POT (verdorie) 1


img_3866

Afgelopen week werden wij, Saskia en ik, omringd door een cordon van goedgezinde lesbiennes. Wij waren nieuwsgierig naar elkaar, niet alleen door de wijze waarop wij elkaar tegen het lijf liepen, maar ook naar de onderlinge relaties en naar het leven van twee vrouwen achter één deur.

Hoe meer de bewondering steeg en de emoties hun vrije loop kregen, des te meer kroop Saskia in mij en hield zij mij stevig vast. Alsof zij wilde schreeuwen, ‘blijf van haar af, zij is van mij!’

Het kon ook niet uitblijven, de vraag, of beter gezegd, een vraag in een opmerking: ‘jij was eerst een man en nu een vrouw, maar wat zijn jullie nu van elkaar!?’ Terwijl Saskia mij nog steviger vasthield, vertelde zij trots dat wij getrouwd zijn, zielsveel van mij houd en dat wij samen vier kinderen hebben. Dat allemaal in een teug lucht, alsof zij haar laatste woorden mocht zeggen. Voor mij weer een ‘smelt’ momentje…. moeilijk hoor! Na deze woorden was het net alsof de grote vleugels van “de ons kent ons” vogel om ons heen werden geslagen. ‘Dan zijn jullie dus, net als ons, lesbiennes’, zegt er een, waarop ik er direct op reageer alsof ik door een angel ben gestoken. ‘Wij herkennen ons daar niet in, in het lesbisch zijn. Althans, ik niet’. Ik gaf daar ook wel een aansluitende verklaring voor, want dat ben je ook wel verplicht als je zo uithaalt. Ik kan het alleen maar verklaren omdat ik nooit heb moeten vechten voor mijn plekje als lesbienne, ik heb een heel ander gevecht gehad. Misschien komt het nog wel een keer, maar vooralsnog heb ik helemaal geen gevoel naar mijzelf toe als het om het hokje lesbienne gaat. Natuurlijk gaf ik ruiterlijk toe dat ik het snap, snap voor de buitenwereld. Want wij zijn nu twee vrouwen, twee getrouwde vrouwen, dus lesbiennes. (Het meest aparte bij dit soort ontmoetingen vind ik wel de reactie van Saskia, die dan klaarblijkelijk helemaal in haar element geraakt. Je ziet dat zij dan helemaal in haar Sas is).

Maar ziet de buitenwereld wel twee vrouwen, zien zij ons als lesbiennes, als een vrouwen stelletje? Dacht het niet, echt niet en daarom is de aangezichtschirurgie ook zo belangrijk. Toen wij dat aan ons gezelschap vertelde, gaven zij ons groot gelijk. Gelijk dat de operaties noodzakelijk zijn voor een menswaardig bestaan. Een van de dames zei toen heel spontaan; ‘maar “dan” krijgen jullie wel alle negatieve reacties die andere “potten” ook krijgen!’ Potverdorie, helemaal waar, maar ik hoop verdorie dat ze mij straks voor “pot” aanzien, in plaats van de blikken die nu ons pad kruisen.

Het woordje “dan” heb ik bewust onderstreept. Het kan twee kanten op; ‘heeft zij gezien wat anderen ook zien, of zag zij, wat zij ook ervaren? Ik ga voor de goede orde maar in het midden zitten. Weet je, dat ik in het mannelijke bestaan een makkelijkere omgang met lesbiennes had dan nu? Er was toen een duidelijke grens tussen man en vrouw, maar ook een grens tussen broer en zus. (Dit laatste blokje knip en plak ik naar deel 2, want ik merk dat ik hier nog helemaal niet mee klaar ben, … Potverdorie!).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s