Het leven na de SRS, week 70


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 09 maart 2018, dag 484

23:00 uur   Sodeju, als er een slecht in haar vel zit, ben ik dat wel. Het begon gisteravond al, direct na de wandeling op de catwalk voelde ik mij al zo raar en leek het wel of ik met de 4-daagse had meegelopen. De 4-daagse op een met spijkerbedden plaveide wegen. Ook de afgelopen nacht deden mijn onderbenen zo’n zeer dat er de halve nacht niets over bleef dan staren naar de wekker en kijken naar het gezichtje van Saskia. Ik had toch liever 3D sterretjes gezien.

Toen ik vanochtend vroeg maar van ellende uit bed stapte, voelde mijn gezicht ook niet joepie aan en bevestigde één blik in de spiegel al mijn vermoedde. Het leek wel alsof er een enge ziekte uit de middeleeuwen op mijn gezicht was neergedaald. En helaas is dat er niet beter op geworden. Het enige wat nog net lukte, was Daniël naar de crèche brengen. Dat is meestal een feestje, samen op de scooter en hij is al zo zelfverzekerd dat beide armpje wijd uitgaan als ik het gas opendraai……(max 25 km pu). Daarna werden de plekken alleen maar erger, jeukte het als de hel en zag het er vooral niet uit……. Het scheerapparaat bleef hierdoor vandaag op zijn plek liggen en kon deze dame later geen voet meer buiten de deur zetten. Heel even vervelend voor Saskia, maar het is even niet anders. Ik zag het gewoon niet zitten om Daniël van de crèche te halen en in een winkel te gaan paraderen.

Zaterdag 10 maart 2018, dag 485

07:00 uur   Zit alweer een klein uurtje aan de koffie en dat voor de zaterdagochtend. Eigenlijk had ik nog op één oor moeten liggen. Het lijkt wel alsof onze matrassen zo lekker liggen dat je binnen een paar uur voldoende slaap hebt gehad. Saskia heeft er ook wel last van, maar die lukt het om te blijven liggen. Goed, ik ga maar iets zoeken om de tijd te doden, back-up maken van de pc is geen overbodige luxe en de foto’s schikken, je moet toch wat.

19:30 uur   Tegen beter weten in, maar met 1000% zin, dook ik al vroeg in mij hobby-pakje. (Niet dat ik niet graag wilde tutten, maar ik kan mij niet scheren en mijn gezicht is één grote hobbel-de-bobbel!!). Hierdoor kwam het dat ik, al wandelend over ons landgoed, de prille zon op mijn gehavende toet voelde toen ik bij het jagers-verblijf aankwam. (Landgoed en jagers-verblijf, lees: tuin + blokhut).  Na ruim één uurtje buffelen had ik al het gestalde wintergoed en tassen vol zooi gerangschikt over het gazon uitgestald. Binnen enkele minuten bouwde ik de professionele snel-bouw-tent op en richtte deze weer gezellig in met antieke houten materialen, klaar om weer met restaureren verder te gaan. (Nu nog even de pijn wegdenken en net doen of ik het fysiek aankan en dan komt het helemaal goed 🙂 ). Na de noodzakelijke rust de boel aangeveegd, de vijver een beetje gefatsoeneerd en de loungeset weer gezellig op de vlonders neergevlijd. Laat de lente maar komen! Echt zin in de jaarlijkse bloemenpracht en het bakkie koffie op het terras. Hopelijk heb ik morgen weer de energie om de entree aan te pakken.
De rest van de dag heb ik achter de computer doorgebracht en uren achtereen muziek geluisterd, de geluidswerende deur dicht en gaan met die banaan. Heerlijk als vanouds, knetter harde rock-muziek met veel Bowie en de Stones, als het maar hard was.

Zondag 11 maart 2018, dag 486

12:00 uur   Kijken durf ik bijna niet, maar als ik met mijn hand over mijn gezicht ga voel ik al genoeg…….. Vloeken mag niet (.) van de kerk, alleen doe ik dit nu stiekem wel. Als dit zo blijft zal er wel een tochtje naar de huisarts aan vast zitten. Zie dat eigenlijk niet zo erg zitten met een stoppelbaard van 3 dagen (morgen 4 dagen) en een uitslag van heb ik jou daar. Het is voor Saskia ook verre van leuk dat ik weiger naar buiten te gaan, het boodschappen doen is zo’n een eenzame missie voor haar en vooral ook zwaar. Het gisteren voorgenomen plan om de entree op te frissen, heb ik ook maar laten varen, dan sta ik veel te veel in de kijker. In huis valt nog genoeg te doen, dus richt ik daar maar mijn pijlen op en het is weer tijd om te dilateren. Lang niet meer gehoord zeker, dat woord? Het hoort er nog steeds bij. Ik had het een tijdje ‘verwaarloosd’, door het alleen te doen als het mij uitkwam. Dat dit niet goed werkte, merkte ik gauw genoeg en houd mij daarom weer aan een strak schema van minimaal 1x per week.

IMG_3887

 

Het opruimen van de blokhut leverde nog een paar schatten op, zoals de oude skeelers van Justin en Sebastiaan. Deze kwamen vandaag goed te pas voor onze kleinste boef, Daniël. Helaas vloeiden er even dikke tranen toen bleek dat hij niet met zijn broer en vrienden mee kon de wijde wereld in. Gelukkig was Saskia de reddende engel, zij bracht hem op de fiets naar de plek waar alle “stoere” jongens momenteel hun leven wagen op skeelers. En volgens de laatste berichten kreeg Daniël als troost een heerlijk ijsje!

