Charlie 81-5 Unifil 2


Het is door de vele contacten en het uitwisselen van foto’s, verhalen en het volgen van een schrijver, dat mijn diensttijd in Libanon mij heel erg bezig houd. Daarnaast kwam er nog een schepje bovenop door mijn aanwezigheid bij het eerherstel (In eer hersteld) van een maatje en de nieuwe Facebookgroep van mijn peloton. De schrijver is bezig met zijn tweede boek over onze ervaringen in den vreemden, en deelt zijn bevindingen.

_DSC2302

Ik was echt een volslagen nitwit, een broekie van amper 19 jaar toen ik naar Libanon ging. In eerste instantie was ik niet geselecteerd om aan die mooie militaire operatie deel te nemen. Nee, voor mijn “nummer” mocht ik mij melden bij de Garde-Grenadiers in Arnhem. Pas daar kreeg ik een voorlichtingsfilm over Libanon te zien en was ik direct enthousiast. Het was mede te danken aan de commandant ter plaatse dat ik, en een maatje, uiteindelijk naar de gewenste compagnie gingen. Samen zeurden wij deze commandant dagelijks de haren van zijn hoofd, of er uitzicht was op een plekje. Zodoende werd ik, midden in mijn opleiding tot boordschutter, richting het noorden gestuurd, naar Assen, waar de opleiding voor Libanon plaats vond.

19 jaar oud en geen enkel idee aan wat voor avontuur ik eigenlijk ging beginnen. Ik wist niet eens waar Libanon lag, had nog nooit gevlogen en mijn verste reis was Italië geweest. In Assen kregen wij een voorbereiding die niet strookte met de werkelijkheid en mede door mijn desinteresse in politiek wist ik niets van de verhoudingen en gezindten aldaar. Leren was destijds sowieso niet mijn ding en viel altijd in slaap tijdens de les. Dus misschien vertelde de lesgevende onder-officieren wel veel interessants, ik kreeg het in ieder geval niet mee. Ik was dus volkomen blanco toen ik in Beiroet landde.

En dan sta je daar, ver van huis, midden in oorlogsgebied. Overal waar je maar keek zag je de tekenen van oorlog en geweld. Dan stap je in een vrachtwagen, die je urenlang door en langs vijandelijk gebied loodst. Krijg je instructies die wel heel duidelijk aankomen, want op dat moment ben je ineens klaar wakker, neem je alles in je op, brand elke zucht, elke geweerschot en elke boze blik van passerende Libanezen in op je harde schijf. Van een wereldstad als Beiroet beland je uiteindelijk, na de zoveelste overstap, in een door God verlaten gebied. Sta je ineens in de middle of nowhere, echt erger kon het niet. Ik wilde eigenlijk direct weer instappen, ‘breng mij maar weer naar Nederland, naar het comfortabele leven, de discotheek en mijn vrienden’. Maar goed, dat dacht ik alleen maar. Ik stapte uit en liep het kleine terreintje op, aanschouwde de armoe waar ik mij de komende 6 maanden mocht gaan vermaken. Slecht één prefab, met een keukentje, bar en een zithoek. Van binnen rijkelijk beschilderd met vrouwelijk schoon en een romnyloods om in te slapen. En in de verre omtrek geen huis te bekennen, er was daar gewoon helemaal niets, alleen maar bergen, rotsen en lage begroeiing. Nou, dat was een geweldig vooruitzicht.

_DSC2306Uiteindelijk ben ik daar een deel van mijn leven verloren, ben ik een stuk volwassener geworden en heb ik echte kameraadschap leren kennen. Ik deed wat er van mij verwacht werd, ik deed wat mij ingegeven werd en mede door de invasie kon ik ook wat meer met de bevolking optrekken en daadwerkelijk bijdrage aan rust en regelmaat.

