Catwalk


“Ik hoorde de muziek niet meer, zag het publiek niet meer, ik was daar even helemaal alleen, alsof ik bij het krieken van de dag op het strand liep”. 

de-schijnwerpers-glanzen-op-heldere-stadiumachtergrond-11601538

Het was enkele maanden geleden dat ik mij had laten “strikken” voor een modeshow. Niet om te kijken, nee, om actief mee te doen. Op Internationale Vrouwendag zou Stichting MEVE hun kleding tonen aan een breed publiek. Met een stuk of 24 geweldige dames moest ik de catwalk gaan betreden. En gisteravond, 08 maart 2018, was het zover! Onveilige veiligheidsspelden en strak te trekken bh-bandje, dat staat mij nog het meeste bij van gisteravond.

Door het slechte weer kwam ik te laat en als een bezopen kat aan. Hierdoor had ik net de instructies op de catwalk gemist. Voor mij werd het achteraan aansluiten en meegaan richting het lokaal, alwaar de te showen kleding netjes op naam voor ons klaar hing. De meesten dames onder ons waren, net als ik, in een mum van tijd omgekleed en werden overgeleverd aan een tros visagisten en hairstylisten, die klaar stonden om ons te verfraaien. Mijn oog was op een getinte visagiste gevallen, zij maakte haar ‘slachtoffers’ niet al te dik op, heel subtiel eigenlijk. Na een minuut of 20 had zij de meest haalbare mannelijke trekken kunnen maskeren met mooie make-up en was ik meer dan tevreden. Omdat ik een haarwerk draag durfde ik het niet aan om in de stoel van een van de kapsters te gaan zitten, zij waren zo druk in de weer met hete tangen en krullers, dat zou mijn haar niet echt prettig hebben gevonden. (Daar komt bij dat mijn haarwerk al ver over de datum is en dan zou ge-ruk en getrek niet bevorderlijk zijn).

De onderlinge sfeer was helemaal top, de allerjongste onder ons was de bruid. Ik zeg de allerjongste, omdat de leeftijden heel verschillend waren, waarvan de oudste zelfs 85 jaar oud was! Maar de piepjonge bruid (23) had ruzie met haar bruidsjurk en menig moeder en vriendinnen stonden er aan te rukken en te trekken alsof hun levens er vanaf hingen. Hierbij werden veiligheidsspelden gepoogd te plaatsen op plekken waar ik zelf geen speld zou willen zien. Mijn spontaan aangeboden hulp bij het aantrekken en spannen werd erg gewaardeerd, maar ook dat ging uiteindelijk niet werken. ‘Doe je bh eens aan, ik heb een idee’, zei ik. Zo gezegd zo gedaan en dat bleek beter te gaan. Om haar bh te verbergen sneed ik de ophang-lusjes uit de jurk en bond hiermee haar bandjes, op haar rug, aan elkaar vast. Dit op zo’n strakke manier dat ook de jurk eindelijk bleef zitten, zitten zoals zij dat wilde.

Hierna volgde de uitleg over volgorde waarop wij ten strijden trokken, wie er als eerste de vuurdoop mocht doen en wie de hekkensluiter was. Naast de volgorde werd ook de begeleidende muziek verteld. Tezamen met twee andere dames moest ik het doen met “Born to be wild” van ‘Steppenwolf’. Unaniem waren wij drieën het er over eens, dit was nou niet echt een nummer om je lekker op te bewegen. Maar helaas, het kon niet meer worden aangepast. Rond 19:45 was het eindelijk zover, we gingen via allerlei omwegen en gangetjes richting de coulisse. De modeshow werd aangekondigd en netjes gerangschikt stonden wij zenuwachtig onze beurt af te wachten, in een lange rij, van 24 dames, in een duister paadje achter de houten stellages. (Hierdoor kon je niet zien wat er gebeurde of wat je überhaupt te wachten stond. Dit kwam pas op het moment dat je een trapje op liep, een kwartslag draaide en vol in de schijnwerpers kwam te staan).

En daar stond ik dan, in luttele seconden nam ik de omgeving in mij op, zag (Godzijdank) de te bewandelen route en de te nemen obstakels en hindernissen. Daar ging ik dan, in de schijnwerpers, opzwepende muziek, optrekkende kunstmist, een podium voor mij, Een podium waaraan een catwalk diep de zaal in reikte en in een U-vorm weer terug ging naar de verlossende uitgang. Twee bochten moesten overwonnen worden en op ieder recht stuk werd verwacht dat je een pirouette draaide.

Ik hoorde de muziek niet meer, zag het publiek niet meer, ik was daar even helemaal alleen, alsof ik bij het krieken van de dag op het strand liep. Het was er wel degelijk, ik was niet alleen, want links en recht waren er felle flitsen van fotocamera’s, gejuich en een luidkeels ‘RIANNE RIANNE’ van mijn vriendin Tineke overstelpte de luide muziek. (Zij was het trouwens die mij zo gek heeft gekregen om dit geheel vrijwillig te doen). Ik had het gedaan en zag de verlossende trap naar de uitgang naderbij komen, nog een luttele seconde of 3 en het was voorbij! ‘Rianne, kom eens hier?’ vroeg de dame die de hele show met tekst en uitleg begeleide, ……. Plotsklaps was ik weer wakker, uit mijn roes gerukt…. ‘Rianne, je was zo zenuwachtig, wat vond je er van?’ Plotsklaps was ik weer wakker, stond ik weer in de schijnwerpers en kon ik niet anders dan antwoorden. En dat wilde ik nou juist echt, echt helemaal niet doen!! Ik wilde absoluut niet aan een zaal vol mensen bevestigen wat ik was. Mijn zware stem, de zware stem die alles zou verraden.

Ik moet daarin duidelijker zijn. Net zoals altijd liet ik het vooraf, met een dosis humor, “merken” dat ik het niet wilde. Daar had ik “helder” in moeten zijn, Rianne wil dat niet! 

3 gedachtes over “Catwalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s