Het leven na de SRS, week 63


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zondag 21 januari 2018, dag 437

Afgelopen week stonden er twee dingen op de agenda die de komende tijd, wellicht wel eens de komende jaren, bepalend zijn.
Zo zat ik weer aan tafel met dr. B. Meijer in het VUmc. Mijn tweede intake voor de aangezichtschirurgie. (Er zat ook een chirurg uit Oslo bij, hij wil de fijne kneepjes van het vak leren. Desgevraagd werd het hele gesprek daarom in het Engels gevoerd, best wel inspannend al zeg ik het zelf). Dr. Meijer vond het ook jammer dat Saskia er niet bij was, tenslotte werden er dingen besproken die ook haar aangaan, want het is echt niet niks als het allemaal door mocht gaan. Het is dan wel mijn gezicht waar aan gesleuteld gaat worden, het zijn toch mijn naasten die er ook mee moeten dealen. Kijk, ik vind het echt prachtig dat het kan en durf het ook helemaal aan. Maar alles bij elkaar zal het toch zeker een jaar of twee duren voordat alles op zijn “plek” zit en de resultaten helemaal 100% zichtbaar zullen zijn. Zoals het er nu uitziet word het een gehele make-over van mijn aangezicht en gaat er echt heel veel veranderen. Voor mij dus een hele grote +, maar nogmaals, word het voor de kids en Saskia ook zo?

Mijn doel is duidelijk, ik wil gewoon van dat ge-meneer af. Ik wil zo snel mogelijk weer aan het arbeidsproces deelnemen en gewoon functioneren in de maatschappij. Zo heb ik eindelijk een goed behandelplan om ook de fysieke kant aan te pakken. Na een jaar lang van het kastje naar de muur te zijn gestuurd, ben ik nu gestart met een programma dat mijn conditie en mijn gehele lichamelijke welzijn moet gaan opkrikken. Het is nu eenmaal gebleken dat de pijn (voorlopig) niet meer weg gaat. Daar zal ik mee moeten leven, maar ik zal toch zeker niet achter de geraniums gaan zitten! Mijzelf kennende gaat dit lukken, het zal een lange, lange weg zijn, maar ik zal koste wat kost over die eindstreep heen komen. Of ik een tijdlijn gemaakt heb? Ja, die heb ik. Zelf dacht ik aan minimaal één jaar om fysiek daar te komen waar ik wil zijn. En dat lijkt mij helemaal niet teveel gevraagd, ik heb voor hetere vuren gestaan.

En als er onderweg doelen moeten worden bijgesteld, nou, dan doen we dat toch. Flexibel genoeg zou ik zeggen en het leven is te leuk om zomaar voorbij te laten gaan. Het is zelfs zo dat ik een wisseling van de wacht ook niet erg zou vinden. Daar bedoel ik mee dat ik misschien wel veel minder buitenhuis ga werken en mij bijvoorbeeld op het huishouden ga storten. Wat ik overigens al een geruime tijd doe en mij heel erg bevalt. Saskia heeft tenslotte een stapel diploma’s van heb ik jou daar en zij heeft qua tijd nog ruim 26 jaar te gaan voor haar pensioen, dat kan ik helaas niet meer zeggen :).

Trouwens, even over Saskia gesproken, zij is nu al ruim twee weken ziek. Zo ziek, dat ik met de dag ongeruster wordt. We zijn inmiddels bij de huisarts geweest en heeft zij een kuur gekregen, maar zij knapt maar niet op. Echt, in de afgelopen 22 jaar heb ik haar nog nooit zo ziek gezien. Tot nu toe helpen de verse kippensoepjes en het fruit nog niet en ik hoop echt dat het die hele vervelende griep is. Die griep waar iedereen hier in huis maar niet vanaf komt.

Maandag 22 januari 2018, dag 438

09:00 uur    Zal ik straks heel voorzichtig de vlag uit gaan hangen? Dit omdat de griep heel zachtjesaan uit ons huisje waait! Ik juich nog niet te vroeg, maar Saskia is een klein beetje aan het opknappen, haar kuurtje slaat eindelijk aan. Het is nu zaak dat zij gaat aansterken, dus voor mij tijd om straks verse erwtensoep met worst en spek te maken :). Van de kids is alleen Sophie nog een beetje brak, de rest stuitert weer door het huis. Alhoewel, stuiteren doet alleen Daniël en dat gaat weer als vanouds. Zelf hoest ik al stukken minder en is de slijmvorming nog minimaal. Het gorgelen met zout water heeft zijn effect gehad.

Vanmiddag ga ik voor de 2e keer “begeleid” fitnessen. Afgelopen week, bij de 1e keer, moet ik zeggen dat het mij nog reuze mee viel, ik had meer spierpijn achteraf verwacht. Natuurlijk waren de prestaties niet noemenswaardig te noemen, maar het begin is er en ben benieuwd hoever ik met 12 cessies in 6 weken kan komen. Ik moest heel erg wennen aan zo’n loopband. Ik heb er alleen nog maar op gelopen en had echt even tijd nodig om van duizelingen bij te komen. Het schijnt heel normaal te zijn, dus vandaag ook maar weer wat metertjes maken. Het doel is natuurlijk fitter te worden en de pijn naar de achtergrond te duwen, maar zelf zou ik graag weer, met mate, willen hard-lopen. En dan niet alleen voor de conditie, want mijn lijf gaat aardig de verkeerde kant op, zeg maar in omvang. Om dat weer een beetje in gareel te krijgen lijkt mij bewegen de enige oplossing. Want ik rook niet, drink niet, snoep niet en eet vrijwel alleen maar voer wat niet al te ongezond is. Gezondheidsgoeroe? Nee, dat niet hoor. Na de emotionele klap van afgelopen jaar ben ik weer even aan de drank gegaan en het shaggie volgde meteen er achteraan. Daar is nu weer een einde aan gekomen en dat bevalt goed. Je hoort mij niet zeggen dat het voor eeuwig is, want dan zou ik mijzelf voorliegen. Mijn langste periode zonder al die geneugten is 6 jaar geweest, dus als ik dat record kan verbreken, ben ik al een heel eind.

