Blindganger 3


Ik ga niets anders met de onrust doen. Niet wegwuiven, gewoon verder met waar ik mee bezig was. Met schrijven dus, daar kom ik, naast het praten met Saskia, een heel eind. De “bubbel”, het verwerken van een turbulent jaar, dat doe ik dus niet alleen. Nu ik het besproken heb, nog steeds op tafel gooi, komt er bij Saskia ook veel los. Een heel mooi iets, dat vinden wij beiden.

DNA-1-1

We komen nu toe aan het herbeleven van de periode na de operatie, het hele reilen en zeilen van de transitie en de gemaakte impact. Saskia vertelde mij gisteren dat zij nog moeite heeft met het verleden, hoe ik toen als man was en hoe ik nu, als vrouw, zo anders geworden ben. Eigenlijk verbaasd mij dat veranderd zijn ook dagelijks. Maar dat Saskia daar hele andere gevoelens en emoties bij heeft, mag duidelijk zijn. Dat strijk je niet even glad, daar is tijd en ruimte voor nodig. Want je moet dit een plek gaan geven als je samen verder wilt gaan. Alleen, willen wij dat allebei wel, dat samen blijven? Onze gevoelens hiervoor lopen niet synchroon en dat voel je in alles. Wij staan wel achter het gezamenlijk delen van de emoties en verwerking van de transitie. Dit gaat ook langzaamaan dieper dan alleen het afgelopen jaar.

Echter hebben er, naast de reeds genoemde periode, ook privé omstandigheden gespeeld die gewoonweg een enorme wissel hebben getrokken. Omstandigheden die je een gevolg van het een en soms van het ander kunt noemen. Saskia’s blik hierop neigt die kant op, terwijl ik het hiermee helemaal oneens ben. Ik wil het ook niet anders zien. Voor mij was de, door mij afgeschoten, blindganger een schot in eigen ziel. Daar moet ik mee dealen en alle hulp daarbij is meegenomen, maar ik moet het zelf doen. Haar schot (of moet het ‘zijn’ schot zijn) had ook op de juiste plek terecht moeten komen. Maar die is niet daar gekomen waar die had moeten zitten, het overgrote deel mag ik nu opvangen. Het stoort mij tot op het bot dat ik alle splinters in mijn lijf moet houden en dat iedereen maar één kant opkijkt. He, hallo, ik hou zielsveel van wat het leed gebracht heeft, het vraagt in mijn ogen alleen zoveel meer dan een transitie vraagt. Ik vraag mijzelf zelfs serieus af, of de transitie juist de spil is dat ik het allemaal aankan? (Eigenlijk hoef ik het mij niet eens af te vragen). En als dat anders is, dan nog is het van gelijk orde en grote. Beiden moeten leren leven met iets wat niet een eigen keuze is. Alleen kun je het één opgeven en alle begrip van de wereld krijgen, terwijl het andere, wat ik in mijn schoot geworpen kreeg, voor het leven is. Tot aan mijn dood vraagt en krijgt hij liefde, geborgenheid en veiligheid van mij. Dat heb ik beloofd en kom ik na, ook al word ik voor al mijn “zichtbare” daden verguisd.

En ben ik nu zielig? Nou echt niet! Verre van dat! Aan het begin staan van iets moois, een mooie toekomt met een bonus voor het leven. Er valt mij niets af te pakken, ik kan niets verliezen en kan niets kwijt raken. En dat is zo’n heerlijk gevoel, er is alle ruimte om te ontvangen en te geven.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Een gedachte over “Blindganger 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.