Het leven na de SRS, week 67


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 16 februari 2018, dag 463

Waar zal ik mee beginnen? Ik heb goed nieuws en ik heb mega goed nieuws!! Waar zal ik mee beginnen?

Het goede nieuws is dat ik vandaag, de eerste van de twee, kaakoperaties heb gehad. Na zeker 5 jaar met ontstekingen te hebben gelopen, was het eindelijk zover. Na al die jaren was er eindelijk een chirurg die zich echt verdiepte in mijn kaken en ook een alternatief bood. Maar het voornaamste was wel de narigheid uit mijn mond halen. En dat is vandaag gelukt. Hiervoor moesten wij wel naar ‘s-Hertogenbosch rijden, lekker makkelijk om de hoek dus. We waren precies op tijd en hoefden nergens op te wachten. Hup, naar de intake ruimte, naar de verdovingsruimte en daarna rechtstreeks de o.k. in. Er werd gezorgd dat ik lekker comfortabel lag en mijn gezicht werd afgedekt. Na drie kwartier stond ik weer buiten, mooi te wezen met een ijszak op mijn wang. Maar wel zonder alle kiezen en andere wortelresten die links onder in mijn kaak zaten. Daarna liep ik langs de apotheek en Saskia dirigeerde ik naar het restaurant, daar kon zij eindelijk van haar welverdiende bak koffie genieten en ik verwende haar met een grote punt appeltaart, met extra veel slagroom.

Ik ben nog nooit zo erg verdoofd geweest. Mijn lippen zijn rondom helemaal gevoelloos, eveneens de linkerkant van mijn gezicht, zelfs tot en met mijn oor!! Het is inmiddels 19:00 uur en voel nog steeds niets.

En nu het mega goede nieuws!!! Weet je nog, de ontwikkelingen rondom de aangezichtschirurgie?? Die is in zijn geheel goedgekeurd!!! Joehoe!!!

Zaterdag 17 februari 2018, dag 464

10:30 uur  Een niet al te leuke nacht achter de rug, voor allebei niet. De pijn viel, door alle pijnstillers die ik al slik, wel mee. De twee extra ibuprofen-etjes er bovenop deden wonderen. Maar ik kon nu de beugel voor de apneu niet in en daardoor snurkte ik weer de tent uit, waardoor ik erg onrustig sliep en niet uitgerust wakker werd. Saskia hield ik daardoor ook uit haar slaap. Ook val ik doorgaans in slaap op mijn linkerzij, dus met mijn arme kaakdeel op het kussen. Niet echt een aanrader :).

Vandaag viert Sophie haar 20e verjaardag. (Morgen is zij echt jarig). Hiervoor heeft zij vanavond een stuk of 9 meiden uitgenodigd. Die gaan hier feesten en indrinken voor een nachtje Zoetermeer op stelten te zetten. Haar vriendinnen hebben vanavond iets heel spannends op touw gezet. Ik weet wat het is, maar kan het nog niet verklappen, stel je voor dat zij dit leest. Het word in ieder geval heel erg leuk.

Zondag 18 februari 2018, dag 465

Vandaag is Sophie jarig, zij is 20 jaar geworden!! Dit vierde zij gisteravond met haar vriendinnen. Zoals ik zaterdag reeds schreef, kwam er een grote verrassing. Rond 23:00 uur moest Sophie op een stoel gaan zitten en kreeg een blinddoek om. Ze was zo verschrikkelijk nieuwsgierig en ook heel nerveus voor hetgeen er komen ging. Even later kwam er een verschrikkelijk knappe stripper om de hoek kijken. Hij begon zijn act met Sophie, die in het begin niet eens door had dat het een echte stripper was, want ze riep uit het niets ‘het is een echte man!!!’ _DSC2348De act zelf duurde niet zo gek lang, maar hij bleef wel een klein uurtje bij ons hangen, zo gezellig vond hij het bij ons. Leuk om te zien dat al die meiden als een magneet om hem heen hingen. (Inclusief een wat ouder meisje 🙂 ). Sophie kreeg uiteraard de meeste aandacht van hem en hij van haar. Volgens de berichten hebben zij adressen uitgewisseld en ook wat speeksel. Nou, die jongeman mag gerust onze schoonzoon worden. Ik heb nog niet eerder zo’n lieve knul naast haar gezien. ook had ik er totaal geen moeite mee dat hij aan onze dochter zat. Ik ben en blijf tenslotte haar vader………

22:00 uur  ‘En Rianne, hoe gaat het nu met je kaak? Nou je het vraagt, best wel goed! Ik was het al bijna vergeten’. Hoe kan het ook anders met een dubbele dosis medicatie en een doosje ibuprofen per dag. En ik mag sinds gisteravond spoelen, dat maakt het een stuk aangenamer. Verder slurp ik de laatste 48 uur enkel vloeibaar voedsel naar binnen, dus iets te klagen? Nou nee! Heel eerlijk gezegd had ik het erger verwacht. Het is beheersbaar en de medicijnen werken perfect. Het enige wat verstoord is de nachtrust. Ik durf echt niet die beugel op de onderkaak te duwen.