Maar dan kom je terug in Nederland, een land dat overspoeld werd door vredesactivisten. Waar je maar keek, geen oorlogsgeweld, maar plakkaten tegen de kernwapens, straten vol met demonstranten en geen enkele ziel begreep wat wij daar in den vreemden deden. Sterker nog, je werd verguist, want wij hadden in de ogen van het thuisfront alleen maar vakantie gevierd, niets tegen de Israëliërs ondernomen en al helemaal niet voor de Libanezen gezorgd. Daarnaast was de media ook op geen enkele wijze positief gestemd over onze inzet. Op een gegeven moment verdween mijn trots, zweeg ik als het graf over Libanon. Bij sollicitaties vertelde ik maar dat ik mijn diensttijd in Nederland had vervult, teneinde niet voor gek te worden verklaard en zodoende naast de baan te grijpen. Want er is echt een periode geweest dat iedere Unifiller steevast aan psychische problemen werden gekoppeld.

Pas veel later kwam het respect. Pas veel later kwam het besef en ging ik mij ook daadwerkelijk verdiepen in alles wat maar met Libanon te maken had. Wat ik vooraf aan kennis miste, haalde ik later alsnog in. En nu, nu door alle contacten, geschreven boeken en documentaties word mijn beeld pas compleet. Joehoe, 36 jaar later!!

Om een klein stukje nieuw verworven lesstof te delen, volgt hier een citaat van de schrijver:

Raymond Langereis: Nederland wilde al eind jaren zestig meedoen aan vredesoperaties. Maar werd door de UN niet gehoord. Ook had Nederland geen goede relaties met Arabische landen. De reden dat de Franzen zich terug trokken uit Libanon was dat een Franse Generaal in een situatie terecht kwam waarbij al zijn lijfwachten zijn vermoord. Geen land die gevraagd werd door de UN wilde in het gevaarlijkste gebied van UNIFIL zitten. Geen 1 land en toen dacht de UN aan Nederland die dat maar al te graag wilde doen. Zonder er bij stil te staan hoe gevaarlijk dat gebied was. Gelukkig de Nederlandse Legerleiding was dat wel en daarom ging het leger als een volledig uitgeruste NATO eenheid. Wat weerstand kreeg van de UN want die vonden dat te zwaar bewapend maar hebben er aan toegegeven omdat geen enkel ander land dat wilde. De Nederlandse regering was “pissed off” dat de Legerleiding als NATO eenheid wilde gaan om het simpele feit dat het de staat geld ging kosten. De Nederlandse regering was alleen geïnteresseerd om in een goed blaadje te komen bij de Arabische landen en verdiende daar ook nog eens goed aan. Nu moesten zij de kosten van onderhoud zelf betalen. De verscheping en noem maar op De overige bataljons kregen wapens en voertuigen van de UN tot hun beschikking wat betekende dat de UN voor die kosten opdraaide en niet het land zelf. Voor de legerleiding was de veiligheid van de troepen en de mogelijkheid zijn taak goed uit te voeren van groot belang. Een grote vuurkracht garandeert veiligheid. De conclusie die je kan trekken is dat deze actie van de legerleiding UNIFIL alleen maar ten goede is gekomen. Waarschijnlijk had UNIFIL in die begin jaren daar zijn bestaansrecht aan verleend en UNIFIL HQ daar zeer dankbaar voor is geweest. Hulde aan het de Nederlandse legerleiding. En het woord missie mag ik van Thomas Milo niet gebruiken. Maar dat kan Thomas beter uitleggen ben namelijk vergeten hoe hij dat verwoorde. Sorry Thomas. Aan jou de taak.

Thomas Milo: Het was een militaire operatie, geen missie. In het Nederlands worden militairen “op missie” een soort missionarissen. Het betrof een detachering bij de VN-vredesoperatie in de Libanon 🙂
Na de Koude Oorlog is de term “missie” in zwang gekomen, om voor het publiek te maskeren dat het om oorlogsoperaties ging. Afgeleid van “mission”, oorspronkelijk militair Amerikaans voor “aanval” of “gevechtsvlucht”. De Britten spreken van “sortie”, uitval.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.