Hersenspinsels


Citaat uit mijn dagboek:‘Nog twee nachtjes slapen en dan is het zover, dan vindt de reünie 5e klas lagere school plaats en werd er door de organisatoren gevraagd om foto’s mee te nemen. Zo ben ik al een paar dagen aan het spitten naar oude foto’s van mijn lagere school in Loosduinen en ik moet die toch echt ergens hebben liggen, nog heel veel zelfs. Tot op heden tevergeefs……, maar wat ik wel vond, was andere koek en zet momenteel mijn leven stil. Mijn vader had ook zo’n verzamelwoede als ik en geloof het of niet, ik heb nog steeds niet alles uitgeplozen van wat ik van hem in oude dozen heb bewaard. (Toen mijn vader in 1983 overleed, bleven er dozen vol oude kranten en verzamel-dingetjes over uit de opruiming van zijn huis, mijn ouderlijk huis wel te verstaan). Nu ik naarstig op zoek ben naar foto’s, stuitte ik op weer eens zo’n doos en kon het niet laten om nieuwsgierig te neuzen. Naast een paar ‘schatten’, vond ik ook een brief die ik schreef aan mijn vader, een brief uit de periode dat ik in één van de kindertehuizen zat. Die brief alleen al zette mijn leven al op zijn kop, maar het aansluitende zoeken op Google nog veel meer. Klaarblijkelijk heb ik altijd een hele andere tijdsbeleving gehad en waren de misstanden aldaar toch geen hersenspinsels van een ‘kleine jongen’. Zo blijkt wel uit een forum van oud lot genootjes uit die tijd.’

30620323260_26b4121656_b
(Foto geplukt van internet)

(Even tussen haakje, de door mij genoemde “schatten” hebben geen betrekking op goederen die voor diefstal in aanmerking komen. Er kwamen geen bakken met geld, edelstenen, sieraden enz. uit de hoge hoed. Wel een schat aan oude documentatie en verzamelaars items, bijvoorbeeld de allereerste persing van dagblad “Het Binnenhof”, de allereerste “Song Expres” en kranten van net voor, als net na de oorlog. Verder wat spul voor Catawiki of E-bay, zoals onbeschreven wenskaarten, ansichtkaarten en dergelijke).

Tot op heden heb ik altijd gedacht dat ik veel jonger was toen ik voor het eerst naar een kindertehuis werd gestuurd. Ik meende altijd dat ik zo’n jaar of 7-8 geweest moest zijn en de tweede Kruistocht naar een kindertehuis vele jaren later was. Dit blijkt nu toch anders te zijn. (Het waren niet altijd Kruistochten naar een Katholiek onderkomen, diverse malen verbleven mijn zusje en ik ook bij familieleden). Volgens de brief moet ik destijds 10 jaar oud zijn geweest en wat ik in het andere tehuis zeker wist, dat ik daar in de 6e klas zat. De tussenliggende tijd was dus veel korter dan gedacht.

