Het leven na de SRS, week 68


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 23 februari 2018, dag 470

Er is niets in haar bloed gevonden, merkwaardig. Ze heeft nog steeds dezelfde pijnen en het word af gedaan als een virus? We hebben er geen vrede mee en Saskia gaat maandag een verwijsje vragen voor een internist.

Ondertussen ben ik qua pijn in mijn kaak nog geen stap verder dan een week geleden. Vandaag heb ik er toch maar een telefoontje aan gewaagd en niets wijzer geworden, het schijnt normaal te zijn na zo’n ingreep. Oke, afwachten dan maar.

Morgen staat mij een leuke dag te wachten. De voorbereiding voor de modeshow gaat plaatsvinden. Tezamen met 29 andere vrouwen ga ik kleding passen en krijgen wij een spoedcursus “catwalk” lopen. Nou, dat gaat wat worden met mij :). Waarom had ik ook alweer zo enthousiast JA gezegd?

Zaterdag 24 februari 2018, dag 471

Stipt op tijd werd ik vanochtend door een chauffeuse (lees: vriendin Tineke) opgehaald en met de limousine bij Stichting Meve voorgereden. Na ontvangst en inschrijving werden alle aanwezige dames door de CEO toegesproken en kregen wij de spelregels uitgelegd. Hierna was het aan alle dames om passende kledij uit te zoeken. In plaats van aangekleed te worden door coupeuses van diverse leveranciers of slecht’s één beroemde ontwerper, konden wij nu vrij shoppen in het ruime aanbod aan kleding. Het leuke van alles was, dat de uitgezochte kleding, na de aankomende modeshow mee naar huis mag worden genomen. Het was dus belangrijk om mooie, draagbare kleding uit te zoeken en je niet uit te dossen in een outfit die je never nooit aan zal doen. Na diverse rokjes, blousjes, jurkjes, en tuniekjes te hebben gepast vond ik een prachtige combinatie, bestaande uit een voor mij doen toch best wel kleurrijk geheel. Dit overigens gestimuleerd door diverse dames, die mij eens een keer niet zwart of grijs gekleed wilden zien. Ik mag helaas mijn keuze niet verklappen van de organisatie :).

Toen iedereen zijn kleedje had gevonden kregen wij een heerlijke lunch aangeboden door de Albert Heijn. Hierna volgde een cursus “catwalk”. Wie de vaardigheden van een mannequin nog niet, of niet tot in de puntjes, onder de knie had, werd uitvoerig geïnstrueerd door een oude rot uit het vak. Dit ging met heel veel lol en zonder dat er maar iemand uitgelachen werd. Ik vond het best beschamend en lastig, want ik was als eerste de pineut om mijn kunsten op de rode loper te laten zien. Er werd ons ook nog gevraagd om iets tegen het ‘publiek’ te zeggen, heel wijs heb ik daar vanaf gezien en ga dat ook op de “Internationale Vrouwendag” niet doen!

Zondag 25 februari 2018, dag 472

Omgevingsmanagement! Hou dat woord vast. Nou maakt ik met Saskia gekke dingen mee, maar dit sloeg weer alles! Na de lunch vroeg Saskia wat assistentie bij enige huishoudelijke taken, waaronder het inruimen van de vaatwasser. (Dat is niet een van haar sterkste kanten namelijk, want zij krijgt de geheel vaatwasser gevuld met 5 borden, twee kopjes, 4 glazen, enig bestek en 4 eierdopjes. En dat terwijl het een 12-couvert wasser is. Dat zijn de schattige kanten van haar). Zo hebben wij onderling de keiharde afspraak gemaakt dat, mocht zij in de gelegenheid zijn, zij de gebruikte vaat afspoelt en ik het schik in de vaatwasser. Zojuist begaf ik mij uit mijn benauwde positie en gepast snelheid ging ik ijlings richting de keuken, alwaar een imposante berg met juist afgespoeld keramiek op mij stond te wachten. Onder het genot van overmatig achtergebleven sop-resten en hier en daar nog plaksel van aardbeienjam, begon ik aan mijn taak. Die aardbeienjam komt trouwens van de gebruiksartikelen van Daniël, die heeft een bordje voor zijn croissantje met jam, een eierdopje voor zijn ‘snot-ei’ en een schaaltje voor de schilletjes. Aan het einde van de lunch is alles rijkelijk voorzien van jam!
‘He Saskia! Je bent een bordje vergeten af te spoelen’, zei ik op mijn allerliefst en met een ondertoon die droop van begrip van de toch wel zware taak die op haar rust. Krijg ik mij daar toch een betoog…… De strekking van haar verweer was, dat zij zo druk in de weer was met omgevingsmanagement, aangaande het zoeken naar aanwezigheid van bevuilt achtergebleven servies, dat het bordje er tussendoor was geschoten. Wij hebben er smakelijk om gelachen!

