en maakte kennis met medewerkers en bezoekers. Wat doen zij veel goeds!! Ook werd ik voorgesteld aan de “Projectleidster Ambachtenwerkplaats” en vertelde globaal wat ik allemaal in mijn mars had en wat mijn huidige status in de maatschappij is. Ik kon hoog of laag springen, de agenda’s werden getrokken, over twee weken bleek ik nog een gaatje vrij te hebben………. Ik heb het echt werkelijk te druk. Te druk met eigenlijk niets, God, wat verlang ik terug naar een beetje structuur in mijn leven! Daarna was het weer als een raket door naar huis. Daar wat champignons gebakken in de knoflookolie, bestrooit met een laagje Parmezaanse-kaas en hup het mondje in. Klaar voor de volgende ronde sprong ik weer op de scooter, om net op tijd aan te komen voor de logopedie. Wat ik overigens weer snel op heb gepakt, want door de lange griepgolf hier in huis en de kaakoperatie, was dit wat verwatert. En nu zit in eindelijk even, nog een klein half uurtje en dan beginnen de dagelijkse gebeurtenissen van het boodschappen en het koken. Vandaag staat er kippen-dij-shoarma op de agenda, met extra veel knoflook in de knoflooksaus. (Dat doe ik eigenlijk expres, want vanavond hebben we wéér “Kanjertraining” op de school van Sebastiaan. Hopelijk korten zij de avond, vanwege onze walmen, in).

21:50 uur    Uiteindelijk ben ik niet naar de “kanjertraining” geweest. Ik heb mijzelf belast met de zware taak van oppas en gunde Saskia het uitje :-). Zij is net thuis gekomen, duiken nu samen op de bank en starten weer met een nieuwe serie op Netflix. Trouwens, gisteren sloten wij een hele goeie af, genaamd: Tabula Rasa, een echte aanrader!

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.