22:00 uur   Ik ga er maar niet al te veel woorden aan vuil maken, maar ik word soms zo moedeloos van sommige Trans-Anders zeikers……… Nu zijn er weer een paar malloten die het woord: “moederdag”, aan willen pakken!! Het is niet ‘genderneutraal’ en het zou transvrouwen discrimineren. Ik hoop echt op mijn knietjes dat dit niet verder komt dan het plaatselijk anarchistisch geleuter.

Maandag 12 maart 2018, dag 487

08:30 uur  De afgelopen uurtjes lag ik vaker op mijn rechterzijde dan op de linkerzijde. Dat komt omdat onze wekker aan mijn zijde staat en daar heb ik heel vaak op gekeken. Dit keer werd ik, rond een uurtje of twee, wakker gemaakt door een nighmare from hell!! Zo eentje die je niet meer uit je hoofd krijgt, zelfs niet als je toch af en toe indommelt. Ik ben zo’n dromer die realistische nachtmerries heeft, waarvan je bijna gaat geloven dat het echt gebeurd is, of als je wakker schrikt, denkt dat het gebeuren gaat. Het laat mij in ieder geval niet meer los.

Nu wij het toch over dromen hebben, ik kan mij er géén voor de geest halen waarin ik Rianne ben. Wat ik in een droom überhaupt ben, een man of een vrouw? De mensen waarover ik droom zijn wel echt, bestaan nog in mijn leven of hebben daar ooit deel van uitgemaakt. Zoals ik hierboven schreef, geen rare wezens of figuren uit Star-Wars of zo, nee gewone mensen. Maar ik zie mijzelf eigenlijk nooit en kan niet herinneren hoe ik door deze verschijningen word aangesproken, bij mijn oude, of bij mijn nieuwe naam. Ik onderga het, beleef het en door de verhaallijn in die droom kan het alle kanten op. Die van vannacht zat weer helemaal doordrongen van verlatingsangst en niet te stoppen verwijdering van mensen. Gezellig weer! Zal ik maar gaan proberen om met andere dingen bezig te gaan, dat helpt misschien?

Dinsdag 13 maart 2018, dag 488

08:00 uur   Het ‘zinnen verzetten’ heeft gisteren wel geholpen om mijn gedachten te verzetten. Zo ben ik eindelijk weer even bezig geweest met hout, niet echt lang vol te houden, maar wel genoeg om weer even te proeven van passie. Wat ook hoog op de agenda stond waren diverse telefoontjes naar instanties en zorgverleners. De combinatie van gewijzigde zorgverzekeraar en nieuwe zorgverleners liep niet helemaal goed. Gelukkig zijn die plooien gisteren gladgestreken. Ik kan nu gelukkig weer met een gerust hart verder met de bewegingstherapie en wat andere zaken. Voor aanstaande woensdag heb ik een afspraak met dr. Brigitte Meijer van het VUmc kunnen maken. In principe zijn alle gegevens nu klaar om operaties te gaan inplannen. Voor mij is het in deze belangrijk om te weten wat de diverse operaties voor impact hebben. Moet ik voor enkele ingrepen bijvoorbeeld één nachte in het ziekenhuis blijven? Ik weet het niet en kan het ook niet op het internet vinden.

Trouwens, de uitslag in mijn gezicht is minder aan het worden, maar nog niet voorbij. Ook merk ik dat ik iets onder de leden krijg. Het voelt een beetje grieperig en daar zit ik echt niet op te wachten.

Donderdag 14 maart 2018, dag 490

08:00 uur  Nog twee nachtjes slapen en dan is het zover, dan vindt de reünie 5e klas lagere school plaats en werd er door de organisatoren gevraagd om foto’s mee te nemen. Zo ben ik al een paar dagen aan het spitten naar oude foto’s van mijn lagere school in Loosduinen en ik moet die toch echt ergens hebben liggen, nog heel veel zelfs. Tot op heden tevergeefs……, maar wat ik wel vond, was andere koek en zet momenteel mijn leven stil. Mijn vader had ook zo’n verzamelwoede als ik en geloof het of niet, ik heb nog steeds niet alles uitgeplozen van wat ik van hem in oude dozen heb bewaard. (Toen mijn vader in 1983 overleed, bleven er dozen vol oude kranten en verzamel-dingetjes over uit de opruiming van zijn huis, mijn ouderlijk huis wel te verstaan). Nu ik naarstig op zoek ben naar foto’s, stuitte ik op weer eens zo’n doos en kon het niet laten om nieuwsgierig te neuzen. Naast een paar ‘schatten’, vond ik ook een brief die ik schreef aan mijn vader, een brief uit de periode dat ik in één van de kindertehuizen zat. Die brief alleen al zette mijn leven al op zijn kop, maar het aansluitende zoeken op Google nog veel meer. Klaarblijkelijk heb ik altijd een hele andere tijdsbeleving gehad en waren de misstanden aldaar toch geen hersenspinsels van een ‘kleine jongen’. Zo blijkt wel uit een forum van oud lot genootjes uit die tijd.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.