Mooi mens


flower-647548_960_720

01 Maart was bijzonder, heel erg bijzonder. Wij hebben al vele mensen zien gaan en doorgaans gingen wij ook naar de begrafenis van hem of haar. Met de een hadden wij meer verbintenis dan bij de ander, maar het gevoel, de emoties waren altijd gelijk. Het verlies is immers groot, of je op dat moment dichtbij of veraf van de overledene stond is niet relevant. Je steunt en deelt het leed van het gemis. Gisteren was het voor mij de tweede keer dat ik een laatste eer bewees aan iemand die ik nog nooit in levende lijve had ontmoet.

In eerste instantie ga je om jouw relatie, jouw vriend of vriendin te ondersteunen en deel je je steunbetuiging naar de overige familieleden. Gevoelsmatig voelt het een beetje aan als inbreken, inbreken in het leven van een overledene en de familie. Want het hele leven wordt in een notendop verteld en d.m.v. een diapresentatie weergegeven. Je hebt niets gedeeld met deze persoon, maar als je naar buiten loopt komt er een golf van emoties los, het gedeelde leed geeft zoveel informatie prijs dat je haast een biografie kunt schrijven. Bijzonder, heel erg bijzonder.

Mariëtte (“Jet”, voor haar geliefden, vrienden en dierbaren), zus van onze vriendin Marion en moeder van vriend Rogier. Ik heb haar nooit mogen ontmoeten, maar voor ons voelde het als een gemis. Het gemis van het leren kennen en mogen voelen van een heel mooi en warm mens. Slechts 90 minuten waren er verstreken, 90 minuten waarin dierbaren hun laatste eer bewezen en warme woorden over Mariëtte spraken. 90 minuten haar lievelingsmuziek en heel veel foto’s van haar leven, van haar prille bestaan tot aan de laatste maanden.

Zo moedig, zo mooi, zo onroerend vertelde Rogier over zijn moeder. Zo diep, vol liefde, vol verdriet, spraken twee zussen, waarna een vriend van Mariëtte en haar man Chris, een ode bracht van heb ik jou daar. Niets van het spreekwoord: ‘over de doden meer dan goeds’, het was niet zo, zij was goed, warm en meer dan lief. Daar waren wij allen, een voor een, van de ontelbare aanwezigen, zonder meer van bewust. Terdege ook bewust dat alzheimer weer een slachtoffer had gemaakt.

Zij lag in ons midden, opgebaard in een rieten mand. Een kist van riet, gelijk aan een wieg. Na die 90 minuten volgden 2 uur ontspanning, ontlading en hieven wij het glas, waarna zij naar haar laatste rustplaats werd gebracht.

Rust zacht, bijzonder, heel erg bijzonder mooi mens!

Een gedachte over “Mooi mens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.