21:00 uur   Zo, dat viel even vies tegen. De 2e fitness cessie was zwaarder dan ik had verwacht en dat terwijl ik, voor mijn gevoel, heel weinig heb gedaan. 10 minuten lopen om de band, 15 minuten trekken aan wat gewichten en 10 minuutjes fietsen. Wat er dit keer bijkwam was een oefening met een balans-bal. Daar moest ik om en om met een voet op gaan staan en lichte druk uitoefenen. Dat vond ik zwaar en deed snel verrekte zeer. Het speelde ook mee, denk ik, dat het aan het einde van de dag was en de pijnmedicatie dan uitgewerkt is.

Maar een mooier nieuws is dat Saskia eindelijk weer frisse lucht heeft kunnen happen. Ze is mee geweest naar de fysio van Daniël en dat ging goed. Het is fijn om haar weer gekleed en wel te zien. Dat bibberende hoopje ellende in een badjes was te erg om te naar te kijken.

Dinsdag 23 januari 2018, dag 439

23:59 uur   Wat een ongelooflijke (.) dag. De dag zelf begon in eerste instantie redelijk, eigenlijk gewoon normaal. Daniël ging eindelijk weer naar de crèche en had er zin in. Daarna had ik gepland om met de erwtensoep te beginnen en ondertussen een paar zwaar verwaarloosde items aan te pakken. Een van de twee immense radiatoren en wat kozijnen stonden op het verlanglijstje om schoon te maken. Halverwege die grap voelde ik die eeuwige pijn weer opkomen en toen ik eenmaal klaar was, dus ver over mijn grenzen ging, hielp helemaal niets meer. Tot overmaat van ramp had ik te weinig ingrediënten voor mijn erwtensoep, dus huppa, weer naar de Jumbo. Het werd uiteindelijk 4 uur sudderen in plaats van 2 uur. Na het pureren de worst en het spek toegevoegd maar het bleef aan de flauwe kant. Na diverse kruiden uit de kast te hebben getoverd kwam er eindelijk nog iets lekkers van terecht. Maar goed, toen ik mijzelf even wilde verwennen met een onderzoek op de bank, of deze nog steeds lekker ligt, belde een van de crèche leidsters, Daniël had het benauwd gekregen en moesten wij z.s.m. naar hem toe, gewapend met zijn “puf”. Het liep uiteindelijk goed met hem af, maar door zijn benauwdheid was hij zo moe, dat hij in slaap viel. En raad eens wie er nu door de woonkamer stuitert?

Woensdag 24 januari 2018, dag 440

21:00 uur   Nou, Daniël heeft een gat in de dag geslapen. Helaas is zijn zware, nare hoest niet weg. Maar het het hem gelukkig niet in de weg gezeten tijdens het kickboksen. Zelf was ik vanochtend vrij van pijn, maar na enig poetswerk kwam het weer in alle hevigheid om de hoek kijken en restte mij alleen maar zoveel mogelijk rust houden.

Ik was nog geen seconden achter de computer gekropen, toen een vriendin belde. Ik heb al langere tijd contact met haar via Facebook en wij lezen elkaars blogs. Zo volg ik al haar ongemakken die zij met het VUmc heeft moeten doorstaan en waar mogelijk gaf ik haar een steuntje in de rug. Ik had haar echter nooit “live” gesproken en ik moet zeggen dat mijn eerste indruk heel fijn is. Dat zij een leuk mens is, wist ik al en vandaag was mijn gevoel 100% goed en blij. Want zij heeft eindelijk een datum gekregen waarop zij eindelijk “haar” operatie gaat krijgen. Dat word in maart een bezoekje aan het ziekenhuis!! Ik ben zo ontzettend blij voor haar. Gefeliciteerd Inge!!!!

Donderdag 25 januari 2018, dag 441

10:00 uur    Onze kleine stuiterbal hoest nog steeds zijn longetjes uit zijn lijf en blijft nog een dagje thuis. Goed nieuws voor mijn “Dream or Donate” actie. De neef van Marion, Rogier (van je weet wel!), heeft mijn droom gedeeld op Facebook en hopelijk levert dit nog een beetje meer op, duimen maar! Vanmiddag mag ik weer aan de fitness en vooraf eerst maar even de afgelopen dagen bespreken. Want de pijn is best wel onaangenaam hoog geweest. Als het iets is waar ik doorheen zou moeten, geen probleem, maar forceren is een ander dingetje.

23:00 uur   Het trainingsschema bij de fitness is enigszins aangepast. Na netjes mijn bevindingen van de afgelopen dagen te hebben verteld, bleef de “balansbal” in de kast en probeerden wij wat anders. Hier heb ik, tot nu toe, minder last van. Ik moet nog wennen aan die loopband, maar kijk graag naar de vorderingen op het display. Met de “fiets” heb ik minder moeite, misschien wel omdat je geen regen of gure wind in je gezicht voelt. Op de fiets haat ik dat, terwijl ik het met hardlopen juist prettig vindt. Daarom kon ik in alle weersomstandigheden hardlopen.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

3 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 63

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s