Sophie was jarig vandaag, maar wij hebben haar weinig gezien. Het feestje van afgelopen nacht heeft haar tol geëist. Rond een uurtje of 15:00 was zij gelukkig wat opgekrabbeld om visite te ontvangen. Haar oma en tante kwamen op bezoek, met een heerlijke quiche en maaltijdsalade. Ik had samen met Sebastiaan nog een kwarktaart in elkaar geflanst en konden er nog kaarsjes worden uitgeblazen. (Tussen de bedrijven door konden wij voor Sebastiaan nog inlineskates regelen. Hij wilde dit al zo lang en nu hadden wij ze tweedehands kunnen vinden. Samen hebben wij ze, op het scootertje, opgehaald. Was achteraf best koud, bbbrrr).

Maandag 19 februari 2018, dag 466

Vanochtend weer eens een kwartaal apk-tje bij de reumatoloog gehad. Alles is rustig en er waren geen bijzonderheden. De, nu weer, twee wekelijkse injecties met Humira doen goed hun werk. De oh zo vervloekte psoriasis is hierdoor ook grotendeels verdwenen, een geluk bij een ongeluk, toch? (Dit terwijl de reumatoloog beweerde dat het medicijn er geen invloed op heeft).

Voor de rest liep de dag in de soep, ergens zit er vandaag iets niet lekker. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar ik ben het grootste deel van de dag al zo duizelig als wat. De hele dag zie ik sterretjes en heb ik moeite om mijn evenwicht te bewaren. Ach, morgen is er weer een dag. Ik ga vannacht wel proberen om met de beugel te slapen, want van slapen komt al dagen niets terecht. Daarom heb ik vanmiddag alvast, heel voorzichtig, geprobeerd of het onderste deel van de beugel op het geopereerde stuk kaak drukt. Dat bleek goed te gaan, het zweefde er zelfs een beetje boven! Kan je nagaan hoeveel er is weg gehaald!!!

Het blijft slikken en schrikken. Ik zag net de naam van een oud Libanon maatje tussen overleden Unifillers staan. Pppfff, het raakte mij diep in mijn ziel. R.I.P. Herman.

Dinsdag 20 februari 2018, dag 467

Het lezen dat een oud maatje niet meer onder is, is absoluut niet leuk en houd mij bezig. Ik kwam er door Facebook achter, alwaar er een besloten groep voor mijn compagnie is gemaakt. Daar werd gisteren een lijst met overleden compagnieleden geplaatst. Dat is al niet leuk, maar er dan een “maatje” tussen zien staan……

Alsof ik overspring van gevoelig naar ongevoelig, zo lijkt het tenminste, maar dat is niet zo. Verre van dat zelfs, maar Facebook is Facebook en het leven gaat tenslotte verder. Of toch niet. Van overleden maatjes schakelde ze over naar een andere verschrikking destijds. Toen er ‘hondsdolheid’ was geconstateerd, moest iedereen zijn “post-hond” afschieten. Er………. shit, shit, shit…. (ik haak af en ga een blog schrijven).

Woensdag 21 februari 2018, dag 468

Eigenlijk is het helemaal niet leuk, weer met één buisje meer gewonnen, Saskia 6 en ik 7. Maar ik ben ongerust, doodongerust. Saskia was tijdens de griep epidemie anders ziek, veel langer en heftiger dan dat ik van haar gewend ben. Ik had haar nog nog nooit zo ziek gezien. Ze heeft het afgelopen jaar met teveel “kwaaltjes” doorgelopen en hoe ik haar ook benaderde, zij wilde niet naar de huisarts. (Ze ging wel af en toe, maar kwam niet tot de kern). De afgelopen weken klaagde zij over pijn in haar buik en recent werd dit zo erg dat ik er op stond dat zij de huisarts moest bellen, anders had ik het zelf wel gedaan. Gisteren gingen bij hem alarmbellen rinkelen en heeft zij vandaag, met spoed, 6 buisjes bloed moeten doneren. Morgen, of overmorgen, we krijgen snel bericht, het voelt niet geruststellend.

Hoewel er 7 buisjes bij mij werden afgetapt en bij Saskia slechts 6, was zij toch de winnares. Ik speelde vals, want het waren donaties voor twee verschillende specialisten. Het heeft wel wat, zo met z’n tweeën bloed laten prikken. Lekker knus in de prik-kamer en daarna even een kopje koffie in de restauratie van het ziekenhuis. (Over restauratie gesproken. Het LangeLand Ziekenhuis heeft de boel verbouwd en het is echt mooi geworden, je zou er bijna je schoonmoeder mee uit eten nemen).

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

8 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 67

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s