Schuffelen


1971_tmwstw_alt_cvr_v2_1000sq

The first and last, muziek, rock, hard-rock en The Rolling Stones. Vooral de Rolling Stones, met als koploper Mick Jagger, mijn God, wat hou ik van die man :-). Wie ik evengoed bewonderde was David Bowie. Bewonderen, (nog) niet verafgoden, niemand kon mijn Mick Jagger passeren. Maar gaandeweg werd Bowie iets anders voor mij, ik zocht iets in hem, iets wat ik later pas vond. Zijn vrije geest, de wijze waarop hij zijn songteksten maakte, maakte op een manier zoals ik mijn leven een beetje leidde. Losse woordjes schuffelen totdat er iets zinnigs ontstond, of een leidraad gaf voor een jaartje of tig aan vraagtekens. In ieder geval genoeg houvast om weer een tijdje door te kunnen. Vraagtekens in je leven rangschikken tot er een leefbaar bestaan uit voorkomt.

Zo werd hij voor mij een icoon, volgde hem op de voet en was jaloers op zijn transities. Ja, transities, want hij had de gave om meerdere keren te transformeren, te zijn wie hij wilde zijn, stand vast en zelfverzekerd, iedere keer een andere gedaante, maar wel altijd uitgesproken Bowie. Mijn grootste bewondering en een vorm van jaloezie zat wel in zijn uiting voor travestie en het vrouwelijke vermogen. Hij kon het doen, kon het maken, hij deed het gewoon en het werd als lef, als kunst gezien. Hij zette voor mij in ieder geval travestie op de kaart. Door travestie te beleven en er van te proeven gaf het mij de les niet te zijn wat ik dacht te zijn. Er was meer, het was anders. Nu weet ik het, maar dat heeft heel wat jaartjes schuffelen gekost.

Wat ik wel durfde, wat ik wel van hem leerde, was zijn wijze van expressie en kleding. De wijze waarop hij, op een geciviliseerde manier, lak had aan zijn omgeving, lak had aan iedereen. Zo kon ik altijd net even anders als de rest zijn. Leerde ik mij staande te houden als eenling in de massa. Maar leerde ik vooral dat alles bereikbaar is in het leven.

Absoluut, ashes, station, heroes, changes, dancing, golden, lazarus, rebel, Vision, this is not, pressure, underground here today, Everything away, ain’t easy, anger en stardust. Schuffelen maar!

Ik ben nog niet klaar met schudden, al hoewel het meeste nu wel in de juiste volgorde ligt en diverse woorden verklaarbare teksten zijn geworden. Het eindstation zal ik nooit bereiken, want tot aan mijn dood zal ik blijven wie ik ben, blijven schuffelen met het leven, van station to station, met muziek en visie, nooit meer ondergronds, nooit meer onder druk. Makkelijk is te mooi gezegd, ik ben als een rebel opgestaan, uit een boos omhulsel gestapt en dans naar het leven, met een heldin als gids, vandaag, morgen en in de verre toekomst, een gouden leven tegemoet.

(“Absoluut beginners” is ons liedje. “Changes” is het nu, word het “Ashes to Ashes”?).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.