Mijn hele leven heb ik al een afkeer tegen bepaald ‘voer’ en had ik visioenen over de wijze waarop mij dit werd toebedeeld, dan wel de wijze waarop het pertinent weigeren werd beloond. Na het lezen van het forum, waar leeftijdsgenoten hun ervaringen delen over het geweldig zonnige oord in de duinen van Egmond aan Zee, kwam bij mij het besef dat die visioenen meer weg hebben van weg gedrukte belevingen. Die gezellige visioenen berusten wel degelijk op waar gebeurden dingen. Het neus dichtdrukken en lauwe pap, inclusief heerlijke vel, naar binnen gieten bleek een favoriete sport aldaar. Ik zal maar niet verder uitweiden over bijvoorbeeld de gortepap, de griesmeelpudding en ander niet te definiëren voedsel, want dan blijf ik mijn toetsenbord en beeldscherm schoonmaken. En de smaak van verse melk, jammie, die onmiskenbare smaak was werkelijk buitengewoon. De alleraardigste plaatselijk melkboer bracht dit iedere ochtend trouw en plaatste zijn producten, inclusief de melk, gewoontegetrouw in de volle zon. Maar al rap werd dit binnen enkele uren in kannen verdeeld en in het buitenverblijf gestald. Zo kon het lekker rijpen in de zon en wat waren wij kindertjes blij als het goddelijke vocht in onze bekers klotste. (Ik weet even niet hoe je het noemt, als iets in klonten in je mok valt). Maar wij mochten niet dorstig toeslaan, nee, want eerst volgde een lange preek over dankbaarheid en moesten wij met gevouwen handjes, iemand daarboven, bedanken voor al dat lekker en al dat goeds. Ik denk nog met weemoed terug aan die woordjes van die dame achter mij, die met verfijnde handgebaren liefdevol in mijn oor schreeuwde, zachtjes mijn lel tot appelmoes kneep en met passie aan mijn haar trok, hoofd achterover en zo klaar als een ‘klontje’. (Verder als dit ga ik voor vandaag nog niet uitweiden over alle avonturen die dit ‘kinderparadijs’ voor leuks bracht. Ik snap wel dat jullie op het puntje van jullie stoel zitten en graag al dat kleurrijks willen absorberen alsof je van angst in je broek plast en mag opdrogen in een plaatselijke kast, maar ik moet nog even op zoek naar oude foto’s voor een reünie).

Maar ik was toen 10 jaar oud, geen 7 of 8, dus uiterst weerbaar en de opgekropte woede, pijn en frustratie kwamen er dan ook gelijk uit, na 20 jaar. Of sloop dat er gaandeweg in? Eerlijk gezegd weet ik dat niet meer. Laten wij eerlijk zijn, dit was geen op zichzelf staand dingetje, dit was een van de vele dingen die ik gratis en voor niets in mijn jeugd kreeg. Wie is er nou niet zo ‘gezegend’ geweest in zijn prille bestaan? Met mij zijn er zo veel meer die al dat moois op deze aardkloot mochten meemaken. Het is een onderdeel van mijn leven, een leven dat mij gevormd heeft en gemaakt, gemaakt tot het mens wat ik nu ben. Ik praat er nu over, schrijf er over en kan het verschrikkelijk snel verwerken en een plek geven. Dat heeft het mij opgeleverd, dat ik niet (snel) van mijn stuk te brengen ben en er af en toe ook nog eens mensen mee bij kan staan.

img_3914Zo langzaamaan krijgt iedere ‘hersenspinsel’ uit het verleden toch een plekje en blijken wilde dromen toch geen bedrog. En ik, ik nu? Ik geniet van het leven, met volle teugen! Ben niet voor één gat te vangen en geef niet op, nooit niet, ook al balanceer(de) ik af en toe op het randje. Het oude motto blijft gelden, voor mij en voor iedereen die het even niet meer ziet zitten. Denk maar aan de woorden: ‘Als je denkt dat je dood gaat, dan kan je nog 25 kilometer!’

7 gedachtes over “Hersenspinsels

  1. Jeetje wat een verhaal. Wel fijn dat dit soort herinneringen op hun plek vallen maar wat jij allemaal hebt meegemaakt… je zou er een film over kunnen maken. Bewondering voor je kracht en positiviteit.

    Like

    • Dank je wel Sandra. Het leven is zoals het is en wat ik allemaal heb mogen “beleven”, is voor een ander misschien pinuts. Neemt niet weg dat het mij gevormd heeft en sterk heeft gemaakt. Ook al heb ik hierdoor wellicht eigenaardigheden en moet ik waken voor valkuilen. In ieder geval best voer voor een pittige roman :-).

      Like

    • Je zou dat zeker kunnen denken, ware het niet dat het niet alleen mijn hersenspinsels zijn. Ik ben dan wel nagenoeg in hetzelfde nest als Paul opgegroeid, maar mijn ervaringen waren anders. Ook niet prettig, maar anders en zeker niet wat ik daar heb meegemaakt. Daarnaast heb ik ook met andere familieleden te maken, die weer een heel ander beeld hebben en daarom niet ga kwetsen. (Niet te veel dan 🙂 ).

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.