Blindganger 1


In ‘Love is Blue deel 1’ schreef ik over mooie en mindere mooie dingen uit en in het leven, die ik koppel(de) aan bepaalde muzieknummers. Zo had ik aan het nummer ‘Love is blue’ hele slechte herinneringen. Herinneringen die later zijn vervaagd en ik er al jaren naar kan luisteren zonder van slag te raken, er zelfs van kan genieten.

En van de week raakte ik, uit het niets, van slag van een kinderliedje. Jawel, een kinderliedje! Het liedje wat wij, Daniël en ik, keer op keer luisterden toen ik net geopereerd was. Die lange weken dat het ziekenhuisbed in de woonkamer stond en wij juist zoveel lol hadden. Ik werd er toen juist zo vrolijk van! Dus begrijp ik echt niet waarom dit nu ineens het tegenovergestelde is. Het greep mij van de week zo erg naar de keel dat ik het met Saskia besprak. Samen konden wij maar een conclusie trekken, dat de periode na de operatie helemaal niet zo joepie was dan ik mijzelf voorspiegelde.

Voor Saskia was het geen leuke periode, daar hebben wij achteraf veel over gesproken en, zoals zij zelf zegt, heeft zij dat inmiddels een plekje kunnen geven. Gaat dit nu ook voor mij gelden? Moet ik gaan uitdiepen wat die periode na de operatie met mij deed? Ik zal wel moeten, denk ik, want met iets blijven lopen kan alleen maar negatief uitpakken, dat heb ik inmiddels wel geleerd. Wat was er nu zo erg na de operatie. Uh, als ik er aan terugdenk, vrees ik dat er toen zoveel wel, als niet is gebeurd. Nu het juist zo rustig, vredig en ontspannen is, komt er ruimte vrij om “echt” stil te staan bij die gebeurtenissen. De gebeurtenissen, gevoelen en emoties ‘VAN’ de operatie. Een periode dat het privéleven meer vergde dan een mens aankon, zeker in combinatie met zo’n heftige situatie en als ik er op terug kijk, dan stond het privéleven voor de volle 100% op de voorgrond. De nasleep van de operatie was slechts een welkome afleiding.

Er was geen ruimte om stil te staan bij wat er echt met mij gebeurd was, wat het met mij deed, er gebeurde teveel om ons heen. Hierdoor focuste ik mij op het creëren van levensvreugde, het kunstmatig maken van rozengeur en maneschijn. Zo schoot ik dus een blindganger in mijn eigen ziel.

Ik ga er rustig over nadenken, wat er aan te doen is, alleen, samen, met hulp of gewoonweg een mindswitch maken en het lekker zo laten. Wat het ook gaat worden, het zal geen invloed hebben op hetgeen er is bereikt. ‘De soep wordt niet zo heet gegeten als zij nu wordt opgediend’.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

7 gedachtes over “Blindganger 1

  1. Hai Rianne,

    De rust in mij begint nu ook in mij te komen, nu alles langzaam een plekje begint te krijgen na 1 jaar. Erg herkenbaar. Ruimte om over dingen na te denken zonder stress.

    Rianne

    Like

  2. Ik heb het met Orphan Black, de netflixserie. Zag daar laatst weer een stukje van en had helemaal dat herstelgevoel weer terug. Brrrr..Heftig inderdaad. Heb dat helemaal gekeken in mijn herstel bed. En nog steeds met de A44 trouwens, voorbij het overdeweg restaurant word ik altijd emotioneel. Omdat ik daar een heftige associatie heb.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s