20:00 uur De strak blauwe lucht smeekte ons om naar buiten te gaan, alleen de stand op de thermometer deed ons terugdeinzen. Wat is het guur en koud buiten! Niet alleen voor de boodschappen moesten wij er uit, nee, de kids waren ook aan een frisse neus toe. Die zaten niet te springen, die bleven liever achter hun schermpje geplakt zitten. Met een listige truc wisten wij ze te motiveren, er zou wat lekkers tegenover staan. Zo gingen wij, ouderwets met kinderwagen, op pad. Daniël in de wagen, goed in een deken ingepakt en erwtensoep met een EHBO koffer onderop, je weet tenslotte maar nooit.

img_3861

Na een fikse wandeling kwamen wij, ruim 1.5 kilometer verder, bij de Jumbo + snackbar aan. Geheel verkleumd zochten wij een tafeltje en mochten zij iets kleins, maar warms, uitzoeken. Sebastiaan koos een Euro frietje en Daniël een slush puppie. Een wat? Ja, die kleine wilde graag een koude lekkernij! Tijdens het lepelen in zijn beker zag je hem vertwijfeld naar de frietjes van Sebastiaan kijken, of naar het grote reclamebord, waar nog meer lekkers stond afgebeeld. Smelt smelt, de ouders gingen overstag.

 

Maandag 26 februari 2018, dag 473

Ik vind het geen geslaagde dag geweest, teleurstellend zelfs. Jammer maar helaas, zeg ik maar. Voor nu leg ik het maar even naast mij neer en ga verder met hetgeen ik bezig was.

Woensdag 28 februari 2018, dag 475

08:00 uur Je hoort veel mensen klagen over het koude weer en ik moet toegeven dat ik er even tegenop zag door het vooruitzicht van bank-hangende kids, die alleen maar zaten te balen en niet vooruit te branden waren. (Nu gaat Daniël nog 3 keer week naar de crèche, dus die valt daarin af. Zelf vind ik het jammer dat hij er dan niet is, want hij is juist gangmaker nummer 1 en is het door hem nooit saai). Het werd gisteren toch nog heel gezellig.
Sophie ging gisteren met haar oma een nieuwe kledingkast kopen bij de Kwantum, je weet wel zo’n kast die de wolf van de 3 biggetjes met slechts één zucht in honderd stukjes blaast. Maar het was reuze gezellig om die kast samen in elkaar te zetten en haar de fijne kneepjes van het timmer-vakmanschap te leren. Geloof mij maar, dat heb je echt nodig met hele dunne spaanplaat wandjes. Een verkeerd tikje en je hebt gelijk een uitsparing voor een patrijspoort.

Door de kou in huis en de aanwezigheid van hun oma, bleven de kids ‘s-avonds beneden en zaten wij gezellig in de huiskamer te kletsen, speelde Daniël met speelgoed en vertelde Sebastiaan de spannendste dingen. (Saskia was er in het begin niet bij, die was met een jeugdvriendin de Haagse binnenstad onveilig aan het maken. Zij hadden een avondje “Fifty shades Darker” gepland, maar het werd uiteindelijk een gezellig klets-avond, onder het genot van een heerlijke maaltijd). Rond een uurtje of 22:00 kwam Saskia verkleumd thuis en raad eens wie er even later uit zijn bedje kwam? Juist, Daniël en die was helemaal de weg kwijt, die dacht dat het al ochtend was en hij de hele nacht had geslapen. Het was rond een uur of twee ‘s-nachts dat hij uiteindelijk weer in slaap viel, lekker tussen ons in. Hij slaapt nu nog en ik hoef niet te vertellen dat onze nachtrust in het water viel. Al is dat nu wat moeilijk met het dikke laag ijs. De slechte nachtrust vergeet ik al snel door de gezelligheid die wij hadden, het was een beetje het “vroeger” gevoel. Olielampjes had ik aangedaan, een keertje geen tv en vond nog wat snacks in de koelkast en vriezer, die avond kon gewoon niet meer stuk. Gelukkig gaat het vandaag nog harden vriezen!!

Donderdag 01 maart 2018, dag 476

Vandaag zijn Saskia en ik naar een hele indrukwekkende begrafenis geweest. Omdat het inmiddels aan deze kant van de aarde reeds laat is en mijn oogjes alleen nog met een paraplu open gehouden kunnen worden, schrijf ik hier morgen over.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.